Of Harry Styles nog veel introductie nodig heeft, valt in twijfel te trekken. Maar voor wie nog niet vertrouwd is met een van de grootste popsterren van dit moment, zetten we zijn biografische gegevens graag nog eens op een rijtje. Voor het prille begin van zijn muzikale carrière moeten we terug naar 2010, wanneer de Brit als zanger van het kleine onbekende bandje White Eskimo een (bedenkelijke) auditie doet voor het Britse The X Factor. De jury geeft hem het voordeel van de twijfel en stopt hem samen met Zayn Malik, Louis Tomlinson, Niall Horan en wijlen Liam Payne in een boyband: One Direction is geboren. De band kent wereldwijd succes, maar aan de vele mooie liedjes komt een eind en zo gingen ook deze bandleden hun eigen richting uit.
De vijf bandleden kenden hun individuele hoogtes, de ene wat meer dan de andere, maar Harry Styles kan zeggen dat zíjn solocarrière bij uitstek het meeste succes kent. Zo staat hij voor zijn opkomende tour onder andere maar liefst tien keer in een zo goed als uitverkochte Johan Cruijff ArenA in Amsterdam, en maar liefst dertig(!!) keer in Madison Square Garden in New York. Wanneer je zoveel shows op je naam kan schrijven, kan je wel stellen dat je het allesbehalve slecht doet.
Harry’s nieuwe tour zal om zijn allernieuwste album Kiss All The Time. Disco, Occasionally. draaien. Wat die naam duidelijk lijkt te maken, is dat er dus geregeld gedanst zal worden op de nieuwe plaat (en tijdens zijn shows). Het openingsnummer “Aperture” kregen we enkele weken geleden al op ons afgevuurd. De meningen bleken verdeeld, ook al omdat we hier een heel andere Harry te horen kregen. Er wordt meer gefocust op het elektronische, en dat deed vermoeden dat het geheel ook meer dance dan pop zou zijn. We kunnen iedereen alvast geruststellen: er is voor elk wat wils op het nieuwe album. Vraag is of het genoeg is van wat eenieder ervan verwacht.
De opening van het album geeft al meteen een idee van de spreidstand die ook uit de albumtitel blijkt: “Aperture” zet een zacht dansbare deur open, maar die wordt vrijwel meteen gesloten op “American Girls”. Een ietwat zachter nummer dat je eerder zou verwachten naar het einde van het album, wanneer de dansbenen plaatsmaken voor een zachte roes. Tekstueel voelt het echter wat slapjes aan – een hoogvlieger is dit niet. Een aarzelend begin dus en strategisch misschien niet de beste zet om het opbouwende “Aperture” meteen al plat te slaan.
Dat is des te vreemder, omdat het volgende duo het ritme wél de hoogte injaagt, met het perfect getitelde “Ready, Steady, Go!” op kop. Een beetje een vreemde retropopeend in de bijt, maar nu zitten we wél in de kamer waarvan “Aperture” de deur openzette. En Styles blijft profetische titels produceren. Onze aandacht is getrokken en dus komt “Are You Listening Yet?” als geroepen. Het tempo wordt een standje hoger gezet en de steeds herhaalde vraag uit de titel zorgt meteen voor een oorwurm. Ook muzikaal speelt Harry Styles hier met verschillende stijlen, waarbij vooral de drums en gitaren het overnemen van het elektronische. Had hij dít nummer bovenaan de plaat gezet, waren we metéén mee geweest. Nu zijn we vooral heel benieuwd naar hoe dit live onthaald zal worden, maar luidkeels meezingen lijkt een evidentie.
Maar te vroeg gejuicht, want het ‘kiss all the time’ uit de albumtitel blijkt hardnekkiger dan het tweede deel van die titel. “The Waiting Game” (nomen est omen, deel zoveel) is bijvoorbeeld een zomerse, rustige afwisseling van nog geen drie minuten lang na het elektronische geweld van daarnet. Maar het zorgt er ook hier voor dat het ritme weer een beetje platvalt. Een euvel dat later ook met het alweer bijzonder raak getitelde “Paint By Numbers” opduikt. By the numbers inderdaad. Jammer, want Styles laat op deze plaat geregeld blijken dat andere muzikale richtingen hem als gegoten zitten, of dat nu in de creatieve instrumentatie van “Coming Up Roses” zit of in (eindelijk!) de glitterballen van “Pop” en “Dance No More”.
Want ja, naar het einde toe, doet Harry het tweede deel van de titel van het album eer aan en krijgen we letterlijk disco met ballen, met synthesizers die overuren draaien. Veel meer dan die twee nummers wordt het niet, al is “Carla’s Song” nog een energiek nummer dat de cirkel die met “Aperture” gestart was, mooi rond maakt. Het neemt niet weg dat we deze halve discotheek buitenzwalpen met een klein hongertje. Ja, er zit on-Harry Styles behoorlijk wat elektronica in het album, enkele streepjes disco ook, maar daartussen helaas ook wat vulsel. Dat viel ons niet steeds onwelgevallig in de oren, maar het brak ook (té) geregeld het momentum.
Dat je zo’n album ook anders had kunnen aanvullen, bewijst bijvoorbeeld “Coming Up Roses”. Ook een rustig nummer, maar wel een vol emotie. Oplettende fans hadden enkele dagen geleden trouwens al opgemerkt dat Fred again.. dit nummer reeds liet horen in een van zijn sets, en dat is wellicht geen toeval. Een van de grootste troeven van “Coming Up Roses” is de instrumentale inventiviteit. Bridgerton-gewijs horen we hoe strijkers het nummer overnemen en er een mooie, emotionele ballade van maken. In dit nummer zakt het tempo dan misschien ook wel, maar het kloppende elektronica- en discohart van de plaat krijgt hier wel een waardige tegenhanger met een gevoelsmatig sterke ballad.
Van een album dat Kiss All The Time. Disco, Occasionally. heet, kan je dus verwachten dat er occasioneel gedanst zal worden, al wordt het ritme van het feestje jammer genoeg iets te vaak onderbroken. Het had gerust wat meer ‘disco all the time, kiss occasionally’ mogen zijn, want de dansbaardere nummers zijn in dit geval ook de hoogvliegers. In zijn totaliteit is dit een plaat vol gedegen tot sterke nummers, maar het voelt alsof twee platen vechten voor de kroon. Niet dat het de fans ongetwijfeld veel zal uitmaken. Daarvoor was het wachten op een opvolger van Harry’s House te lang.
Harry Styles passeert met zijn Together, Together tour maar liefst tien keer in Amsterdam, de allerlaatste tickets zijn daarvoor nog te koop.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Are You Listening Yet?”, ons favoriete nummer van Kiss All The Time. Disco, Occasionally. in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
