‘Hoe moeten we dit hier aanpakken?’ We stellen onszelf deze vraag niet dikwijls na het beluisteren van een nieuw album, maar door An Unnameable Desire van Plini drong ze zich toch onherroepelijk op. Het derde album van dit Australische gitaarwonder is, naar goede gewoonte, volledig instrumentaal, bevat meer lagen dan de meest gelaagde David Lynch-film, en is zo piekfijn geproduceerd door bassist Simon Grove dat we wel leken te verdrinken in alle details die onze oren binnendoken. Oh, en het is een conceptalbum. Er is dus heel wat te verteren.
Maar laten we eerst even terugkeren naar het begin. Plini trok keihard aan de mouw van elke gitaarliefhebber toen hij in 2013 Other Things de wereld instuurde. Legendarisch drummer Marco Minnemann speelde op The End of Everything in 2015. Legendarisch gitarist Steve Vai noemde Handmade Cities, Plini’s eerste album uit 2016, een van de strafste gitaarplaten die hij ooit al gehoord had. Impulse Voices uit 2020 vonden we zelf nog een stap verder gaan, als dat al mogelijk was. Op dit album liet Plini de typische songstructuren los. Hij slaagde er zelfs in om een saxofoonsolo te laten klinken als de meest natuurlijke zaak van de wereld in een nummer vol zware gitaren en een knallende basdrum.
Nu is er dus An Unnameable Desire. De songs hebben elk een Romeins nummer van I tot X, wat voor ons betekent: dit is een concept, hier wordt een verhaal verteld. Gaan we nu elk nummer stuk voor stuk ontleden? Nou, nee. Op dit album staan trouwens geen nummers. Het zijn meer soundscapes, stemmingen, miniverhaaltjes zonder woorden. Maar wel met piano, keyboards, synthesizers, viool, cello, harp en een schier oneindige reeks effectjes en geluidjes. De gebruikelijke halsbrekende toeren op een gitaarnek zijn er ook bij, maar meestal gedoseerd.
Wat we wel willen meegeven: volgens ons draait het concept rond de ups en downs van het leven. Soms de hel, soms de hemel. I (“Dorénavant”) tot III (“Ciel”, met gastsolo van Jakub Zytecki) bouwt mooi op van een korte soundscape tot iets waarvan je kan zeggen dat het een Plini-nummer is. IV (het hyperkinetische “Canyon”) tot VI (het knallende “Manala” – iemand nog een blastbeat?) is de chaos die een minder momentje met zich kan meebrengen. VII (“Vespertine”) en VIII (“Ruin”) is de weg terug naar boven. IX (het huppelende “After Everything”) en afsluiter X (het hoekige, bruisende “The Time Will Pass Anyway”) plaveit de weg naar betere tijden. Waarbij de cyclus opnieuw begint met I. Maar je mag ons altijd tegenspreken, natuurlijk.
Wat het niet te benoemen verlangen is, daar hebben we het raden naar. We vermoeden dat dit voor elk van ons iets anders is. Wat we wel met zekerheid én objectiviteit kunnen zeggen is dat “Vespertine” een machtige track is. De dreiging van de riff, de 27 lagen met keyboards en strijkers, dat stukje bijna walsende jaren veertig filmmuziek, dit is een puzzel van een zeldzaam hoog niveau. Verder niet te missen: de solo in “After Everything”. Die klokt af op één minuut en zes seconden. Hij draait ons binnenstebuiten en we hopen van jou hetzelfde.
An Unnameable Desire wilden we op een bepaald moment sprookjesprog noemen. Het album is een fantasierijke wereld op zich waar het vrolijke bijna extreem vrolijk is en het donkere bijna extreem donker. Hierdoor klopt het geheel als een bus: zelden een album gehoord dat zo coherent binnenkomt. Natuurlijk, in vergelijking hiermee is Handmade Cities simpele popmuziek. Weet dus waar je aan begint. Op Spotify en Bandcamp stelt Plini zichzelf voor als ‘Hard easy listening’. Daar is geen woord van gelogen. Toch stellen we voor om gewoon je koptelefoon op te zetten en je te laten meevoeren op dit overweldigende avontuur.
Plini stelt An Unnameable Desire voor in Trix op donderdag 28 mei.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Vespertine”, ons favoriete nummer van An Unnameable Desire, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
Prachtig geschreven. Ik wil alleen wel zeggen dat wmb de titel wel op een specifiekere reis duid (of geduidt kan worden), een verlangen waar je diep voor gaat, de onbereikbaarheid waarvan je teleurgesteld en verdrietig achterlaat. In het laatste derde deel van het album weet je dit te accepteren en vooruit te kijken.
Banger van een album uitzonderlijk van genoten in een 6 uur durende treinreis