Terwijl sommige festivals stages moeten schrappen omdat ze niet van hun tickets af geraken, zet Rampage Open Air al jaren op rij de lijnen steeds breder uit. De affiche mag deze zesde editie dan iets minder inzetten op de grote kanonnen; het budget dat daaruit vrijkwam ging rijkelijk naar de infrastructuur on site, want voor de eerste keer maakte het festival zijn naam in de letterlijke zin van het woord waar. Een gloednieuwe, open air mainstage rees de afgelopen dagen boven het Lommelse Kristalpark uit en verwelkomde de grootste publiekstrekkers van de meer dan 350 dj’s dit jaar. Daarnaast nodigde het bassfestijn ook weer de nodige hosts uit, waardoor nieuwe merken als My Home Is The Rave, CruCast en Hardstyle Daily en artiestencollectieven als Born On Road, Etherwood Invites en Club Mozey de programmatie mee vormgaven. Wij zagen op dag vier een zondagse hoogmis van het bassgenre, met vooral in de laatste uurtjes een stevige gouden strik errond.
LAURAVIOLI is een naam die we op steeds meer affiches zien opduiken, op de meest uiteenlopende festivals. Tijd dus om uit te vissen wat haar sets zo speciaal en tegelijkertijd breed inzetbaar maakt. Als we rond vieren arriveren aan de vernieuwde Church-stage, die zich dit jaar uitte als een met bamboe gevormd orgel en een Rampage-logo in plaats van een kruis zodat die meer in lijn lag met zijn naam, zijn we al snel overtuigd van haar kunnen. Het podium is al enkele jaren een uitweg voor wie even genoeg drum-‘n-bass en dubstep aan zijn hoofd heeft en vervulde gisteren diezelfde functie tijdens de set van de Luikse dj. Met donkere UKG-, dub- en breakritmes trok ze de aandacht weg van de schreeuwerige attracties rondom en schudde ze de nek van een aangenaam volgelopen planché los. “Make It Bun Dem” van Skrillex bleek een gouden zet en was geeneens een rare parel aan de ketting tracks die het gezicht achter Who’s That Girl? en Drum N Babes aaneen reeg. “Nobody To Love” was in dat opzicht wel een ietwat uit de boot vallende afsluiter. We zouden bijna vergeten dat het een dnb-track is door de torenhoge populariteit die het een dikke tien jaar geleden genoot, maar de Sigma-track manifesteerde zich wel tot mooi orgelpunt van de set.
Wat toegankelijker ging het eraan toe bij Cartoon, die heel wat herkenbaarheid in zijn set stak. Kennen kan je het duo van NCS, het YouTube-label dat populair is bij heel wat streamers en content creators om muziek van te lenen. “On & On” schopte het destijds zo tot een bijna-wereldhit, maar naast die wat bekendere dansdeuntjes kwamen ook Rammstein en Black Sabbath voorbij in de mix. Die vertoonde ondanks dat iets te veel barstjes van stroefheid om de flow erin te houden. Het veelvuldig stilvallen en de soms wat geforceerde mixes deden niet goed aan de beleving aan de mainstage, die in lijn daarvan ook niet heel vol stond. Hoewel de mannen steviger draaiden dan hoe we ze van Spotify kennen, bleef het gehoopte gevoel uit. Een van de weinige keren dat ze die euforische snaar dan wel aansloegen, stopte een van de twee heren de track abrupt door per ongeluk op de foute kop te drukken. Het einde van de set redde de meubelen nog een beetje, maar moesten we een top 5, 10 of 20 van deze editie maken, dan zouden de Esten niet in aanmerking komen.
We hadden het in de intro al over de extra middelen die de organisatie inzette om het terrein een fikse make-over te geven. Naast de nieuwe mainstage – een statische, roestige en met led bekleedde staalconstructie – zagen we in het gratis attractieprogramma, dat al enkele jaren een vaste waarde vormt, enkele verschuivingen. Zo stak voor het eerst een reuzenrad zijn kop uit boven de festivalgronden, was de Energizer een blikvanger en maakten de boomstammetjes na een jaartje afwezigheid opnieuw hun opwachting. Daarnaast nestelde een nieuwe Jungle-stage zich tussen de weinige bomen op het industrieterrein; op zondag de thuisbasis van liquidbaas Etherwood.
In die uithoek van het terrein was LSB aan zijn set begonnen. Voor de snelle impulsen en de verrassende drops moest je hier gisteren niet aankloppen; voor het sfeertje en de soulvolle vibes des te meer. De dj-producer uit Essex staat namelijk bekend om zijn warme melodieën en subtiele breakbeats in plaats van agressieve drops. Veel soldiers namen hier een tijdelijke tussenstop om even op adem te komen, met bijgevolg een gezellig heen en weer wiegende crowd. De zon brak tussen de dennennaalden door en maakte de bubbel waarin sommigen verkeerden compleet: een perfecte setting om de avond in de luiden.
