© Bill McCullough
Bill Callahan is echt een spreekwoordelijke rots in de branding als singer-songwriter. Hij schrijft heel veel songs, zet die om de paar jaar op vinyl en stelde nog nooit teleur. Dat komt omdat de Amerikaan uit Maryland bekend staat om zijn oprechte, zuivere en rechtschapen muziek. Binnen enkele maanden mogen we als trouw publiek weer een heel nieuwe lp verwachten van de man. We kijken er steeds naar uit en het is dan ook altijd fijn om al eens een single te beluisteren die hier uit gepuurd wordt. Het is nu de beurt aan “Lonely City” na de vorige song “The Man I’m Supposed To Be“.
Callahan kijkt terug op zijn leven, vandaar ook de titel My Days of 58 voor zijn aankomende plaat. De man durft diep in zijn hart te wroeten en deinst er niet voor terug om oude en nieuwe wonden te herbekijken zonder eventuele nazorg. In “Lonely City” hoor je de haat-liefdeverhouding die hij heeft met om het even welke thuisstad, een plaats die je veel liefde en geborgenheid kan geven, maar ook veel afschuw en kilte. Slidegitaar, tamboerijn, rustige houten blazers, zijn eigen stem en op de achtergrond de stem van Eve Searls, meer heeft Callahan niet nodig om er een betoverende song mee te maken. Het frappeert ons bij de artiest toch steeds dat hij niet nog beroemder is, nog bekender bij een groter publiek. Hij blijft ergens een heel nobele onbekende en toch is het onmogelijk om hem niet in de armen te sluiten wanneer je de man en zijn muziek beter leert kennen. We geven als tip zijn adembenemende album Sometimes I Wish We Were An Eagle uit 2009 nog even mee. We zijn er ook al zeker van dat zijn aankomende plaat ons ook weer bij de strot zal grijpen.
My Days of 58 komt uit op 27 februari.
Website / Facebook / Instagram
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
