© Sharon Lopez (archief)
Sommige concerten voelen groot nog voor er een noot gespeeld is. Niet door productie of schaal, maar door de reputatie die eraan voorafgaat. Armand Hammer is zo’n naam. Twee artiesten die al jaren een vaste waarde zijn in de underground, met een discografie die bijna intimiderend consistent is. In de Orangerie van de Botanique werd die reputatie niet alleen bevestigd, maar ook tastbaar gemaakt.
Voor het zover was, mocht Gabe ’Nandez de avond openen. Solo op een groot podium staan is nooit evident, zeker niet met een publiek dat duidelijk voor de hoofdact komt. Toch wist hij die ruimte vrij snel naar zich toe te trekken. Niet door grote gebaren of opvallende trucs, maar door focus. Zijn delivery zat strak, zijn presence was beheerst, en hij liet vooral de muziek het werk doen. Het viel op dat hij nog een beetje zoekende is naar zijn stem als performer. Niet muzikaal, want dat zat al goed, maar eerder in hoe hij zichzelf positioneert op een podium van dit formaat. Soms voelde het alsof hij nog moest beslissen hoeveel ruimte hij mocht innemen. Tegelijk maakte dat het ook interessant om naar te kijken. Er zat groei in, en dat zag je bijna in real time gebeuren.
De nummers van Sortilège, zijn samenwerking met Preservation, werkten het best. Daar viel alles meer op zijn plaats. De productie gaf hem net dat extra kader, waardoor zijn teksten sterker binnenkwamen en de set meer samenhang kreeg. Het publiek was nog niet volledig mee, maar dat is ook geen evidente opdracht in zo’n context. Wat wel duidelijk was, is dat hier iemand stond waar nog veel in zit. Eentje waar je dus benieuwd naar blijft.
Toen Armand Hammer het podium opkwam, veranderde de sfeer meteen. Geen grote aankondiging, geen uitgesproken beginpunt. Ze stonden er gewoon, en begonnen. Billy Woods deels verscholen, zoals altijd, ELUCID iets losser in zijn bewegingen. Het voelde eerder als binnenstappen in hun wereld dan als het begin van een traditionele show. Vanaf de eerste nummers werd duidelijk hoe goed hun livewerking zit. “Pakistani Brain” en “Calypso Gene” zetten meteen de toon, met die typische, licht ontwrichtende producties waar ze overheen bewegen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wat opvalt, is hoe natuurlijk dat klinkt. Die complexe beats, die op plaat soms nog even moeten landen, krijgen live een soort directheid.
Met “Indian Summer” en “Woke Up and Asked Siri How I’m Gonna Die” kwam ook hun dynamiek als duo volledig naar voren. Woods en ELUCID vullen elkaar niet exact op een klassieke manier aan. Ze trekken eerder elk hun eigen lijn, die dan ergens kruist. De ene scherper, de andere vloeiender. Het contrast werkt, en houdt de set constant in beweging. De focus lag duidelijk op Mercy, hun recente album, en dat voelde logisch. Nummers als “Peshawar” en “Scandinavia” kwamen sterk binnen en vormden een soort ruggengraat voor de set. Live kregen die tracks net iets meer ruimte om te ademen. Kleine variaties, iets meer nadruk op bepaalde lijnen, net genoeg om het interessant te houden zonder de kern te verliezen.
Wat deze show ook sterk maakte, was hoe ze hun solo werk verweefden in de set. Het voelde nooit als een onderbreking van het geheel, eerder als een uitbreiding ervan. ELUCID bracht materiaal dat mooi aansloot bij de sfeer, terwijl Woods nummers uit zijn eigen catalogus haalde die thematisch perfect pasten. Daardoor bleef alles coherent, ondanks de constante wissel.
Halverwege de set zat je volledig in hun ritme. Niet omdat alles voorspelbaar werd, maar omdat je begon te begrijpen hoe ze werken. Tracks als “Misery”, “Hunter” en “Make Me Wise” bouwden verder op die spanning tussen structuur en chaos. Soms leek het alsof ze naast de beat zaten, om er dan plots weer perfect op te landen. Dat spel met timing is iets waar ze echt in uitblinken. Er waren momenten waarop het publiek even moest zoeken. Niet elke track landt even direct, en dat hoort ook bij hun muziek. Maar net dat zoeken maakt het interessant. Ze maken het zichzelf niet makkelijk, en dus ook het publiek niet. Toch bleven ze de zaal meenemen, zonder hun aanpak aan te passen.
Naar het einde toe werd de set iets directer. “THE WORLD IS DOG” en “War”, samen met opener Gabe ‘Nandez brachten meer energie naar voren, zonder dat het geforceerd aanvoelde. Het bleef altijd binnen hun eigen kader. Geen poging om het groter of toegankelijker te maken dan nodig. Met “Falling out the Sky” en “Tabula Rasa” werd nog eens duidelijk hoe sterk hun materiaal is. Dat zijn nummers die op plaat al indruk maken, maar live een extra laag krijgen. Je voelt de intensiteit meer, de woorden komen harder binnen, en de beats krijgen iets fysieks.
De afsluiter met “Dislocated” en “Stonefruit” werkte perfect als een laatste bevestiging van wat ze die avond deden. Een set die constant in beweging was, maar nooit zijn focus verloor. Wat vooral blijft hangen, is hoe goed Armand Hammer hun studiowerk vertaalt naar een livecontext. Er gaat niets verloren, integendeel. De complexiteit blijft, maar voelt minder afstandelijk. Je zit er middenin, zonder dat het vereenvoudigd wordt. Het was geen show die zich opdringt of probeert te overtuigen. Alles zat in de uitvoering zelf. Twee artiesten die exact weten wat ze doen, en dat zonder veel franjes brengen. Samen met een sterke opener van Gabe ’Nandez werd het een avond die volledig draaide rond inhoud. En die daardoor net zo goed blijft hangen.
Setlist:
Pakistani Brain
Calypso Gene
Peshawar
Woke Up and Asked Siri How I’m Gonna Die
Cantata
Misery
Make Me Wise
Scandinavia
Hunter
Waterproof Mascara
Indian Summer
BAD POLLEN
THE WORLD IS DOG
War
Body To Inhabit
Falling out the Sky
Tabula Rasa
Dogeared
Super Nintendo
Dislocated
Stonefruit
