© CPU – Nathan Dobbelaere (Archief)
Zou Jezus Christus lang haar gehad hebben om stevig te kunnen headbangen? We weten het niet zeker, maar de christelijke rockband Skillet doet ons vermoeden van wel. Frontman John Cooper richtte die zo’n dertig jaar geleden op en Skillet groeide sindsdien uit tot een vaste waarde binnen de internationale rockscene. Met hun kenmerkende mix van alternatieve metal, symfonische invloeden en krachtige hooks weten ze al jaren een breed publiek aan te spreken. De grote doorbraak kwam er met Comatose (2006), waarna de band een decennium lang op het momentum bleef voortbouwen. Hoewel latere platen – met Unleashed (2016) als laatste echte piek – minder consistent hoge toppen scheerden, blijven de Amerikanen opvallend populair. Met meer dan 12 miljoen maandelijkse luisteraars op Spotify en een stevige livereputatie vullen ze nog steeds moeiteloos zalen wereldwijd. In een hopeloos uitverkochte Ancienne Belgique in Brussel bleek opnieuw waarom.
Voor een band met het kaliber van Skillet kregen we slechts één bescheiden voorprogramma voorgeschoteld. Het vrij onbekende Storm Orchestra mocht om 19u30 de spits afbijten voor een reeds quasi volgelopen AB. Het Franse trio omschrijft zichzelf als het kind van Nothing But Thieves en Royal Blood. Een gewaagde vergelijking, die dankzij de doffe basklanken en catchy riffs ergens wel steek houdt. Al halen ze (nog) zeker niet hetzelfde niveau. Frontman Maxime Goudard bespeelde het publiek met wat handgezwaai, drummer Loïc Fouquet droeg “Drummer” op aan de drummers in de zaal, maar het was vooral afsluiter “Suspect” dat toch kon bekoren en op enkele mooi meegzongen o-o’s kon rekenen. Afsluiter? Ja, nu al, want even snel als ze ten tonele kwamen, verdween Storm Orchestra na een half uurtje opnieuw.
Skillet liet daarna nog even op zich wachten. Meezingers als “Animal I Have Become“ van Three Days Grace en vooral Linkin Park’s “Numb“ hielpen de aanwezigen om nog even de tijd te doden alvorens om half negen de rookmachines losgelaten werden voor “Surviving the Game“. Meteen een harde binnenkomer, al klonken de stemmen van John Cooper en drumster/achtergrondzangeres Jen Ledger niet direct heel zuiver. “Feel Invincible“ bracht gelukkig snel verbetering, waarna Cooper tijdens “Rise“ het publiek bespeelde als een volleerd orkestleider.
De podiuminkleding van Skillet mocht er trouwens ook wel wezen. Zeven grote LED-schermen op de achtergrond begeleidden de muziek met krachtige visuals, maar vooral de positionering van Ledger en haar drumstel sprong in het oog: bovenop een extra podium van ongeveer twee meter torenden zij boven de rest uit. Het kon echter nóg hoger, want tijdens “Awake and Alive” rezen gitaristen Seth Morisson en Korey Cooper (vrouw van) plots aan weerskanten van het drumstel omhoog. Tijdens datzelfde nummer kreeg John Cooper ook nog eens rookkanonnen aan zijn armen gebonden.
Tussendoor nam Cooper ook even de tijd om met het publiek te praten, hij bewierookte de prachtige balkons van de Ancienne Belgique en liet de voltallige band een foto, afkomstig uit het publiek, signeren. Halverwege de set bracht “Ash in the Wind“ wat rust, gevolgd door een ingetogen “Never Surrender“, waarbij de zaal oplichtte met telefoonzaklampen. Enkele minder gekende nummers zorgden er daarna echter voor dat het tempo in de set een tijdlang wat te laag bleef. Jezus to the rescue dan maar! De “Hero” van de band liet de verloren energie gelukkig herrijzen.
Na “Unpopular“ leefde Morisson zich even uit op zijn gitaar met een keiharde high-distortion solo. Het signaal voor Skillet en de AB om tijdens het laatste deel van de set nog eens het beste van zichzelf te geven. De paarse haren van Korey Cooper dansten in het rond tijdens “Psycho in my Head“, “Comatose” werd met luid gejuich onthaald en “Monster” bewees opnieuw waarom het een blijvende rockklassieker is. Na het alleroudste rock-n’-roll-trucje waarbij de band het podium verliet, kregen we met “The Resistence“ nog een krachtig encore-nummer met een extra lange outro.
Op de aanvankelijke stemperikeltjes na speelde Skillet gedurende 18 nummers nummers foutloos. Een vrij korte setlist, maar de sterkte van de band zat in de uitvoering: in plaats van de nummers één voor één af te haspelen, gaf Skillet ze net extra cachet door er steevast tussen- of verlengstukken aan te breien. De lichte tempodip middenin de set kon dan ook niet verhinderen dat het Amerikaanse viertal voor een memorabele liveshow zorgde. En hoewel we de concertzaal reeds voor 22u weer konden verlaten, keerden we met een tevreden gevoel terug naar huis.
Skillet kwam vorige week nog langs in een ook al uitverkochte AFAS Live (Amsterdam), voorlopig heeft de band in de Lage Landen geen verdere optredens gepland.
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Surviving the Game
Feel Invincible
Rise
Awake and Alive
Sick of It
Legendary
Ash in the Wind
Never Surrender
Whispers in the Dark
Lions
Those Nights
Hero
Not Gonna Die
Unpopular
Psycho in My Head
Comatose
Monster
The Resistance
