De Mexicaans-Amerikaanse Delia Beatriz, beter bekend als Debit, hercontextualiseert dance en traditionele muziek, één album per keer. Nog geen klein jaar geleden bracht ze met Desaceleradas een duizelingwekkende ode aan de cumbia rebajada. Deze muziekstijl kwam tot stand toen de motor van Sonido Dueñez’ draaitafel oververhit raakte en hij Colombiaanse muziek op halve snelheid draaide in een club in Monterrey. Debit gebruikte de tapes die hiervan gemaakt werden, waarbij ze die trage muziekstijl liet smelten tot een duister ambient-doolhof. Daarvoor, in 2022, bouwde ze op het indrukwekkende The Long Count een sonische collage rond de klanken van Maya-blaasinstrumenten.
Het zal niet verwonderen dat Beatriz adjunct-professor is aan de NYU, waar ze lesgeeft in muziektechnologie. Het is daarom begrijpelijk om haar muziek vanuit een academisch en geleerd standpunt te bekijken. Maar Debit is evengoed een producer en een dj met een voorliefde voor de kruising tussen techno en Zuid-Amerikaanse ritmes, iets wat op haar System-EP zijn hoogtepunt bereikte. Op Potpourri pakt ze die draad weer op.
De albumhoes toont een foto van de brug tussen Mexico en de Verenigde Staten. Beatriz stak die brug vroeger geregeld over om in Mexico te gaan feesten, iets wat in het huidige politieke klimaat volgens haar ‘levensgevaarlijk’ zou zijn. Daarmee ligt de politieke lading van de plaat meteen op tafel. Potpourri is een soort muzikale roadtrip: het oogst genetisch materiaal uit de dancescenes van Detroit en Chicago en mengt dat met de clubs van Mexico-Stad en Monterrey.
Maar bovenal trekt deze plaat je naar de dansvloer. Het zijn gewoon keiharde bangers: korte energiestoten, rusteloos en niets ontziend, als wilde golven die onophoudelijk tegen de kliffen beuken en bij elke klap sediment meesleuren. De sound is ruwer dan we van haar gewend zijn; in haar eigen woorden is ‘de toekomst niet in HD’. Dat vertaalt zich in een minder gepolijste productie, vol harde, mechanische texturen. Het eerste nummer van het album, “referencepoint”, zet niet exact de toon van het album maar dient als een soort sonisch inleiding. De geluiden zijn aanwezig, maar zonder vorm alsof ze wachten op een schepper die de aarde en de hemel nog moet scheiden. Het album komt hierna sterk op gang: “Assimilate” bouwt zich traag op, vertrouwd en jagend, tot het middenin abrupt wordt afgebroken. Is de luisteraar nog mee? Of het antwoord nu ja of nee is, de trein raast onverstoorbaar door.
De ‘potpourri-stijl’ waar de albumtitel naar verwijst, levert nummers op die voortdurend van vorm veranderen. “2placesatonce” opent nog met handpercussie, tot een loodzware beat naar binnen beukt, de spreekwoordelijke deur volledig aan flarden slaat en de verwrongen tonen overneemt. “Mojad0s” lijkt op een gegeven moment compleet te ontploffen, om vervolgens weer van nul te beginnen en zichzelf opnieuw uit te vinden, alsof de beat alleen nog niet urgent genoeg klonk, en de sirene ons dat nog eens moest inwrijven. Om de luisteraar tussen al dat dansvloergeweld af en toe wat ademruimte te geven, strooit ze met wat ze zelf beschrijft als ‘palette cleansers’ zoals de harde, dreunende drones van “Ididntasktobebornlatina” en “Environmentofattention”.
Met Potpourri bewijst Debit dat ze evengoed thuis is in de clubcultuur als in haar meer experimenteel, conceptuele werk. Dit album is in de eerste plaats gemaakt om op te dansen, iets waar deze beren enorm van houden. Maar daaronder schuilt evenveel diepgang en politieke urgentie. De ruwe, ongepolijste sound mag dan minder toegankelijk zijn dan we van veel hedendaagse dancemuziek gewend zijn, net die harde kant geeft de plaat haar kracht.
Ontdek “mojad0s”, ons favoriete nummer van Potpourri in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
