Neen, het weer zat gisteren niet mee. Flinke regenbuien zorgden voor een natte bedoening en toch laaide er dankzij een sterke line-up behoorlijk wat stof op. Obsidian Dust kon namelijk een exclusieve show van Hermano strikken, terwijl ook de terugkeer van Red Fang er eentje was die kennelijk voor geïnteresseerden naar de Brusselse Kruidentuin lokte. Naast de ervaren rotten, maakte echter ook de Grieks-Australische punkband Frenzee indruk, terwijl King Buffalo en Acid King als certitudes voor muzikale hoogstandjes zorgden. Weer of geen weer; Obsidian Dust dag twee had aardig wat te bieden.
GAUPA @ Fountain Stage
Met het Zweedse GAUPA werd de Fountain Stage op de tweede dag Obsidian Dust geopend. Het viertal liet zich kenmerken door een stevig geluid in de gitaren, waarbij de riffs al snel de hemel openkliefden. Het meest unieke was weliswaar de stem van zangeres Emma Näslund. Zij had iets episch in het stemgeluid, wat de nummers naar nog hogere regionen trok. Toch werden we meer overtuigd door het logge instrumentale geluid en vooral wanneer het tempo net iets sneller de hoogte in ging. Met enkele wolkjes aan de lucht was dit wel de perfecte opener om gewoon zalig bij weg te dromen door het repetitieve karakter van de songs.
Fuzz Sagrado @ Orangerie
De Duitsers van Fuzz Sagrado wisten ons te vertellen dat ze nog nooit zo vroeg op de dag een optreden hadden gegeven. Het zorgde er niet voor dat hun gitaarsolo’s minder lang werden, want daar bestond namelijk de blauwdruk van hun nummers uit. Al van bij het begin werden we getoond hoe dat exact zou klinken en dat bleek gewoon een vijftiental minuten jammen met af en toe wat vocals erbij. Die vocals vormden niet direct een meerwaarde, maar doordat je bij de jams volledig werd meegezogen, was het soms wel aangenaam om even een rustmomentje te krijgen. Dat het fuzzpedaal veelvuldig werd gebruikt, kon je al uit hun artiestennaam afleiden, maar ook aan reverb was er geen gebrek. Dat alles zorgde voor een eerste verfrissende set van de dag.
Acid King @ Fountain Stage
Het trio van Acid King zette voor het eerst op de dag een heuse wall of sound neer. De gitaren kwamen namelijk vol power en agressiviteit binnen, waardoor het instrumentale aspect heel goed benadrukt werd. Het was log en vol brute power, en net daarin bleek de band ook uit te blinken. Vooral als ze de doomsound naar een sneller tempo kon opdraaien, werd het publiek meer dan enthousiast. Dat er altijd een dreigende regenwolk bleef hangen, deerde niemand, zeker niet als de hemelsluizen uiteindelijk opengingen. Het publiek bleef in zijn trance luisteren en meebewegen op de heerlijke fuzzy riffs om zo een eerste hoogtepunt gewaar te worden.
King Buffalo @ Fountain Stage
De hemelsluizen hadden nog meer regen in petto en bij de start van King Buffalo kregen we de volle laag. Obsidian Dust vormt het slotstuk van de Europese tour van dit Amerikaanse drietal en ondanks dat iedereen kleddernat werd, trotseerde iedereen met plezier de buien. En met goede reden, want King Buffalo speelde met een haast vanzelfsprekend gemak een uitstekend concert. Wie de band al eens eerder zag, weet dat ze niet zuinig omspringt met het afvuren van gitaarsalvo’s en hevige bassen. Ondanks dat Sean McVay met een gebroken voet in de lappenmand zat, speelde hij al zittend gedecideerd en zonder te verpinken. De heavy psychrock ging op die manier een uur lang heerlijk binnen. Een nieuwe plensbui kon de pret niet meer drukken en ondanks dat iedereen helemaal doorweekt was, bleef het een optreden van een hoogstaand muzikaal genot.
