Obsidian Dust is er voor iedereen die snakt naar het luide, het trage en het hypnotische. En dat spreekt, ondanks dat het een redelijk niche is, toch een behoorlijk aantal mensen aan. Het festival krijgt er dit jaar namelijk nog een volwaardige extra festivaldag bij wat dan weer ruimte laat om de programmatie nog wat verder uit te diepen en de avontuurlijke liefhebbers van donkere, harde en intense muziek een mooie tweedaagse te bezorgen. Op de eerste festivaldag maakte vooral Earthless indruk met een waanzinnige virtuositeit, al stelden ook headliner YOB en de Italiaanse band Ufomammut zeker niet teleur.
Echo Solar Void @ Museum
Starten deed het festival gisteren met een thuismatch voor de Brusselse band Echo Solar Void. Het psychedelische doomtrio bestaat inmiddels vijf jaar en mag met Obsidian Dust een nieuw hoogtepunt in zijn bandbestaan afvinken. De opkomst was omstreeks 13u al zeer behoorlijk in een pikkedonker Museum. Het drietal scoorde in ieder geval punten met tergend trage opbouw en liet het niet na om met verloop van tijd de vroege vogels bij het nekvel te grijpen. Het niet zo geheime wapen van het drietal was de kracht die zingende drummer Laye Louhenapessy toevoegde door bij momenten laag uit te halen, en dan weer opvallend zacht en zelfs bluesy te klinken. De minimalistische projectie en het sobere lichtspel maakten de ervaring compleet, want hoewel het nog maar net middag was, leek het bij Echo Solar Void alsof we ons in de diepste krochten van de nacht bevonden.
Cult of Occult @ Fountain
Onze ogen moesten terug wennen aan het daglicht, want voor de eerstvolgende band verhuisden we naar het openlucht- en hoofdpodium. Het Franse viertal Cult of Occult liet een paar minuten op zich wachten en kwam zo met een minieme vertraging het podium op. De halve liters bier vloeiden rijkelijk op het podium en ondanks het stijgende alcoholpercentage, lukte het ze om na een moeilijk en sloom begin toch een halve gebalde vuist te maken. De aders op het voorhoofd van frontman JCV Doom pompten aardig bloed en werden alsmaar groter tegen het einde, terwijl de andere bandleden nogal koeltjes en met hun ogen gesloten de lange noten bleven bovenhalen. Met de laatste uithalen kreeg de band uit Lyon uiteindelijk nog een klein beetje beweging in de massa, maar uiteindelijk was dat net iets te laat om van een spraakmakende passage te kunnen spreken.
Your Highness @ Museum
Earthbong moest omwille van medische redenen de stekker uit hun tour trekken en zo moest Obsidian Dust vrij kortdag nog op zoek naar een waardige vervanger. Ze zochten en vonden in Antwerpen een waardige vervanger. Your Highness, inmiddels ook al met een staat van dienst van vijftien jaar en een handvol albums op hun conto, mocht de muren van het Museum doen daveren. Hun aanpak was redelijk rustiek en toch ook weer messcherp. Vocaal was het voor Ben Baert in het begin even zoeken om boven het volume van de gitaren uit te komen, maar met zijn ervaring en zijn titanen stembanden vond hij al snel de weg naar het licht. Your Highness beukte, maar rockte ook stevig door. Op die manier konden ze als late invaller toch ook nog hun duit in het zakje doen en werd de verjaardag van de drummer ook nog eens goed gevierd.
Ufomammut @ Fountain
De Italianen van Ufomammut waren de eersten die een uur mochten vullen en dat was voor dit gezelschap geen moeilijke opdracht. Met nummers die makkelijk de dubbele cijfers aantikken, hadden ze het nodige in hun arsenaal om stof te laten opwaaien. De Italianen zijn doorgaans warme temperaturen gewoon in hun thuisland, maar ook onder een bedekte Brusselse hemel deden ze het meer dan behoorlijk. Zonder te veel poespas lieten ze de gitaren spreken en zo maakten ze van de Fountain-stage hun bastion. De versterkers en de pedalen draaiden overuren en uit de V-gitaar puurden ze toch ook wel een behoorlijk deftige geluidsmuur. Er zat overigens best veel variatie in hun stukken, waardoor het ook boeiend bleef. De zon kwam zelfs ook even piepen, maar ook zonder UV-stralen gidste Ufomammut ons naar de zevende psychedelische stonerhemel.
Gnod @ Orangerie
Een basgitarist en vier gitaristen; Gnod bracht ons in een benarde situatie. Het zestal uit muziekstad Manchester had heel wat gitaren en versterkers meegenomen om de Orangerie aan de tand te kunnen voelen. De grootste zaal binnen het Botanique-complex was goed volgelopen en was getuige van een band die als geen ander dit festival belichaamde. “The Witness” was een gitaarfestijn van jewelste, terwijl de de groep in het volgende nummer heel wat minder gehaast was. Gnod ging moeiteloos van solide geluidsmuren tot langgerekte noten, maar ook tussenin liet het geen steken vallen. Oordoppen waren dus zeker geen overbodige luxe en tussen al die herrie pakte de band ook uit met sterke melodieën. Vocaal was het misschien net iets minder scherp, al kwam de groep in zijn totaliteit gewoonweg goed binnen. Gnod sprokkelde heel wat nieuwe fans met zijn set en trok het algehele niveau nog wat meer omhoog.
