© CPU – Mathias Verschueren
Weet je wat toch wel een beetje gek blijft? Dat een van de grootste opkomende deathcoregroepen gewoon zijn wortels in de Lage Landen heeft liggen. Want in een genre dat toch nog vaak naar Amerika, het Verenigd Koninkrijk of Australië kijkt voor zijn grote smaakmakers, is Distant met zijn Rotterdamse roots en zijn kleine Roosendaalse randje een opvallende uitzondering. Toch hoeft de Nederlands-Slowaakse band al lang niet meer onder te doen voor al dat buitenlandse geweld, want de afgelopen jaren ramde de groep zich op hoge snelheid door de wereldwijde deathcorescene heen en veroverde hij een stevige plek tussen de grote jongens van het genre.
Die groei heeft Distant te danken aan zijn snoeiharde muziek en ook op “Rat Torture” is dat niet anders. Ditmaal hangt de band aan zijn bak herrie een thema rond beeldschermverslaving en de neiging tot doomscrollen. Kwaaltjes waar wij ons misschien ook een beetje schuldig aan maken en die we soms wat wegwuiven, maar die in de handen van Distant door de stevige brok geschreeuw, gedram en gebler van frontman Alan Grnja aanvoelen als doodzondes. Muzikaal trekt de band die lijn volledig door, maar laat hij ook nog genoeg melodie in zijn riffgeschuur toe om het niet te laten verzanden in een lompe geluidsbrij. Tot het einde dan, want daar wordt dit idee nog even vakkundig de nek omgedraaid met een breakdown die gewoon pure bruutheid uitstraalt.
Distant trekt binnenkort weer over de festivals en daarbij staan ook Graspop en Jera on Air op de planning.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
