© CPU – Senne Houben
Al sinds eind jaren tachtig draait PJ Harvey mee in het muziekcircuit. De ene na de andere boeiende plaat bracht de Britse songwriter uit in de jaren negentig en eigenlijk is ze daar nooit mee opgehouden. Haar passage op Torhout/Werchter staat nog steeds in ons brein gegrift door dat roze latexpakje dat ze toen droeg en jongens, we waren ons daar een eindje verliefd geworden op de dame. Die onnozele kwal van een Nick Cave was er echter mee gaan lopen in 1996, de Australische pipo. Het was wel maar voor vier maanden en dan was Polly Jean die mens waarschijnlijk zo beu als koude pap. Niks tegen Nick hoor, maar nog veel minder tegen PJ die door professor Brian Cox werd gevraagd om een liedje te bedenken bij zijn nieuwe zaalshow Emergence. Zo gezegd, zo gedaan. “Voyager” is de titel geworden en is tevens haar eerste nieuwe nummers in drie jaar.
Wie eens goed wilt lachen, klikt beter eerst op dit filmpje over de briljante Brian Cox. Zo weet je direct om wie het gaat. En het onderwerp van het lied? Voyager 1 en Voyager 2, twee ruimtetuigen die in 1977 door NASA het grote zwarte (n)iets zijn ingeschoten en in principe tot het einde der tijden zullen verder vliegen, tien miljard jaar nog dus, give or take. Enerzijds is het lied atypisch Harvey door dat heel zweverige synthgeluid, maar anderzijds ook vintage Harvey door haar stem en het idee achter de hele song. We moeten kunnen beleven hoe het voelt om in het eindeloze heelal te zweven en dat lukt wonderwel. Na een dikke minuut worden er bassen ingelegd die na een tijd weer verdwijnen. Er worden laagjes ingezet en weer weggehaald en inderdaad, we krijgen het gevoel dat we hoe langer, hoe verder van onze blauwe planeet wegdrijven. De artieste slaagt dus volledig in haar opzet, het schenken van een lied aan professor Cox om zijn beelden en uitleg te ondersteunen. We vinden dit oprecht een heel mooie, geslaagde samenwerking.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
