We beginnen vandaag met een dilemma. Stel, je bent artiest; kies je dan voor één wereldhit die voor de rest van je leven in eenzelfde adem als je naam wordt genoemd, of ga je voor verschillende sterke platen die eigenlijk nooit de aandacht kregen die ze verdienden. Lykke Li heeft het probleem dat ze het slachtoffer is geworden van beide opties. En dat knaagt ergens toch wel een beetje. “I Follow Rivers” was een prima nummer, maar staat eigenlijk niet gelijk met de algemene wereld waarin ze haar nummers maakt. Die gaat veel dieper, luister daarvoor maar eens naar so sad, so sexy of EYEYE die de afgelopen tien jaar haar carrière kleurden. Maar zoals gezegd drukte die kleur helaas niet altijd even nadrukkelijk door, waardoor het er nu naar uitziet dat The Afterparty het allerlaatste wapenfeit van de Zweedse zangeres wordt.
Of dat effectief de reden is waarom Lykke Li het artiestenleven nog een finaal hoofdstuk schenkt, is weliswaar onduidelijk. Maar we mogen na enkele luisterbeurten wel zeggen dat ze voor dit slotstuk wel écht alles uit de kast heeft gehaald. Zelf verklaarde ze de afgelopen maanden erin geslaagd te zijn haar bestaan vanuit een vogelperspectief te zien, waardoor er voor haar heel wat duidelijk werd. Dat gaf haar nieuwe inzichten, maar zorgde ook voor een nieuwe wind doorheen haar muziek. Zo deed ze beroep op een zeventienkoppig symfonisch orkest om haar existentiële vragen te helpen beantwoorden, maar vond ze ook een intens euforisch midden tussen pop en klassieke muziek. The Afterparty duurt nog geen 25 minuten, maar brengt je wel heel veel.
In de donkerte waarmee “Not Gon Cry” begint, schuilt bijvoorbeeld al heel veel info die je doorheen de rest van de plaat meermaals terug zal vinden. Positiviteit en hoop enerzijds, maar vooral ook een zekere glinstering. De bongo’s ondersteunen de zelfzekerheid waarmee de zangeres tegenwoordig in het leven staat, de elektronica staat dan weer symbool voor haar coole imago. Om nog maar te zwijgen over de tientallen extra laagjes en subtiliteiten die er permanent te ontdekken vallen bij de Zweedse. Nooit lijkt ze echt groots uit te pakken, maar achteraf voel je je toch overvallen. “Happy Now” zorgt mee voor de opbouw naar dat gevoel, net doordat alles steeds meer een symbiose begint te worden. Strijkers schuren zoals je niet wist dat dat kon, maar ook de groove en melodie die Lykke Li daarbij in je gehoorkanalen pompt voelen haast hypnotiserend aan. De zangeres maakt hitjes die niemand kent, waardoor het respect vrij snel redelijk groot wordt.
Zeker als de Max Richter-sample die leadsingle “Lucky Again” kleurt door je hersenpan glinstert. Violen blinken in al hun pracht, bongo’s grooven richting de Scandinavische bossen, en de zangeres zelf is het ontbrekende vleugje melancholie om er een van de nummers van het jaar van te maken: je zou je bijna schamen dat je een beetje was vergeten dat ze bestond, deze Zweedse. Mocht The Afterparty dus effectief haar laatste wapenfeit zijn, dan hopen we met ons hele hart dat de plaat alle aandacht krijgt die ze verdient. In “Famous Last Words” sijpelt de melancholie namelijk richting prachtige hoogtes verder. De fenix die Lykke Li daarin beweert te zijn rijst onder het toeziend oog van goudgele symfonie uit haar as, om zo uit te komen in de rust en het ochtenddauw.
The Afterparty duidt in dit geval namelijk nooit op de zweterige clubnacht die volgt na een concert, maar vooral op de mentale rust die na een zware periode volgt. En in dat opzicht zou je ook de link met acceptatie en persoonlijke groei kunnen leggen. “So Happy I Could Die” spreekt zo bijvoorbeeld voor zich, maar ook het tweeluik “Sick Of Love” / “Knife In The Heart” passen perfect binnen dat idee. De subtiele popmelancholie van die eerste is geen smeekbede naar een verloren gegane liefde, maar nog een extra trap tegen de schenen: Lykke Li weet dat ze beter is dan dat. ‘You can take what you need / Nothing will last, go ahead / You can break, you can spit, you can walk on me / Go ahead’, zingt ze enorm zelfverzekerd in laatstgenoemde. Om dus maar te zeggen dat de Zweedse nergens spijt van heeft.
Het is dan ook die ingesteldheid die ons sterkt in de uitspraak dat The Afterparty misschien wel eens een van de meest ondergewaardeerde popplaten van 2026 zal worden. En ergens is dat mooi, want dan staat dat niet alleen symbool voor het verhaal dat de plaat an sich vertelt, maar ook meteen voor Lykke Li’s hele carrière. Enorm cool gemaakt, maar nooit de verdiende aandacht gekregen. Dat de zangeres daarbij nooit het geloof in zichzelf is verloren, maar dat het zelfs grootser en sterker is geworden, wordt doorheen dit album nog maar eens onderstreept. En op wat voor ’n frisse manier dan nog! Je was voor de release van The Afterparty misschien wel een beetje vergeten dat Lykke Li bestond, maar achteraf zal je ongetwijfeld spijt hebben dat je haar niet voor het einde van haar carrière hebt herontdekt. En als dat het opzet is van deze plaat, dan is ze daar met verve in geslaagd.
Lykke Li staat op zondag 28 juni op Live /s Live, samen met onder meer Nick Cave & The Bad Seeds en Johnny Marr.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Lucky Again”, ons favoriete nummer van The Afterparty, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
