Motionless In White @ Vorst Nationaal: Eindelijk thuis

2026 is niet alleen het jaar van het paard, maar ook het jaar van Motionless In White. Chris Motionless en zijn bandgenoten zijn al twintig jaar bezig en hebben in die tijd een behoorlijke trackrecord opgebouwd, die maar weinig andere bands hen voordeden. Toch lijkt het nieuwe album, dat later dit jaar verschijnt, hen het beslissende zetje richting de absolute top te geven. Laatste wapenfeit Scoring the End of the World was in 2022 een regelrecht schot in de roos en sindsdien was de band drie jaar behoorlijk vaak op tour. Na een welverdiende pauze dook ze opnieuw de studio in om het verleden, het heden en de toekomst samen te brengen. De eerste single “Afraid Of The Dark” resoneerde in ieder geval bijzonder snel bij een groot publiek en is de ideale drijfveer om de komende maanden verder door te knallen. Dat de honger groot is om nog meer te gaan betekenen, werd tijdens hun grootste show op Belgische bodem wel duidelijk.

Er waren al behoorlijk wat mensen afgezakt naar Vorst Nationaal voor Make Them Suffer. De band speelde twee jaar geleden nog op de Jupiler Stage van Graspop voor een vrij volle weide en verwierf toen klaarblijkelijk best wel wat fans. De vijf speelden met een zekere overtuigingskracht en kregen met hun mix tussen toegankelijk, maar toch ook hard best wel snel het publiek mee. ‘This is not a warmup’, vond frontman Sean Harmanis, waarop hij zonder pardon een moshpit in het publiek bestelde. Voor “Erase Me” ging hij zelfs nog een stapje verder en vroeg hij een circle pit, die hij ook nog eens kreeg. De band uit Perth hield het tempo er goed in en ook zangeres Alex Reade haalde haar gram door haar cleane vocals af te wisselen met behoorlijke screams. Op “Doomswitch” opende ze haar keelgat nog eens best imposant, terwijl de eerste crowdsurfers van de avond gesignaleerd konden worden. Make Them Suffer toonde zich met een compacte set van zijn beste kant. Laat dat nieuwe album dit jaar ook maar komen.

Er hangt al geruime tijd een zekere fuzz rond Dayseeker. Dankzij TikTok groeide de populariteit van de band zienderogen, nadat ze afgelopen jaar het album Creature In The Black Night uitbracht. De nummers volgen doorgaans een vast stramien en zijn behoorlijk toegankelijk gehouden, al wil de groep live wel net dat tikkeltje harder overkomen. Die tweespalt tussen toegankelijk en hard werd gisteren niet door iedereen even hard gesmaakt. Waar Make Them Suffer weinig moeite kende om het publiek mee te krijgen, was het voor Dayseeker toch net iets meer duw- en trekwerk. Na een wisselvallig begin ging het richting het einde wel iets harder te werk. Frontman Rory Rodriguez toonde zich een solide vocalist en kon met “Bloodlust” en “Neon Grave” zijn volledige range ondermijnen. Wellicht dat we bij een eigen show of tijdens een festival net iets meer onder de indruk zullen zijn van de capaciteiten van Dayseeker, maar gisteren voelden we de sprankel niet altijd in hun 45 minuten durende set.

Vorst Nationaal was niet volledig volgelopen voor Motionless In White, maar dat was geen smet op het blazoen van de groep. Het is sowieso al straf dat het de stap durft zetten om zalen van een dergelijk formaat in Europa te spelen. Hun productie konden ze daardoor wel opschalen en dat betaalde zich meteen uit in het openingskwartier. Opener “Meltdown” moest de bakens uitzetten en deed dat ook. De band klonk zonder te verpinken stevig en agressief, maar hield de deur tegelijk open voor de meer toegankelijke tonen. Chris’ stem was ook gewoon in orde en voor we het goed en wel konden registreren, werd hij geflankeerd door een viertal danseressen die doorheen het optreden als figuranten nog wel eens zouden opduiken. Tijdens “Sign of Life”, een van de bekendste nummers van Motionless In White, mochten ze nog met vuurvonken schieten. De toegevoegde meerwaarde ervan zagen we iets minder, maar de fans op het middenplein zongen wel gewoon uit volle borst mee.

Chris Motionless toonde zich behoorlijk dankbaar tijdens de korte momenten dat hij het woord nam. Als een vanzelfsprekend iets ziet hij de stijgende populariteit niet, maar zoals we eerder ook al aangaven, bracht deze groei hen ook wat capaciteiten om hun nummers van toeters en bellen te voorzien. Door het vele vuur hing er quasi non-stop een benzinegeur in de lucht en bij het redelijk industrial klinkende “A-M-E-R-I-C-A” kwam er zelfs een confettiregen aan te pas. Over regen gesproken: voor “Thoughts & Prayers” schoten de vier dames op het podium met een waterpistool in het publiek. Wie al verkoeling nodig had, kreeg die dus ook. Voor de rest ging het aan een sneltreinvaart verder. “Voices” was een massale meezinger waarbij Chris Motionless de uitersten van het publiek bleef opzoeken om de connectiviteit met de fanbase te onderhouden. Voor die fans kwam het daaropvolgende “Afraid of the Dark” ook effectief als een anthem binnen. Hun recente single werd vrij vroeg een belangrijke schakel in hun set en was een zegetocht waar de band gerust nog wat meer van een dergelijk kaliber had mogen brengen.

Op zich was het optreden van Motionless In White best gestroomlijnd en schoot het amper te kort, maar na de eerste stevige storm ging het wel even liggen. De nummers bleven voor de duidelijkheid best hard en goed gebracht, maar we misten bij een “Hollow Points” of “Rats” misschien net dat tikkeltje meer om de spanningsboog nog verder aan te trekken. De band speelde desalniettemin foutloos op zijn instrumenten en ook geluidstechnisch hebben we het al minder meegemaakt in Vorst. Voor “Disguise” kon de volumeknop wel weer wat harder gedraaid worden. De breakdowns en de breedte van de vocals van Chris brachten die extra punch, waarbij er ook een moshpit vanaf kon. Ook “Nothing Ever After” groeide uit tot een waar moment en dat wederom dankzij de zeer sterke zang van Chris Motionless. Hij klonk scherp, zuiver en wanneer het moest gretig. Niemand die er nog aan twijfelt dat hij een van de betere frontmannen in het genre is.

De visuals op de led-schermen bleven een beetje voorspelbaar en hadden niet direct een meerwaarde, maar dat is klagen op een zeer hoog niveau. Voor de fans draaide het vooral om de muziek en de setlist bood voldoende schatten die met liefde werden opgegraven. “Not My Type: Dead As Fuck 2” was een stevige beuker en ook “Cyberhex” maakt op deze tour een terugkeer in de setlist. Dat laatste nummer is misschien wel een van de meest onderschatte songs in de Motionless In White-collectie en dat deze zijn plaats terugeiste werd uiteraard goed onthaald. De luidste reactie kreeg daarna echter “Another Life” voor mekaar. Op Graspop werd hun bekendste nummer nog uit de setlist geweerd, maar het niet spelen op deze tour was überhaupt geen optie. Dat “Another Life” zoveel betekent voor een hele hoop mensen bleek uit de massale reacties en we voelden zelfs een kleine melancholische bui over Vorst hangen. Regenen deed het gelukkig niet, maar Motionless In White greep nog eens een aardig stukje door.

Motionless In White raakte in Brussel wat ons betreft de sweetspot van een goede metalcoreband; grootse refreinen, ijzersterke stembanden, stevige breakdowns en nummers met een emotionele onderlaag. Chris Motionless heeft zijn troepen na twintig jaar nog eens extra op scherp kunnen zetten en is vastberaden om met het nieuwe album later dit jaar een nieuwe triomftocht in te zetten. Wat meer nieuwe nummers hadden we zeker geen slecht idee gevonden als kennismaking met het nieuwe tijdperk, maar deze tour voelde sowieso meer aan als het vieren van het verleden en heden van de band. “Eternally Yours” voelde als slotstuk nog als een oprechte dankjewel aan voor iedereen die de band in al die jaren al gesteund heeft, in de mooie en moeilijke dagen. Motionless In White begint in ieder geval stilaan aanspraak te maken op de hoogste spots van de metalfestivals en die plek zou gezien de présence en livereputatie zeker niet gestolen zijn.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

Meltdown
Sign of Life
A-M-E-R-I-C-A
Thoughts & Prayers
Voices
Afraid of the Dark
Werewolf
Hollow Points
Necessary Evil
Slaughterhouse (met Sean Harmanis van Make Them Suffer)
Rats
Disguise
Nothing Ever After
Scoring the End of the World
City Lights
Not My Type: Dead As Fuck 2
Cyberhex
Another Life
Eternally Yours