Die avondspits begon aan de skateramp – vast meubilair op ROA – met Double Trouble. Traditiegetrouw de moeite om tijdens het eten een kijkje te nemen en je te laten entertainen door de tricks van de skaters en bmx’ers. Nadat het laatste €50-biljet uitgereikt was, trokken we naar de Eristoff Rave Cave: een chique naam voor een verlichte container, waar wel niemand minder dan Skumic aantrad. Het gevolg: een bomvolle container met geluid dat te wensen overliet. De kleinste stage van het festival is goed om een klein publiek te huisvesten, maar eens het te druk wordt, hoor je vanachter amper nog iets helder. Jammer, want we hadden deze West-Vlaamse culthelden graag in volle glorie aan het werk gezien en gehoord. Dan maar naar Jacidorex, die enkele tientallen meters verder het festival van hard techno voorzag. In de Tunnel hield hij de touwtjes strak in handen en liet hij weinig ruimte voor pauzes. De Brusselaar was misschien een vreemde eend in de bijt, maar – excuses aan de vegetariërs – wel een hele lekkere.
In tegenstelling tot vrijdag en zaterdag, hing er in de Dome plots een grote sombrero boven de dj-booth. Na enkele seconden viel onze frank: Mozey hoste de stage gisteren en staat niet toevallig bekend om zijn extravagante hoeden die hij altijd draagt. Omstreeks negen uur staken twee hoofden uit boven de booth: die van MC P Money en dj Whiney. Ze namen ons mee naar de straten van Zuid-Londen en deden dat vol overgave. Whiney stond in voor de muziek, die tegelijk donker en prominent was, maar anderzijds ook ietwat ondergesneeuwd geraakte door de non-stop vocals van P Money. Anders dan andere MC’s viel hij nauwelijks op herhaling te betrappen en was zijn bijdrage er een die de sfeer écht ten goede kwam. Het overstelpte soms wel de beats van Whiney en dat was langs de ene kant jammer omdat zijn mix er ook boenk op zat, maar was anderzijds wel een pluspunt voor de sfeer in de Dome.
In de Storm, de dubstepstage, had HOL! niet veel meer nodig om sfeer te creëren. Hoeveel nummers hij nodig had om de eerste moshpits te ontketenen weten we niet meer precies, maar we konden ze alleszins op één hand tellen. Vanaf dan was het een mierennest in het publiek en struikelden we van de ene pit in de andere. De Fransman haalde de vettigste riddim in zijn catalogus boven en wist gedurende het dikke halfuur dat we in de Storm stonden van geen ophouden. Wie niet van natte lichamen hield, moest plaatsruimen en wat meer langs achter van de set gaan headbangen, want de voorste meters in de nieuwe tent waren gereserveerd voor zij die nog een hele hoop energie over hadden na drie dagen raven.
Van energie en zweet gesproken: dat werd in de Eristoff Rave Cave nog naar een hoger plan verheven. In de loop van de namiddag kregen we een berichtje op onze Instagram dat slechts vijf minuten bleef staan en ons een surpriseset van Used beloofde in de kleinste stage van het festival. De Kempenaar had met Eptic en IMANU met stevige concurrentie te kampen, maar daar moesten we simpelweg bijzijn. Nadat hij vrijdag al een sterke mainstageset neerzette, haalde hij gisteren zijn (geüpdatete) usb-stick uit 2018 vanonder het stof en legde hij er de vunzigste tunes van op ons bord. Alle classics kwamen aan bod: van “Clutch” en “Deep” uit de pre-Used-zoals-we-hem-nu-kennen-periode over de hits “Mistakes” en “Come Back Home” tot de helaas nooit uitgebrachte Bou- en Becky Hill-collab “Enough”, het kwam allemaal aan bod in de snel gemixte set. Het onvermijdelijke gevolg was dat de compacte oppervlakte bezaaid werd met een door zweet geproduceerd zoutgehalte waar het alcoholgehalte in Eristoff nog iets van kan leren. Zweten, puffen en blazen dus, maar vooral genieten van de wat ondergesneeuwde backcatalogus van Used.
Aan Sub Focus – nochtans een ware legende in de scene – om dat voorlaatste Rampage-uur te overtreffen, al was dat een zeer ondankbare opdracht. Toch wist hij dankzij zijn steeds terugkerende hits, passende visuals en het altijd aanwezige streepje nieuwe muziek een onvergetelijk indruk neer te zetten. Als afsluiter van het weekend kon hij rekenen op een mainstage die zich in volle glorie ontplooide. De lasers, vlammen en bassen vlogen ons met andere woorden om de oren, terwijl tracks als “Out The Blue” en “Go Back” hun waarde andermaal bewezen. Als je uur aanvoelt als een kwartier, dan is er simpelweg maar een conclusie mogelijk: een betere afsluiter – ook al voelde het zeker in het begin als een uitboller – hadden we ons niet kunnen wensen. Met “Eyes Closed” of “Psycho”, hoe het nieuwe nummer ook zal heten, hebben we daarnaast weer een release om naar uit te kijken.
