De afgelopen jaren is het snel gegaan voor de Britse Katherine Priddy. Met haar folky debuut The Eternal Rocks Beneath gaf ze in 2021 voor het eerst een indrukwekkend visitekaartje af, en met opvolger The Pendulum Swing toonde ze aan dat haar talent er eentje is dat rijpt met de jaren. Met haar karakteristieke ‘fingerpicking’ gitaarstijl en een stem die even breekbaar als krachtig uit de hoek kan komen, speelde ze zich onder meer in de kijker bij grootheden als Suzanne Vega en Richard Thompson, een van de grondleggers van de Britse Folk met zijn groep Fairport Convention. Op haar eenendertigste Katherine Priddy dus nog als een belofte betitelen is de waarheid oneer aandoen. Priddy is stilaan als een gevestigde waarde in het Britse folklandschap.
Benieuwd dus wat haar derde langspeler, These Frightening Machines, brengt want de verwachtingen zijn op zijn minst hooggespannen. Driewerf hoera want Priddy maakt alvast drie keer goede keuzes. Als eerste trok ze voor de productie naar het rurale Devon om er samen te werken met Rob Ellis, die al sterke vrouwen als PJ Harvey en Anna Calvi nog meer liet stralen. Als tweede koos de muzikante uit Birmingham ervoor niet in het status quo te berusten, maar juist de grenzen van haar repertoire op te zoeken, wat nooit een slechte keuze is. Tot slot liet ze ook andere vocale talenten toe in haar universum zonder zichzelf weg te cijferen. Bovendien schreef ze het album tijdens de overgang van haar twintiger- naar haar dertigerjaren. Een periode van overang nodigt vaak uit tot meer reflectiemomenten, zodat het album nu en dan graaft naar hoe het voelt om volwassen te worden in een wereld die steeds mechanischer aanvoelt.
De thematiek van het album is, net zoals de wereld, in enkele jaren donkerder geworden, wat meteen duidelijk wordt in de krachtige opener “Matches”. Priddy gaat hier de historische vervolging van vrouwen te lijf met de ijzingwekkende zin: ‘They weren’t burning witches, it was women on those fires.’ Het nummer zet stevig de toon voor een plaat die de vrouwelijke identiteit en het menselijk lichaam – want dat zijn de ‘beangstigende machines’ uit de titel – onder de loep neemt. Maar “Matches” deelt ook uppercuts terug uit met een boodschap aan iedereen die onderdrukt wordt: ‘Don’t they know that we have matches too?’. Nog een absoluut hoogtepunt is “Hurricane”, dat verrassend toegankelijk en bijna poppy uit de hoek komt met een latin-achtig ritme en een subtiele trompetsolo. Een heerlijk contrast met een tekst over een toxische relatie die juist bol staat van de onderhuidse spanning.
Bijna-titeltrack “Frightening Machines” is Priddy op haar meest kwetsbaar. Ze schreef het tijdens een periode van ziekte waar ze haar onmacht van zich afschreef. Een onmacht van je lichaam te ervaren als een haperende motor waarin je ziel gevangen zit. Het levert een beklijvend resultaat op waarin de kenmerkende folky vibrato in haar stem er opeens ook alle loskomende emoties symboliseert. En verder bordurend op dat thema, neemt ze samen met de Amerikaanse Torres de positie van een vrouwelijke artiest in een door mannen gedomineerde industrie op de korrel in “Madeleine”. Torres tekent daarmee voor de beste samenwerking op These Frightening Machines en laat horen naast haar countryuitstap met Julien Baker ook perfect complementair folky te kunnen klinken met Katherine Priddy. Tekstueel is het nummer naar Priddy’s maatstaven ongekend scherp en expliciet: ‘They made you feel the limelight can’t be yours as well as mine? And it’s an art how they keep our names apart. But stick us on a bill with twenty men who play guitar.’ Dapper en gedurfd!
Toch weet niet elk experiment op de plaat even hard te overtuigen. Hoewel de arrangementen van Rob Ellis de nummers steevast naar een hoger plan tillen, blijft het tempo gedurende de hele rit ergens in het middengebied hangen. Slachtoffers van dienst die hieraan ten prooi vallen, bevinden zich vooral in het tweede gedeelte van de plaat. Daar waar de spanning soms iets verslapt, hoop je als luisteraar soms dat er eens wat doorgeduwd wordt op het muzikale gaspedaal. Songs als “I’m Always Willing” (een duet met Richard Walters), “Table Four”, of “Atlas” zijn op zichzelf oorstrelend, maar in de context van het hele album dreigen ze soms wat in elkaar over te vloeien.
These Frightening Machines is desondanks een ijzersterke bevestiging van Katherine Priddy’s vakmanschap. Ze is erin geslaagd om haar folky roots een modernere richting in te sturen zonder haar identiteit te verliezen, integendeel zelfs. Dit album voelt oprecht aan, waarbij haar verder gegroeide stemgeluid diep kan beroeren. Hoewel These Frightening Machines wat vaker uit zijn comfortzone had mogen breken om de luisteraar nog meer bij de keel te grijpen, biedt Katherine Priddy wel meer dan genoeg diepgang en een muzikaal breed palet om de aandacht vast te houden. Met dit derde album verzilvert ze alvast haar status van fonkelende ster aan het ‘Britse Folk’-firmament, een lichtpunt van hoop in een donkere wereld. Een wereld waarin je lichaam altijd een dualiteit in zich herbergt, waardoor het zowel een prachtig instrument van strijd is, als een onderwerp van breekbaarheid en angsten.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Hurricane”, ons favoriete nummer van These Frightening Machines, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
