Ons leek het altijd al een soort van triumviraat: Tanya Donelly, Kristin Hersh en Kim Deal. Hun bands Belly, The Breeders en Throwing Muses verweefden hier en daar in en uit elkaar en Donelly en Hersh werden zelfs stiefzussen. De drie groeiden toe naar elkaar, gingen dan weer hun eigen weg en kwamen elkaar onderweg soms weer tegen. Zo is er de magistrale cover “You And Your Sister” van Big Star door This Mortal Coil, een project van Ivo Watts-Russell, de oprichter van het label 4AD waarbij hij artiesten uit zijn stal samen zette voor een enkel liedje. Met Belly scoorde Donelly een dikke hit met “Feed The Tree“. Vroeger werden er in Amerika mensen begraven onder een boom. Het menselijke humus zorgde voor de nodige mineralen om een boom tot volwassenheid te brengen. Misschien is dat wel de definitie voor het hiernamaals?
Chris Brokaw is dan weer een artiest die honderden muzikale watertjes doorzwommen heeft. Bandlid van Come en Codeine, bands die in Europa onterecht nooit helemaal zijn doorgebroken. Brokaw speelde nog in ontelbaar veel meer bands, maar daar zijn andere websites voor gecreëerd om dit allemaal te weten te komen. Daarnaast heeft hij meegespeeld op platen van Thurston Moore, Evan Dando… Soundtracks heeft hij ook uit de mouwen geschud en ook al een hele hoop muziek onder eigen naam. Hij is boven alles een meer dan begenadigd gitarist en drummer, en Donelly en de man uit New York hebben nu samen een ep uitgebracht met de mooie titel The Undone Is Done Again. Het Engels verdwijnt dadelijk om plaats te maken voor de dode, Latijnse taal.
Mogen we schrijven dat we ontzettend geschrokken zijn toen we de vier liedjes een eerste keer speelden? We hadden heel andere verwachtingen van de plaat. Geen idee waarom, maar we hadden een rockalbum verwacht en dat is het echt allesbehalve geworden. “Novus Annus Adiit” is het eerste nummer van de vier en Donelly en Brokaw klinken hier veel meer als de allerzachtste Dead Can Dance of zelfs Enya. We wisten al dat Donelly een meeslepende stem heeft, maar hier drijft ze haar zachte stemgeluid helemaal op de spits. Dit nummer zou geenszins misstaan in een reusachtige kathedraal of basiliek, een plaats waar duizenden mensen kunnen samenzitten, roerloos en in complete stilte. Brokaw gebruikt slechts enkele akkoorden, maar het duo heeft wel het lef om de song meer dan zes minuten te laten duren. Het zou heel gemeen zijn om het lied saai of eentonig te noemen, maar we beseffen maar al te goed dat deze ep niet voor iedereen zal weggelegd zijn.
De muziek klinkt voor ons heel Europees. Er zitten elementen in van Gregoriaanse gezangen, madrigalen en andere Middeleeuwse accenten en daar kunnen Amerikanen nu eenmaal niet op terugkijken, op die historische periode. Er staan geen Romaanse kapelletjes en Gotische kerken in de Verenigde Staten. We kennen allemaal de geschiedenis van de ontdekking van het continent door Europese grootmachten in de vroegmoderne tijd. Toch werkt het. Op “Sainte Nicholaes” luisteren we naar een Tanya Donelly die – volgens ons alleszins – totaal uit haar comfortzone wordt getrokken, maar zich fantastisch kwijt van de zangtaak die haar opgelegd wordt. De sound is uiterst minimalistisch opgevat met enkel die paar gitaarnoten van Brokaw en haar zanglijn. Het diepchristelijke karakter van de plaat stoort ons ook niet, hoewel we het juk van het kerkelijke instituut al decennialang van ons hebben afgeworpen.
Hebben we getwijfeld om deze plaat te recenseren? Eerlijk gezegd wel. Maar zou dat eerlijk geweest zijn tegenover het tweetal? We hebben de eer gekregen om de plaat al lang geleden te mogen beluisteren en opnieuw beluisteren voor andere stervelingen zich er aan konden laven. Maar het was wel met de moed der wanhoop omdat we geen idee hadden wat we er nu eigenlijk van vinden. Op “Hoc Anni Circulo” horen we meer van hetzelfde; de bijna esoterische, introverte gitaarpartij van Brokaw en Donelly als een quasi aandoenlijke Mariaverschijning die zingt vanuit een grot voor verbaasde gelovigen die onophoudelijk kruistekens maken omdat een of ander wonder geschied is.
We kunnen opzoeken wat het nummer “Plaudat Letitia” betekent. Maar we laten het hier gewoon bij. We gaan niet voor pseudo-intellectueel gemak en vragen ons gewoon af hoeveel sterren je geeft aan zo een album, een plaat die we eerlijk gezegd niet ten volle begrijpen, een plaat die we misschien nooit meer gaan opleggen. Uiteraard is het goed gemaakt. Uiteraard klinkt de stem van Donelly meesterlijk. En uiteraard is Brokaw een boeiende gitarist. En jawel, het is minstens een interessant album te noemen. En we zullen mensen begrijpen die deze plaat helemaal het einde vinden, die op deze muziek een zelfgebouwd of verzonnen aureool willen plaatsen. We snappen het zeker, maar wij houden het koudweg bij ‘intrigerend project’. We laten de kelk aan ons voorbijgaan en duwen die roemer met het bloed van Christus graag in de handen van mensen die er wel een slok of meer uit willen drinken. We handhaven redelijkheid en geven drie sterren. Er is nochtans begrip wanneer andere mensenkinderen hier een enkele ster of vijf sterren aan willen geven. De bodem voeden met je gestorven vlees, je dode botten en je vergane sappen: dat is ons sterrenstof.
Op 12 november staat het duo in de Kunsthal in Gent. We gaan het live zeker beleven, het ticket is aangevraagd.
Tanya Donelly: Instagram
Chris Brokaw: Instagram
Ontdek “Sainte Nicholaes”, ons favoriete nummer van The Undone Is Done Again, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
