Je zou het misschien niet geloven, maar het lijkt alsof KNEECAP op zijn nieuwste langspeler volwassener is geworden. Waarschijnlijk heeft het bewogen jaar 2025 voor verandering gezorgd. Na het Coachella-incident, rond deze tijd een jaar geleden, volgde een grote heisa: de pro-Palestijnse uitspraken vielen niet bij iedereen in goede aarde. De Britse overheid klaagde daarbovenop Mo Chara nog eens aan wegens vermeende steun aan terrorisme. Zelf sprak het hiphoptrio uit Belfast over een heksenjacht. Ook verloor het haar Amerikaanse werkvisum en daardoor kreeg het plots enorm veel media-aandacht, weliswaar niet om de reden die het zelf wilde. Maar zoals onkruid niet vergaat, waren de eeuwige pubers van KNEECAP niet klein te krijgen. Integendeel, ze lijken er sterker uit te komen. Met een album dat meer punk is dan de hedendaagse gitaarmuziek, brengt het een volwassener geluid. De mannen klinken boos en ruw, en klagen alles aan wat los en vast zit. ‘There will be no backing down. No reticence. No cowardice. No retreat’, zeggen ze zelf. KNEECAP heeft geen angst meer.
Openen doet het album met “Éire go Deo”, een nummer volledig in het Iers, met een sample van RÓIS. Het trio uit Noord-Ierland noemt enkele van haar helden, waaronder Aoife Ní Riain, Georóid Ó Cairealláin en Brendán Ó Fiaich. Een geslaagde opener, die doet denken aan het betere werk van Massive Attack. Al snel volgen de diepe bassen van single “Smuggler & Scholars“. KNEECAP doorprikt de bubbel van het idyllische Ierland en toont een donkere, rauwere realiteit.
Op “Carnival” wordt een grote middelvinger uitgestoken naar politieke en mediatische afleidingsmanoeuvres. Het refrein voelt aan als een volksprotest, gedragen door een aanstekelijke beat. Die geslaagde mix toont dat KNEECAP ook serieus kan zijn en fungeert als spreekbuis voor Noord-Ierse jongeren. Eerdere single “Liars Tale” vertelt een gelijkaardig verhaal. Waar dat nummer hyperactief klinkt, komt de boodschap op “Carnival” beter binnen. De groep laat zich niet langer kleinmaken door het beleid van Keir Starmer. Ook “An Ra”, waarbij de ‘RA’ staat voor ‘Ríocht Aontaithe’ (Iers voor het Verenigd Koninkrijk), levert stevige kritiek op de overheid. Een vervormde versie van het Britse volkslied wordt al snel vernietigd door zware, donkere beats. KNEECAP bouwt verder op de traditie van het doorprikken van de leegheid van Brits kolonialisme en richt zijn satire op neoliberalisme, extreemrechts en autoritaire reflexen, allemaal verpakt in een onweerstaanbare track.
Dat de Ieren zich niet terugtrekken, horen we op “Palestine”. Samen met Fawzi klinken ze woedend. Alle drie spuwen ze genadeloos in de micro over internationale solidariteit en verzet tegen onderdrukking. Met een loodzware beat eronder is dit zonder twijfel een van de krachtigste nummers die KNEECAP tot nu toe bracht. “Occupied 6” behandelt een gelijkaardig thema. De trauma’s van oorlog vormen de rode draad. Waar “Palestine” focust op internationale conflicten, richt dit nummer zich op het thuisland, met scherpe kritiek op de Britse bezetting van de zes graafschappen.
Op “Big Bad Mo” experimenteert het trio met acid house. Euforie en chaos wisselen elkaar af, wat resulteert in een dancetrack die we probleemloos in de betere clubs horen. Stilzitten is geen optie. Dat alles bouwt op naar het imploderende “Headcase”. Het nummer voelt hyperkinetisch aan, met een complexe, snelle beat die de genialiteit van DJ Provai onderstreept. Mo Chara en Móglaí rappen er razendsnel op los over mannelijkheid en verslaving. “Cold At The Top” behandelt dan weer de excessen die met roem gepaard gaan. De blik wordt naar binnen gericht in een meeslepende, zelfspottende vertelling. Toch is dit een van de zwakkere momenten op een verder sterk album. Afsluiter “Irish Goodbye” is persoonlijker en vormt een tedere ode aan de zwaarte van liefde die in rouw schuilt. Met de herkenbare stem van Kae Tempest is dit een geslaagde afsluiter.
FENIAN is door en door een punkalbum, maar dan zonder de klassieke gitaren. Het geheel voelt aan als een hedendaagse Never Mind the Bollocks, Here’s the Sex Pistols, waarbij aanstekelijke hiphopbeats het ruwe punkgeluid vervangen en een Ierse tong het Britse accent van John Lydon. Daardoor klinkt KNEECAP volwassener. Het wil serieus genomen worden met nummers die scherpe kritiek leveren op de huidige (Britse) samenleving. Geen feestjes of ‘craic’ meer zoals op voorganger Fine Art, maar zware thema’s die nauw aan het hart liggen van de Ieren.
KNEECAP staat op zaterdag 4 juli op de Main Stage van Rock Werchter.
Ontdek “Carnival”, ons favoriete nummer van FENIAN in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify
