1992, wat een geweldig muziekjaar. Heb je even tijd? Nirvana, Pavement, Rage Against The Machine, R.E.M., Tom Waits, P.J. Harvey, Beastie Boys, Nick Cave and The Bad Seeds, Sugar, Sonic Youth, The Cure, Neil Young en nog veel en veel meer. Ze brachten allemaal knallers van (debuut)platen uit dat jaar. Het was de tijd van en voor Gen X en slackers. En opeens vanuit het niets, Palomine van Bettie Serveert. Uit Nederland! Ooit al gehoord van Betty Stöve? Wij ook niet, maar het was blijkbaar een Rotterdamse tennisspeelster en als zo iemand een opslag doet, ‘serveert’ die persoon. Bettie serveert. Helemaal geen dame die opdient dus, zoals we dachten in de jaren negentig toen we nog donkergroen waren achter de op zaterdag in de zinken kuip gewassen oortjes. Opeens hadden we in onze Lage Landen een band die we letterlijk begrepen. De Nederlanders zijn steeds stug en vrank en vrij blijven musiceren en hun “Smack” is zo onwezenlijk cool dat de ijskappen er terug van zouden durven aangroeien. En nu hier bij ons in De Casino!
Lip Service mocht de honneurs waarnemen als voorprogramma van Bettie Serveert en deed met verve in het kwadraat. Indierock met een hele hoop hoeken af en frontman Kasper Cornelus excuseerde zich voor het feit dat ze zelf pas geboren waren in de jaren negentig en volgens ons dus fruitpap aten terwijl de Nederlanders hun debuutplaat Palomine afleverden. Het viertal speelde een heel strakke set voor een zaal die dan al mooi gevuld was. We moesten de hele tijd denken aan Talking Heads en Cornelus had soms die neurotische, bijna spastische bewegingen zoals David Byrne. Als gitarist pelde hij meer aan zijn snaren alsof hij een volleerd ontveller van garnalen was. Een stevige ritmesectie was de wervelkolom van de band en toetsenist Mathijs Steels vulde alle songs op met een arsenaal aan geluidjes en bliepjes en zelfs hier en daar wat coole percussie. Het was heerlijk funky gespeeld allemaal en geloof ons, “Can’t Have It All” is een van de coolste livenummers dat we de laatste tijd hebben mogen beleven. Lip Service is kortweg een heel goeie band die een kort, maar krachtig optreden gaf.
Hup, Holland, Hup. Bettie Serveert was duidelijk blij dat ze nog eens zuidelijk gereden waren om in ons kikkerlandje op te treden. De band was in die mooie jaren negentig een instituut voor ons, een baken van goeie, degelijke rock en het viertal had nog geen enkele van zijn toenmalige pluimen verloren. Met “Brain-Tag” werd direct hard ingezet en het was ondertussen onmogelijk om nog een plaatsje te veroveren in die prachtige zaal. Iedereen stond op elkaar gepakt, maar werkelijk niemand liet dat aan zijn hart komen. Iedereen kwam voor een vette portie rock en Bettie… serveerde. Ok, het was een nostalgische trip naar die jaren negentig, maar met een song als “Damaged Good” speelde de groep ook gewoon nummers uit lp’s die een hele tijd na het millennium werden uitgebracht. Het was allemaal en stuk voor stuk even energiek en fors gespeeld en de band had er duidelijk zin in.
Carol van Dijk was mooi uitgedost in een trui met zwarte en witte strepen en een zonnebril die ze de hele tijd bleef dragen. En met passende handtas! Met hun mutsjes op de hoofden zagen drummer Joppe Molenaar en gitarist Peter Visser er als de coolse slackers uit en bassist Herman Bunskoeke had de bovenste knoopjes van zijn rode hemd opengezet. Soit, ze zagen er uit alsof de modetrens van toen waren blijven voortduren. Er zat totaal geen onderbreking in het snelle tempo dat de Nederlanders op het podium brachten en een persoonlijk hoogtepunt vonden we “Crutches”, een van de beste songs van het vierspan. Tof dus dat er niet alleen gepuurd werd uit het iconische Palomine, maar dat er ook zijwegen werden gevonden naar een plaat zoals Lamprey die netjes in 1995 was afgeleverd.
“Tom Boy” is een van de gekendste schijven van Bettie Serveert en daar viel het ons op dat Van Dijk echt nog heel goed bij stem is. Ze leek fysiek ook nog geen dag verouderd trouwens. Als verrassing kreeg het publiek als allereerste ooit live “Evil Side” te horen, de single die nog maar een goeie maand geleden in de arena werd gegooid. Dat is het mooie aan de band en was ook het mooie aan het optreden vanavond, de wisselwerking tussen het oudere werk en de nieuwste composities. Ook de verse song bleef volledig overeind staan en met “Ta!”, dat vorig jaar tijdens de zomer werd uitgegeven, kregen we zelfs een nummer te horen dat echt bij het allerbeste van de band hoort. Wat een cool nummer!
Wanneer de akkoorden begonnen van “Kid’s Allright” stond de hele zaal uiteraard volledig in rep en roer. Het is dan ook van de beste anthems van de jaren negentig, een lied dat we als tieners honderd keer hebben opgelegd. Het publiek werd helemaal dol om dit live te kunnen beleven. Met “Palomine” en “Leg” werd iedereen nog getrakteerd op twee uitsmijters van jewelste en we konden alleen maar concluderen dat we een ijzersterk optreden hebben gezien van een bende van vier die nog altijd even rock zijn als meer dan dertig jaar geleden. Het begrip tijd is een uitvinding van de mens, het doet er allemaal geen fluit toe, zolang je er als band maar staat om de massa fans een fantastische muziekavond te gunnen. En daar is Bettie Serveert ontzettend goed in geslaagd.
Voor de nostalgische zielen en gewoon iedereen die van een heleboel strepen goeie muziek houdt, volgen er de volgende dagen nog meer optredens met Ozric Tentacles op donderdag, Senser op vrijdag en Prong op zaterdag. Vanuit de Casino Café zorgt De Tijdloze voor live radio. Als dat er niet fantastisch uitziet, wat dan wel? Ten slotte nog twee belangrijke zaken. Fille, zorg goed voor uw Femke! En dat ene meisje van zeventien: je bent sowieso de coolste van de hele klas! Rock on!
Setlist:
Brain-Tag
Damaged Good
Brickwall
Brother
Pharmacy
Balentine
Crutches
Tom Boy
White Dogs
Private Suit
Evil Side
Ta!
Kid’s Allright
Love Sick
Leg
Palomine
