William Rahr Callahan werd geboren op 3 juni in 1966. De Amerikaanse artiest is dus 59 jaar ondertussen en hij kijkt terug op het jaar dat hij achtenvijftig was. In 1997 bracht Callahan onder het pseudoniem Smog met Red Apple Falls een van de mooiste platen aller tijden uit. Songs zoals “The Morning Paper” en “Blood Red Bird” zijn van een onwaarschijnlijke schoonheid. De schuilnaam werd ten grave gedragen en Callahan herrees als zichzelf, als Bill Callahan. Op zijn nieuwe plaat spelen veel gastmuzikanten mee, maar het geraamte wordt gevormd door de man zelf, Matt Kinsey op gitaar, Dustin Laurenzi op sax en Jim White op de drums. Van deze drie muzikanten zei Callahan zelf dat hij met een halve knipoog al genoeg had om hen duidelijk te maken wat de bedoeling is in, bij en voor bepaalde songs op het nieuwe album. We willen nu al duidelijk maken dat het beluisteren van deze plaat geen gemakkelijke rit is, integendeel. Op een bepaalde leeftijd kijk je terug naar je eigen verleden en voel je en besef je dat er al een groot gedeelte van je ademtocht gepasseerd is.
De singer-songwriter die geboren is in de kleine staat Maryland rekt zijn nummers (heel) lang uit. Het zijn dan ook keer op keer verhalen die best wat tijd nodig hebben om helemaal door te dringen. Callahan schrijft geen dagboek, maar eerder een jaarboek. We durven het zelfs een levensboek te noemen. Het kan zwaar op de maag liggen, want de artiest dwingt je met zachte hand om ook eens een balans op te maken van je eigen leven. Maar gelukkig heeft de man ook een groot humoristisch schrijverstalent. Een zin als ‘she said you should spend the night … looking for a hotel’ krijg je alleen maar op papier als je beschikt over een correcte dosis zelfrelativering. Het kan dus twee, of meer eigenlijk, kanten uit gaan; iets losser uit de pols en geestig, maar heel zeker nog veel meer beteugeld en (semi-)ernstig.
We horen heel graag die diepe baritonstem van Callahan, die stem die gemaakt is voor het vertellen van verhalen en kronieken. Op de vooruitgeschoven single “The Man I’m Supposed To Be” doet hij zijn gekende spoken word. Hij legt uit dat hij niet zozeer bang is voor de dood als bang voor het feit dat hij het gewoon zou opgeven, het allemaal niet meer zou proberen. Wat die ‘het’ dan net is, wordt in het midden gelaten, maar we vermoeden dat het gewoon om (het) leven zelf gaat. We horen enerzijds een kerel die er gewoon voor zal gaan tot de engelen hem begeleiden door de tunnel met het helwitte licht, maar anderzijds ook een kerel die ook maar zoekt naar antwoorden op vragen die hij zelf niet eens uitgesproken krijgt. Luister eens naar die uiterst subtiele ‘help, help’ op het lied “Stepping Out For Air”.
Op “Lonely City” horen we de haat-liefdeverhouding die je als mens kan hebben met je geboortestreek. Het kan gaan om een dorpje van een zakdoek groot, maar ook om een megastad waar mensen elkaar spreekwoordelijk wurgen voor een tafel en een bed. Het is je thuis, je veilige haven in schijn, maar misschien ook je beerput, je stinkende labyrint van smerige riolen? Op “Computer” horen we overstuurde blazers en Callahan die vertelt dat hij zich een beetje tracht te amuseren met dat heikele werkstation, maar dingen ziet en leest die een normaal mens eigenlijk niet zou moeten zien. En eerlijk, we snappen de zanger. Die verslavende rotschermen de hele tijd, is dat nog wel menselijk te noemen? Maar hey, we zijn geen robots, we zijn mensen, een pakket stront, water en bloed, bij elkaar gehouden door vege huid en breekbare botten.
Op “Lake Winnebago”, wat een prachtige naam voor een grote plas water, horen we voor de eerste keer op de plaat een mooie snuif countryfolk. Is de dood slechts een station naar iets anders? We schreven het al, het is niet altijd een eenvoudig tochtje wanneer we Callahan volgen. We hebben tijdens het schrijven van dit kleinood al honderden verschillende gedachten gehad, en dat van opvallend vrolijk tot opmerkelijk angstig. Het is nu eenmaal wat de Amerikaan doet met zijn songs, je je mombakkes laten afzetten voor werkelijkheid, ten goede en ten kwade. Er wordt niet geduld om je te verschuilen, maar dat slechts tot de laatste noot gespeeld is.
Eindigen doen Callahan en zijn kompanen met “The World Is Still”. Om te voltooien gooit hij er nog een soort ambientsong in, ambient die evenwel gemaakt is met echte instrumenten. Het is theater op plaat. Eerlijk waar, we zijn doodop, we voelen ons helemaal leeg, we zijn geradbraakt. We vragen om vergiffenis, we weten echt niet meer wat de toekomst inhoudt. Er werd ons een heel spiegelpaleis voorgehouden, een paleis gevuld met prachtige geluiden die samen wonderbaarlijke songs maakten. Dit is van een ongekende grootsheid, een ongeziene grandeur wat Callahan nu op vinyl heeft laten ponsen. En wat gaan we nu doen? We zetten even iets op van Bananarama of Samantha Fox of zo. We moeten bekomen, echt.
Website / Facebook / Instagram
Ontdek “Lake Winnebago”, ons favoriete nummer van My Days of 58, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
