Country is hot en dat zal je vast niet ontgaan zijn. Maar country is ook niet iets dat je je zomaar toe-eigent, zeker niet in de Verenigde Staten. Artiesten als Beyoncé, Post Malone of Lil Nas X doen elk hun duit in het zakje, maar kunnen dat enkel omdat hun roots deels verankerd zijn in de staten van waaruit de country-muziek ontsproten is. Van oorsprong zuiders en vrij conservatief ingesteld trekken deze mainstream-artiesten het genre het laatste decennium ook een nieuw en onbekend terrein binnen zodat bijvoorbeeld ook de queer country al enige jaren zijn eigen bestaansrecht heeft. In 2025 is het nu aan twee queer indie-artiesten, die beiden al naam en faam vergaard hebben, om hun duit in het country-zakje te doen.
TORRES, nom de plume van Mackenzie Scott, liet sinds 2013 niet minder dan zeven solo-albums op de wereld los. Julien Baker, doet het solo wat rustiger aan, maar gaat dan weer wisselende samenwerkingen aan met een keure aan artiesten. Ze is misschien ondertussen het meest bekend geworden als één derde van supergroep Boygenius, waarmee ze samen met Phoebe Bridgers en haar partner Lucy Dacus een pracht van een album – The Record – neerzette. De vriendschap tussen Scott en Baker gaat al bijna tien jaar mee, maar toch duurde het tot nu vooraleer ze samen een plaat maakten. En welke lijm bindt hen beter dan hun afkomst uit Georgia en Tennessee en de worstelingen om met een andere geaardheid op te groeien in een conservatief Amerika? Dat het op Send A Prayer My Way country moest worden, stond dus in de sterren geschreven.
Baker en Scott laten elkaar beleefd beurtelings aan het woord in opener “Dirt”, dat met zijn thema over het omgaan met verslaving – en de emotionele neerwaartse spiraal die daarbij komt kijken – al direct hard binnen komt. ‘Spend your whole life getting clean, just to wind up in the dirt’ zingt Baker observerend. Die zoektocht naar geluk en erkenning in al zijn vormen weeft zich als een rode draad door deze plaat heen. Daarbij moet gezegd worden dat de meer uptempo nummers die ook wat humor brengen de plaat erg verteerbaar en niet te zwaarmoedig maken. Het zijn ook deze nummers die eruit schieten en tekenen voor muzikale hoogtepunten.
“The Only Marble I’ve Got Left” bijvoorbeeld drijft op heerlijke uptempo pedalsteel en ademt klassieke country-vibes uit. Met in zijn kielzog de heerlijk single “Sugar In The Tank” waar Torres en Julien Baker laten horen dat hun stemmen perfect in harmonie bij elkaar passen in een goed ge-olied country-popnummer, compleet tot de banjo toe. Tekstueel lijkt het geen goed idee om suiker in je tank te kappen, maar de uitdrukking blijkt een knipoogje te zijn naar je eigen queer-geaardheid durven bloot te geven. Na dit openingstrio is het ook duidelijk dat dit vooral een persoonlijk passie-project van beide muzikanten is, want de betrokkenheid en het spelplezier spatten uit je boxen. In afsluiter “Goodbye Baby” krijgen we zelfs wat ongein uit de studio alvorens het nummer echt opent en je goedkeurend met je voet laat meetikken.
Op Send A Prayer My Way wordt het bij momenten ook echt heel persoonlijk. Over hoe het moeilijk het is bijvoorbeeld om als queer artiest je weg te zoeken uit een conservatieve opvoeding en de emotionele impact op je hele zijn. “Bottom of a Bottle”, waaruit de albumtitel ook genomen is, grijpt je bij de keel en sleurt je mee tot aan de bodem van de fles. ‘I lost my faith. So I went wishin’ on a Lone Star’ klinkt het gevat refererend aan Texas. In “Tuesday” krijgen we het pijnlijke relaas van een stukgelopen relatie door een homofobe familie waarin er verplicht gelogen moet worden om de familie niet te schofferen. Vooral de moeder van de ‘girl named Tuesday’ krijgt het hard te verduren en krijgt nog een veeg uit de pan aan het eind. “Sylvia” is nog zo’n persoonlijke song, maar dan een met een wat lichtere ondertoon, het is Mackenzie Scott’s ode aan haar hond, ook dat blijkt perfect in een country-jasje te kunnen passen.
Send A Prayer My Way is al bij al geen grote vernieuwer geworden die buiten hokjes breekt, en voelt daardoor soms onterecht wat te vrijblijvend. Het album is een erg geslaagde hommage aan het genre, gekruid met messcherpe teksten die de leefwereld van datzelfde genre vanuit een ander en kritischer oogpunt durft te bekijken. Het hele klassieke country-instrumentarium passeert de revue en houdt zo voldoende afwisseling doorheen het album. Gecombineerd met hun persoonlijke engagement en het overduidelijke spelplezier mag dit zeker een geslaagd experiment worden genoemd dat naar meer smaakt. Want in de vriendschap tussen TORRES en Julien Baker vloeit country authentiek door hun aderen, en zeker in hun samenzang-momenten klinkt hun zoektocht naar geluk geweldig. Het duo treedt overigens voorlopig enkel op in de Verenigde Staten, hopelijk mag daar snel verandering in komen.
Julien Baker & Torres: Website
Julien Baker: Facebook / Instagram / Website
TORRES: Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Sugar In The Tank”, ons favoriete nummer van Send A Prayer My Way in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
