© Connor Turque
Als je de naam Florry leest, dan gaan de gedachten misschien al snel naar een schattig huisdier. In Philadelphia heb je sinds 2018 ook een band met die naam. Het project is het geesteskind van zangeres Francie Medosch, maar is ondertussen meer dan enkel haar project. Vorig jaar verscheen zowaar het sterkste album van de band met Sounds Like… en dat was meteen een reden om een eerste keer naar Brussel te komen. Voor de gelegenheid werd de AB Salon gebruikt als locatie en die intimiteit maakte het bij momenten heel ongemakkelijk, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door het talent van de band.
Het AB Salon is nog maar sinds begin dit jaar opnieuw geopend en kan je nu dus ook in een soort van staande vorm gaan gadeslaan. Dat was ook de opstelling die gebruikt werd voor het concert van Florry. Zonder podium en met gewoon de instrumenten op de grond opgesteld, kwamen ze met zijn zessen de zaal in mooi op het aanvangsuur. De zaal was ondertussen aangenaam volgelopen met een heel aandachtig publiek, en dat zou de band gedurende de hele set toch maar fijntjes benadrukken.
Ze waren er namelijk niet goed van dat de zaal zo stil bleef tussen de nummers door en die stiltes waren bij momenten ook moeilijk om op te vullen. Zodus werd er gepraat over hun dag in Brussel, het ging over het ingewikkelde verkeer, maar ook over een slechte kaas die ze aten. Die kaas werd gedurende de volledige set een soort van running joke, want Francie Medosch was ervan overtuigd dat de kaas ‘kattenkak’ was. Heel plastisch dus, maar het hield de barrière tussen band en publiek wel klein. Toch bleef de zaal heel braaf en werd er nooit irritant gedaan, wat we enkel maar kunnen aanmoedigen.
“Pretty Eyes Lorraine” mocht de spits afbijten en deed dat op een melodische manier. Al snel werd duidelijk wat de zes muzikanten zouden brengen. Er was een elektronische viool aanwezig voor extra muzikaliteit, maar het was vooral de pedalsteel die iedere song naar een hoger niveau tilde. En natuurlijk de rauwe stem van Medosch die als een rasp door je gehoorkanalen binnenkwam. Samen met haar intense energie wanneer ze gitaarsolo’s speelde en ook een mondharmonica af en toe, trok ze wel alle aandacht naar zich toe. Terecht leek ons, want ze draagt voor een groot deel de band.
Toch was het af en toe wel vervelend als ze tussen ieder nummer haar gitaar moest stemmen. Dat haalde veelal de schwung uit de set en zorgde ook voor de ongemakkelijke momenten. Je zou het spontaniteit kunnen noemen, maar wij hadden toch nog net iets liever een wat strakkere set gezien. Zeker eens er wat meer groove in de set kwam en het publiek begon mee te gaan, was het jammer dat er dan weer enkele minuten niets was omdat het gewoon niet lukte. De band besefte dat zelf ook wel en speelde af en toe wat kleine riffjes, maar dat was te weinig om te compenseren.
Samen met nummers uit de meest recente plaat, werden ook al heel wat nieuwe, onuitgebrachte liedjes geprobeerd. “Two Beers” lijkt zo nu al een anthem te zijn door het heel catchy refrein dat in het midden ook uitbrak in een chaos van gitaren. En ook “Bump” is eentje die je niet meer uit het hoofd krijgt na beluisteren. Als die single ooit het levenslicht ziet, dan zijn we ervan overtuigd dat iedereen de “Bump” zal doen. Het is namelijk een echte rock-‘n-rolltrack vol soul en groove die de jaren vijftig helemaal terugbrengt.
De mix tussen country, americana en rock heeft Florry heel goed in zijn muziek weten te implementeren. Zo hoorden we heel rustige, weidse nummers en konden we af en toe ook wat meer bewegen. Daardoor bleef de set ook boeiend, zelfs bij iets minder interessante nummers die wat trager klonken. Het is dan ook zo dat Florry anderhalf uur bleef boeien en vooral door op het einde nog uit te pakken met een extra ronkende versie van “First it was a movie, then it was a book” deed de groep een goeie zet. De chaotische gitaren in het middenstuk in combinatie met een deel uitstekende muzikanten, zorgden voor een muzikaal hoogtepunt.
Op die manier had Florry zijn eerste show op Belgische grond zeker niet gestolen. Het was er namelijk eentje waarbij het talent van de band in de verf werd gezet en ook al zaadjes werden gepland voor een potentiële volgende show waarbij er meer geïnteresseerden zullen moeten zijn. De songs zijn uitstekend en het muzikale werk tot in de puntjes uitgewerkt; en als we de neiuwe liedjes hoorden, dan zal de doorbraak toch niet lang meer op zich laten wachten. Florry dus, geen huisdier, maar een band die rauwe rockmuziek met een country-invloed in leven houdt.
Setlist:
Pretty Eyes Lorraine
Dip Myself in Like an Ice Cream Cone
Say Your Prayers Rock
Waiting Around to Provide
Rain & Beer
Two Beers
Take My Heart
Truck Flipped Over ’19
Bump
Baby talk
Baby Baby
It was always you
Hey Baby
First it was a movie, then it was a book
Drunk and High