Earthless @ Fountain
Er was één band die ons gisteren een uur lang regelrecht omverblies en dat was Earthless. De virtuositeit van dit drietal uit San Diego deed heel wat stof opwaaien aan de Fountain Stage en was een heerlijk snoepje voor oor en hart. De instrumentale reizen werden opgewaardeerd door gitarist Isaiah Mitchell en zijn fraaie solo’s die lekker fulminant werden uitgetrokken en ons alsmaar meer naar hogere sferen brachten. Gek genoeg leek de band zelf weinig aanstalten te maken om op de voorgrond te staan en zo speelden ze met een haast kinderlijk gemak een perfect uur bij elkaar. Door de lange stukken kregen we maar een handvol nummers te horen, maar eigenlijk was hetgeen Earthless bood gewoon een langgerekte roes die nooit had moeten stoppen van ons. Het weergaloos optreden was zo met stip de primus van de dag en legde de lat voor headliners The Sword en YOB bijzonder hoog.
Blackwater Holylight @ Orangerie
De naam Blackwater Holylight kan een belletje doen rinkelen. Het drietal uit Los Angeles stond eerder namelijk al in het voorprogramma van Amenra en is dus bezig aan een zekere zegetocht door Europa. Op Obsidian Dust maakten ze ook indruk, al duurde het wel even voor ze helemaal warm gespeeld waren. Het begin klonk nogal houterig en miste verfijning, maar dat evolueerde haast vanzelf in de positieve zin tijdens hun optreden. Blackwater Holylight speelde namelijk gedecideerd en met een zekere vastberadenheid en dat zijn kenmerken die bij een dergelijke sound wel van pas komen. Heel virtuoos hoefden ze daarom niet te zijn; het draait om het collectieve werk en dat stelde niet teleur. De Orangerie stond afgeladen vol en knikte met een zekere goedkeuring mee. De primus van de dag waren ze niet, maar Blackwater Holylight opende wel de deur naar de toekomst.
The Sword @ Fountain
The Sword heeft geen deuren meer nodig, want ze zijn gewoonweg al binnen. Even stal een hond op het podium nog de aandacht toen de band nog in de coulissen stond, maar The Sword claimde om kwart voor zeven gewoonweg zelf alle ogen en oren op de Fountain Stage. Het was etenstijd en dat verklaarde een beetje de minder grote drukte, maar wij waren vooral blij dat we onze avondmaaltijd even uitstelden en deze Texaanse oerkracht live aan het werk zagen. Het viertal ging voor de frontale aanval en voegde stelselmatig meer en meer snelheid toe aan de set. Vooral in de tweede helft was er geen houden meer aan en bereikte The Sword buitengewone hoogtes. Er zat leven en bezieling in en tegelijk zag je ook dat ze gewoonweg plezier haalden uit dit optreden. De Amerikanen lieten ons even de frisse temperaturen vergeten en ridderden zichzelf met hun zwaard tot een van de hoogtepunten van de dag.
Conjurer @ Orangerie
Na een kleine hap in onze favoriete snackbar namen we ook nog even een kijkje bij Conjurer. De nekspieren kregen het bij dit Britse gezelschap stevig te verduren, want hun orkaan aan riffs raasde onverbiddelijk en aan een maf tempo door de hele zaal. Veel rust zat er bij de mannen niet in en net dat maakte ze zo als een van de laatste bands van de dag tot behoorlijk rauwe kost. Op een nuchtere maag kwam dit best stevig binnen, maar ook bij iedereen die al een aardige fond had bleef Conjurer niet altijd even makkelijk verteerbaar. Dat de Orangerie tegen het einde al wat uitdunde was dus enigszins te begrijpen. Conjurer bleef de forcing echter doorvoeren en haalde zo hun grammetje zonder grote problemen thuis. Het was al bij al best spannend en toch waren er ook een paar rake maagstompen die Conjurer onderscheidde van de rest van wat we zagen.
YOB @ Fountain
Dit jaar speelt YOB welgeteld twee Europese shows en een van die twee was gisteren op Obsidian Dust in Brussel. Het exclusieve kantje was dus een zekere bijzonderheid, maar ook zonder die wetenschap bood YOB een vrij impressionante set. Ondanks dat ze het op ruim een uur hielden – in plaats van de 75 minuten die ze kregen – was dit een prestatie die daverde en zinderde langs alle kanten en naast de harde uithalen ook best virtuoos overkwam. Het drietal vuurde van bij het prille begin sterke riffs door de gitaarversterker en toonde zich opvallend dominant zonder daarvoor onnodig arrogant over te komen. YOB toonde geen dwang om zich te manifesteren als dé band en speelde gewoon een uur lang door zoals dat hoort voor een groep van hun kaliber. Als headliner en publiekstrekker vervulden ze hun rol met verve en op de zware tonen bewoog de Fountain Stage illuster mee.
Warning @ Orangerie
Warning werd vrij laat aan de affiche van Obsidian Dust toegevoegd en als dagafsluiter van de Orangerie kregen ze ook nog eens een vrij prominente plek in het tijdschema. Wie een beetje thuis is in de doomwereld, weet dat deze band al langer een gevestigde waarde is en hun strepen heeft verdiend door een paar genreklassiekers uit te brengen. Zo iets na tienen en na een slopende dag kwam hun muziek dus als geroepen, want het paste qua soundtrack perfect in de staat waar we ons in bevonden. Een zekere moeheid had zich over ons meester gemaakt en de trage nummers van Warning vergden niet meer al te veel energie van ons. Gewoon luisteren en zich laten meeslepen was de boodschap en dat deden we nog ruim een uur. De Britten lieten op hun manier het doek vallen over deze hoogstaande muziekdag.
