Het is ondertussen al zestien jaar geleden sinds Robin Miriam Carlsson ergens in de hoek van een Zweedse club helemaal in haar eentje stond te dansen en zelfs al meer dan dertig jaar sinds ze de wereld vroeg om haar liefde te tonen. Om dus maar te zeggen dat je Robyn met een gerust hart tot het vaste meubilair van het internationale muzieklandschap mag rekenen. De hits die tussen en na “Show Me Love” en “Dancing On My Own” verschenen zijn niet alleen meer op twee handen te tellen, maar maken allemaal deel uit van het universum dat de zangeres helemaal alleen heeft opgebouwd. Je zou met wat goeie wil zelfs kunnen zeggen dat ze een van de grondleggers van de hedendaagse (elektro)pop is, met invloeden op onder meer Dua Lipa en de legendarische producer Max Martin.
Soit, dat allemaal om te vertellen dat Robyn bij deze helemaal terug is van weggeweest. En dat is toch wel iets waar we als muziekliefhebbende maatschappij enorm blij om mogen zijn. Tot voor kort haar recentste langspeler Honey is nog altijd een gigantisch ondergewaardeerde plaat, al hangt daar wel een verhaal aan vast. Tijdens het maakproces van dat album besloot de Zweedse het roer helemaal om te gooien en zich vooral te richten op het experimentelere van de dancepop: nummers zonder duidelijk begin en einde. De coronaperiode, haar zwangerschap en beginjaren als alleenstaande moeder hebben die evolutie de voorbije jaren echter wat on hold gezet, maar nu zoontje Tyco de kleutertijd tegemoet gaat, vond Robyn de tijd rijp om terug op te staan.
Dat doet ze met Sexistential, een album dat eigenlijk voor zich spreekt. Robyn mikt qua thematiek op fysiek verlangen, romantiek en het seksuele – en legt daarin de link met het moederschap. Voor het muzikale vlak vond ze terug de weg richting Klas Åhlund, met het doel eenzelfde geluid te creëren als ten tijde van Body Talk. De Zweedse omschreef haar negende studioalbum nu echter als een crash van een ruimteschip, dat aan een veel te hoge snelheid door de atmosfeer vloog en terug op aarde landt – metaforisch voor het feit dat ze na een lange zoektocht weer zichzelf heeft gevonden. Dat allemaal op een hoop gegooid, houdt Sexistential zeer zeker steek. Desalniettemin lijkt opener “Really Real” toch ook wel een beetje in het verlengde van Honey te liggen, of toch de ideale overgang te vormen tussen alle alter ego’s die Robyn doorheen de jaren aannam. De twinkel schemert er nog een beetje door, maar je voelt inderdaad wel de hardere energie alsmaar nadrukkelijker op de deur kloppen, zéker als de elektrische gitaar de boel overstuur laat gaan.
Het pompt met andere woorden op Sexistential, maar daarin verliest Robyn nooit haar glitterende imago. De ‘dope’-sample die tot in het oneindige herhaald wordt op “Dopamine” geeft een dieper randje aan het nummer, maar de manier waarop de Zweedse daarrond blijft meanderen (en soms uitschieten) zorgt voor een bijna hypnotiserende beleving. Dat trucje doet ze een paar keer op een ietwat andere manier over op haar negende plaat. Op “Talk To Me” katapulteert de zangeres ons terug naar haar hoogdagen, zonder nostalgisch te willen klinken, op de titeltrack omarmt ze bij diezelfde gedachte nog wat extra donkere technoclubvibes. Zeker in die laatste komt het algehele thema van Sexistential nog wat meer naar boven: fuck alles, ik kan en wil het alleen.
Het jammere aan Sexistential is echter dat het met zijn negen nummers en halfuurtje redelijk aan de korte kant is. Dat er dan ook een tweetal nummers opstaan die niet helemaal binnenkomen zoals gehoopt, zorgt ergens misschien ook een beetje voor een wrang gevoel. “Sucker For Love” heeft iets weg van een oude videogame die elk moment helemaal van het paadje kan gaan, maar uiteindelijk blijft het iets te veel binnen de lijntjes. Ook “It Don’t Mean A Thing” ligt te veel binnen diezelfde lijn, want buiten een veelvuldige herhaling van de tracktitel blijft deze wederom iets te weinig memorabel. Meteen ook de reden waarom we het vandaag bij drieënhalf houden in plaats van vier, want tegen het einde schiet Robyn nogmaals met scherp.
“Light Up” loopt over van liefde en rolt op die manier perfect de zilveren loper uit als afsluiter “Into The Sun”. Ook die titel mag je vrij letterlijk nemen, want het euforische gouden randje is bijna voelbaar in het nummer, waardoor je instant het idee hebt dat de cirkel rond wordt gemaakt. Maar zoals gezegd is er in z’n totaliteit een stemmetje in ons achterhoofd dat een beetje op zijn honger is blijven zitten bij Sexistential. Waar kan dat aan liggen? Wel, misschien aan het feit dat Robyn doorheen haar carrière de lat voor zichzelf heel hoog heeft gelegd door fantastische nummers en platen aan elkaar te schrijven. Misschien komt het doordat het alweer bijna acht jaar geleden was sinds ze effectief een album had uitgebracht? Het doet er uiteindelijk ook niet toe, want Sexistential is er nu en is over het algemeen ook gewoon een meer dan degelijke plaat geworden. Had ze langer gemogen? Zeker, maar net doordat er nummers op de tracklist staan die zo lekker binnenkomen dat ze smaken naar meer. Robyn smaakt altijd naar meer.
Dus het is bij deze te hopen dat ze ons dat op het podium kan geven. Kansen genoeg ook, want Robyn staat bij ons op 30 juni in de ING Arena. In Nederland kan je haar maar liefst tien keer aan het werk zien als voorprogramma van Harry Styles in de Johan Cruijff ArenA van mid-mei tot begin juni.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Talk To Me”, ons favoriete nummer van Sexistential, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
