Het is zonder twijfel het jaar van de r&b. Grote namen als Brent Faiyaz, Jill Scott en Kehlani brachten de voorbije maanden al sterke albums uit en daar mogen nu ook Steve Lacy en Syd aan toegevoegd worden. Dat de twee beste vrienden hun nieuwe plaat op exact dezelfde dag uitbrengen, voelt bijna symbolisch. Alsof dat nog niet genoeg was, kondigden ze tijdens een gezamenlijk interview met Matt Martians ook nog eens een nieuw album van The Internet aan voor begin 2027. Voor fans van de groep is dat fantastisch nieuws, maar eerst is er Oh yeah?. Een album dat niet meteen binnenkomt, maar langzaam groeit. Pas in het laatste deel vallen alle puzzelstukken op hun plaats. Dat maakt het ergens jammer, want de kwaliteit is er wel degelijk. Alleen mist het eerste deel net dat ene moment dat je meteen bij de keel grijpt.
De titeltrack “oh yeah?” zet de toon voor wat een erg persoonlijk album blijkt te zijn. Steve Lacy gebruikt het nummer als een soort openingshoofdstuk waarin hij eerlijk toegeeft dat hij lang niet altijd de juiste keuzes heeft gemaakt. Niet om medelijden op te wekken, maar eerder om zichzelf onder ogen te komen. Dat gevoel loopt verder door in “is it cool?” met SZA en “the feeling”. Het draait telkens opnieuw om relaties die stuklopen door zij eigen gedrag dat hij achteraf zelf probeert te begrijpen. Hij vraagt zich niet alleen af waarom iemand vertrekt, maar vooral waarom hij zichzelf telkens opnieuw in dezelfde situatie laat belanden. Muzikaal klinkt het allemaal toegankelijker dan de thema’s doen vermoeden. Warme gitaren, eenvoudige beats en subtiele toetsen zorgen ervoor dat de emoties nooit overdreven aanvoelen. Net daardoor geloof je elk woord dat hij zingt.
Halverwege verandert de sfeer met “pure colour”, een van de meest bijzondere nummers van het album. De diepe bas en dromerige productie laten de muziek bijna gewichtloos klinken. Steve Lacy zingt opvallend hoog, alsof hij zichzelf langzaam probeert los te maken van alles wat hem bezighoudt. Wanneer Erykah Badu verschijnt, voelt haar stem niet als een gastbijdrage, maar eerder als een tweede gedachte in zijn hoofd. De rustige manier waarop Lacy tussendoor cijfers begint op te sommen maakt het geheel nog surrealistischer, alsof hij houvast zoekt in iets eenvoudigs terwijl zijn hoofd alle kanten uitgaat. Daarna volgt “doom”, dat veel luchtiger klinkt maar eigenlijk hetzelfde gevoel verbergt. Achter de vrolijke melodie schuilt opnieuw iemand die beseft dat hij zijn eigen grootste tegenstander kan zijn. Het vertraagde einde vloeit vervolgens prachtig over in “nothing”, waardoor de plaat voortdurend als één geheel blijft aanvoelen.
Vanaf “lovesexdrugbomb” lijkt Steve plots alle remmen los te laten. Samen met Cecile Believe bouwt hij een nummer op dat begint als een intiem verlangen maar gaandeweg uitgroeit tot een explosie van gitaren en emoties. Hun stemmen zoeken elkaar voortdurend op zonder elkaar ooit volledig te vinden, wat perfect aansluit bij de tekst waarin liefde, lust en afhankelijkheid bijna niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Het is een lied waarin Steve Lacy niet langer alleen terugblikt op wat fout liep, maar ook beseft hoe verslavend bepaalde relaties kunnen zijn, zelfs wanneer ze je langzaam kapotmaken. De instrumentatie groeit mee met die gedachte: eerst klein en kwetsbaar, daarna steeds groter en intenser.
Dat alles mondt uit in het indrukwekkende tweeluik “nice shoes / in your world”. Het eerste deel verscheen bijna een jaar geleden al als single, maar krijgt binnen het album een heel andere betekenis. De speelse teksten en de opvallende beat maken langzaam plaats voor een complete stijlbreuk. Na de beatdrop lijkt Steve Lacy alle maskers af te zetten. “in Your World” is misschien wel het eerlijkste nummer op de plaat. Hij geeft toe dat hij zichzelf vaak saboteert, mensen kwetst zonder dat echt te willen en daardoor ook zijn eigen geluk in de weg staat. Piano, synths en een bijna eindeloze herhaling van de woorden ‘in your world’ versterken dat gevoel van vastzitten in je eigen gedachten. Wanneer hij vervolgens bijna fluisterend een monoloog brengt, voelt het alsof je even rechtstreeks in zijn hoofd zit. Dat daarna de beat van “nice shoes” opnieuw opduikt, maakt het allemaal nog indrukwekkender. Alsof Lacy na al die zelfreflectie toch weer probeert verder te gaan.
Afsluiter “bebe” brengt daarna de rust terug. Geen groot slotakkoord, maar een warm afscheid waarin Steve nog één keer laat horen hoe mooi zijn hoge stem kan klinken. Het voelt bijna incompleet, alsof niet alle antwoorden gevonden zijn. Misschien is dat ook precies de bedoeling. Oh yeah? biedt geen oplossingen, maar wel een eerlijk verslag van iemand die probeert te begrijpen waarom hij telkens opnieuw dezelfde fouten maakt. Daardoor groeit de plaat vooral naarmate ze vordert. Het is misschien geen plaat dat je meteen omver blaast, maar wel eentje dat steeds meer details prijsgeeft naarmate je langer blijft luisteren. Tegen de tijd dat de laatste noten wegsterven, besef je dat Steve Lacy opnieuw iets heel menselijks heeft gemaakt: een zoektocht naar waarom liefde zo moeilijk is voor hem.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “nice shoes / in your world”, ons favoriete nummer van Oh yeah? in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