Meatdripper @ Orangerie
Als je uit dezelfde stad komt als Black Sabbath komt, kan het haast niet anders dan dat je een gitaar bij de hand neemt en een band start. Meatdripper volgde het voorbeeld van Birmighams meest geliefde exportproduct, al zijn er naast de parallellen ook best wel wat verschillen. De vier vrouwen houden het nog ruiger en hebben ook geen Ozzy in hun rangen die met was eigenzinnigheid en charisma voor beroering kan zorgen. De weg naar het effectenpedaal kende Meatdripper wel, al kwamen we ook wel vrij snel tot de conclusie dat we dit al vaak beter hebben gehoord. Vooral vocaal lieten de drie aardige steken vallen en konden ze van geen hout pijlen maken. De boog kon dan nog zo hard gespannen zijn, als je echter weinig scherpe pijlen hebt, heeft mikken weinig zin. We geven Meatdripper echter nog graag het voordeel van de twijfel, want als jonge band heeft het nog tijd en kunnen genoeg om haar act op punt te zetten. Een cool logo hebben de dames in ieder geval al.
Hermano @ Fountain Stage
Hermano werd wakker in ons land, at brood met kaas en na een ‘fictief’ avontuurtje met ’14 hookers’ waren ze klaar om te rocken. Even leken we het weer te moeten doen met ferme regenbui, maar het bleek gelukkig enkel een gitaarstorm te zijn. De band – met John Garcia van Kyuss als frontman – zorgde voor het meeste sfeer op deze tweede festivaldag. Crowdsurfers en moshers lieten zich ondanks natte omstandigheden niet klein krijgen en smeten zich samen met de band. Mike Callahan schudde met een sprekend gemak de solo’s uit zijn mouw, terwijl hij in de bindteksten met zijn boomerhumor voor de nodige lachers kon zorgen. Hermano was duidelijk de band waarvoor de meesten waren gekomen en met een speelse setlist hield het zichzelf vrij scherp bij de les. Bij haar eerste show in België sinds 2008 toonde de supergroep dat de tijd geen vat op ze heeft en dat ze strak en met veel energie terug is van even weggeweest.
Frenzee @ Museum
Frenzee is een band uit Australië, maar de leden groeiden op op het Griekse eiland Kreta. In warme regionen regionen voelen ze zich dus thuis, al was Brussel op dat vlak toch een mindere. Het drietal is op een eerste grotere Europese tour en kwam gisteren met snedige punk voor extra decibels zorgen. Frenzee deed muzikaal wat denken aan een kruising tussen de agressieve groove van Rage Against The Machine, verweefd met de no-nonsense punkaanpak van Amyl and The Sniffers. Aanvankelijk was het nog niet over koppen lopen in het Museum, al groeide de interesse in de band wel geleidelijk aan. Als kleine buitenbeetjes waren ze gisteren misschien niet voor iedereen weggelegd, maar wij konden de directheid wel appreciëren. Mochten ze in de nabije toekomst ook op een Pukkelpop of Rock Werchter opduiken, zouden we daar in elk geval niet verstelt van staan.
Red Fang @ Fountain Stage
Gek genoeg was het in vergelijking met Hermano iets minder druk bij Red Fang. Nochtans waren de headliners uit de Verenigde Staten ook alweer een tijdje niet meer in ons land geweest. De touronderbreking heeft hen kennelijk deugd gedaan, want ondanks de grijze haren en lange baarden, oogde het kwartet opvallend viriel. Muziek maken en spelen houdt dus kennelijk jong en het was des te bemoedigender dat ze nooit of te nimmer aan hun formule sleutelden. Gitaren, versterkers en een drumstel; de opzet van de band is best klassiek en toch speelt ze een paar klassen hoger dan heel wat andere genregenoten. De lichten bleven aanvankelijk statisch en zonder beweging, maar ook dat is iets wat er bij Red Fang niet toe doet. Het draait puur en alleen om de muziek en die nummers klonken tot groot jolijt van de aanwezigen beenhard en strak. Hun bekendste nummer “Prehistoric Dog” zorgde in de slotfase voor pompende vuisten, al gaf Red Fang ons erna ook nog eens twee mooie kansen om de luchtgitaar boven te halen. En zo eindigde onze Obsidian Dust-tweedaagse dus met een toppunt par excellence!
