Ghost Funk Orchestra is een project van de uit New York afkomstige muzikant Seth Applebaum. Met zijn project heeft hij ondertussen al vier albums uitgebracht en alle vier blinken ze uit met een psychedelische soulsound, iets wat alleen maar goed kan zijn. Live konden ze dat in België nog maar één keer vertalen en wel vorig jaar in Heist-op-den-Berg. Dit jaar was het aan het Wintercircus in Gent om een zonnige vroege lentedag af te sluiten met evenveel zon in de vorm van muziek. De zaal was niet echt goed volgelopen, maar iedereen die er niet was, miste wel een fantastische show.
Uit het Antwerpse kwam Amaea Rae om de zaal met haar soulvolle stem op te warmen. De finaliste van Sound Track heeft duidelijk veel talent, maar kwam in Wintercircus met een heel intieme bezetting af. Naast Rae stond namelijk enkel nog een bassist en die bas vormde de basis van nagenoeg alle nummers gedurende de 45 minuten. Dat begon alvast heel klein, maar al snel werd de bas toch net iets meer groovy. Toch viel 45minuten net iets te lang uit voor Rae, want iedere song had iets zacht en intiem, maar het is voor een publiek lastig om de concentratie dan te behouden. Zeker als je als artiest bij iedere song een andere gitaar bij de hand neemt, die eigenlijk vooral als ondersteuning diende en niet echt bijdroeg aan de songs. Want songs heeft Amaea Rae nog niet, wel een geweldige soulvolle stem die duidelijk heel breed kan gaan. Ook het ene liedje die ze op haar synth speelde, voelde wat te zweverig aan. De zaal begon naarmate de tijd vorderde ook wat rumoeriger te worden, wat alleen maar aantoonde dat er nog wat werk is voor Rae om de concentratie van iets grotere zalen voor zich te winnen. In intieme context kan dit uitstekend werken, maar voor een Wintercircus viel het toch allemaal wat te licht uit.
Waar de opener voor intimiteit koos, was dat bij Ghost Funk Orchestra toch wat anders. De band stond met zijn achten op het podium en iedere muzikant had ook zijn bijdrage aan wat de sound van de band nu eigenlijk is. Eerst waren ze weliswaar met zijn zessen, waar we aan de hand van een instrumentale intro warm werden gemaakt voor wat zou volgen. Uiteindelijk kwamen dan de twee zangeressen van het collectief op het podium en met “Drop Me a Line” kregen we al meteen een blauwdruk van wat de band zou gaan serveren. Het ging er namelijk al meteen erg groovy aan toe, met op het eind ook ruimte voor een gitaar en baritonsaxsolo.
Nieuwe muziek was er voorlopig nog niet om voor te stellen, de laatste plaat van Ghost Funk Orchestra dateert alweer van 2024. Wel kregen we de belofte dat er dit jaar nog een nieuw album zou komen en daaruit werd ook al één nummer gespeeld. “Yours” heet dat nummer en dat werd er eentje waarin Camellia Hartman haar stem in de kijker kon zetten. Het bleek een song te zijn die heel klein begon om uiteindelijk fel open te breken. Voordien had ook andere zangeres Romi Hanoch haar grootse soulstem kunnen tonen op het iets meer rockende “Again”. Het voelde als een pompeuze souljazzsong, maar door de toevoeging van alle extra elementen in het muzikale aspect, werd je wel meer dan omvergeblazen.
Het was dus duidelijk dat de songs van Ghost Funk Orchestra het vooral van de opbouw moesten hebben, maar daarin lag dan ook de sterkte van de band. Ze kunnen heel klein beginnen met enkel een gitaar om uiteindelijk aan de hand van de blazers heel rijk uit zijn voegen te barsten. Ook werd ieder bandlid door Applebaum meer dan één keer in de kijker gezet, wat het wederzijds respect meer dan aanwakkerde. Het is namelijk zo dat we meer dan één keer een solo van een muzikant kregen, maar nergens voelde het overdreven of geforceerd. Nee, je zat in een groove en geraakte er gedurende meer dan een uur niet meer uit.
Ook de leuke extraatjes en gimmicks gaven de toeschouwers ook iets om naar te kijken. Zo waren er af en toe leuke choreografieën door de zangeressen en op het eind werden daar zelfs de trompettis en baritonsaxofonist bij betrokken. Het straalde meer dan spelplezier uit en net daardoor kon je als publiek niet anders dan meegaan in het verhaal. Tegen het einde van de show, wanneer de songs ook iets ruwer en steviger begonnen te klinken, stond iedereen goed te bewegen, en dat op een zondagavond.
Voordien hadden we zelfs enkele songs in het Spaans gekregen om het exotische aspect van de muziek nog maar eens in de kijker te zetten. Want dat was het ook wel, de perfecte band voor in het zonnetje te zien of voor op een zomers festival. Ook in het Wintercircus bleek Ghost Funk Orchestra met uitstekende songs, geweldige muzikanten en fantastische nummers meer dan een klasse-act. Er werd spelplezier uitgestraald en iedereen in de zaal werd ook meer dan overtuigd van hoe goed de band wel niet is. Nu nog een groter publiek en de trein is volledig vertrokken.
Setlist:
Drop Me a Line
Nova
Why?
Blockhead
Again
Yours
Rooted
Fuzzy Logic
Blood Moon
Boneyard Baile
Your Man’s No Good
King of Misdirection
Walk Like a Motherfucker
