We leven in tijden waarin alles met een beetje naam en geschiedenis vroeg of laat opnieuw en vooral onnodig uit de kast wordt getrokken. Oude films krijgen een remake waar niemand op zit te wachten en klassieke games worden in een nieuw jasje gestoken en kosten ineens een flinke smak meer. En wat te denken van artiesten die na jaren stilte plots weer opduiken voor een reünietour, een jubileumshow of een comebackplaat om de kas wat te spekken met nostalgische gevoelens? Die duiken tegenwoordig ook uit alle kieren en gaten op. Toch zijn er ook dingen die uit de moddersloot komen die allesbehalve onnodig zijn, met Poison The Well als grootheid voorbeeld. Zeventien jaar na zijn laatste album keert de Floridaanse metalcoreband terug met Peace In Place, maar geen enkel moment voelt de schijf aan als een goedkope nostalgietrip die op naam en verleden probeert te teren.
Poison The Well liet ons in 2009 achter met The Tropic Rot en in grote lijnen volgt Peace In Place ook zeker de krijtlijnen die de band daar toen al uitzette. Een simpele ‘herhaling van zetten’ is het echter niet. De groep put voor zijn nieuwste werk uit de volle breedte van zijn discografie, gooit daar een moderne, frisse blik op en smeedt dat samen tot iets dat tegelijkertijd vertrouwd als verrassend nieuw klinkt, zonder zich blind vast te klampen aan wat vroeger ooit werkte. Dat is al hoorbaar vanaf opener “Wax Mask”. De track komt qua opbouw en dynamiek misschien nog wel het meest overeen met “Botchla” van het in 2002 verschenen Tear From The Red, maar heeft dankzij zijn strakke, moderne productie een scherpte die hem duidelijk van dat oudere werk onderscheidt.
Die scherpte zet zich door in wat volgt. “Primal Bloom” en “Thoroughbreds” vormen samen met “Wax Mask” een openingsdrie-eenheid die de lat meteen hoog legt in de schaal van bikkelhardheid en is qua zwaarheid misschien wel het het verst doorgeslagen, uiteraard in de meest positieve zin van het woord. Toch is het niet overal even recht door zee en merk je al snel de wisselwerking van het album. Peace In Place schippert continu tussen snoeiharde precisiechaos en bijna fragiele intensiteit.
Zelfs op de rustigere momenten, zoals het wegebbende einde van “A Wake of Vultures” of het haast zweverige “Drifting Without End”, blijft er altijd een onderliggende spanning hangen. Vooral die laatste zorgt voor een van de meest verrassende momenten op de plaat, want nergens anders klinkt Poison The Well door de zowat spacerockinvloeden zo ver van zichzelf en toch zo herkenbaar tegelijk. Dat geldt ook voor de andere kant van het spectrum, want “Melted” doet precies het omgekeerde. Een voor de band best zacht intro zet je eventjes op het verkeerde been, maar niet snel daarna trekt frontman Jeffrey Moreira zijn mond open en laat hij kreten los die lijken te stammen uit de tijd van de oermensen. Waar “Drifting Without End” je nog even de lucht in liet zweven, gooit zijn opvolger je zonder pardon weer met beide voeten op de grond en pint het je vast tot de drie minuut durende track voorbij is.
Tegen het einde van de Peace In Place krijgen we met “Plague Them the Most” behoorlijk wat verrassingen voor de kiezen. De afsluiter bevat namelijk voor het eerst in de geschiedenis van de band en totaal onverwachts blast beats. Nu kan je denken ‘is dat alles?’, maar nee! Wie na de laatste noot van “Plague Them the Most” de plaat gewoon wat verder laat spelen, hoort na een lange stilte nog een laatste verrassing: een verborgen nummer! De serene naamloze ballade over liefde en toewijding past qua thematiek totaal niet in de rest van het album, maar staat tegelijkertijd wel mooi symbool voor de aanloop naar Peace In Place: een lange tijd niets en dan ineens muziek.
Peace In Place is het bewijs dat een comeback na zoveel jaar meer kan zijn dan een nostalgische ereronde. Poison The Well had het makkelijke pad kunnen kiezen, maar nergens koos het ervoor om te teren op het verleden en kiest het resoluut voor de weg vooruit. Dat resulteert in een plaat die staat als een huis en na zeventien jaar met honger te hebben gezeten is het ook meteen een album waar we onze berenbuik aardig vol mee kunnen eten. Doe nog maar zo eentje, maar hopelijk hoeven we ditmaal niet te wachten tot 2043.
Ontdek “Thoroughbreds”, ons favoriete nummer van Peace In Place, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
