© Holly Whitaker
Met een kraakvers debuutalbum onder de arm trekt het Californische kwartet Rocket doorheen Europa om de gitaarharten voor zich te winnen. De band combineert snedige riffs, hypnotiserende melodieën en de innemende stem van frontvrouw Alithea Tuttle. Does it ring a bell? Jawel, de vergelijking met Kim Gordon en co is nooit veraf, maar de band wil toch vooral zijn eigen weg bewandelen in plaats van de grote Sonic Youth-schoenen te moeten vullen. Te beginnen bij het begin, door hun debuutalbum R is for Rocket voor te stellen in de kleine, gezellige Witloof Bar van de Botanique.
Pretty Much Average zou de avond openen en als we diens Instagram mogen geloven, was het met zijn laatste ep Warm Ankle ‘te laat opgestaan voor hun werk, met een kater en vage herinneringen van de nacht voordien’. Hoe dat dan muzikaal klinkt? Wel, als een Duracelkonijn op Red Bull dat alle kanten uitschiet. Zelden was er een lijn te bespeuren in de nummers van Pretty Much Average en hoewel dat zeker niet altijd nodig is, klonk het nu toch allemaal net te rommelig en schreeuwerig. Daar konden ook de sympathieke Brusselse roots helaas weinig aan veranderen.
Uitkijken dan maar naar de hoofdact in de gezellige Witloof Bar waar Rocket zich eerst een weg moet banen doorheen het publiek alvorens op het podium te geraken. “Crossing Fingers” mocht de spits afbijten, en gold als een studieronde voor de geluidstechnicus om de stem van Tuttle boven al dat muzikaal geweld te doen uitkomen. Na naadloos over te gaan in “One Million” nam zangeres Tuttle even kort het moment om haar dankbaarheid uit te drukken, zonder te veel poespas, want tempo was misschien wel de rode draad van de avond. De scherpe riffs van “Pretending” jaagde de vlam door de Witloof Bar.
Dat de link met gitaarbands uit de jaren ‘90 snel gelegd wordt, was ook te merken aan het publiek dat was opgedaagd in de Botanique. Het gros van de aanwezigen had die periode duidelijk meegemaakt en werd door Rocket voor even teruggekatapulteerd naar de puberjaren. Tussendoor verklaarde Tuttle dat Brussel hoogstwaarschijnlijk haar favoriete stad is van het Europese continent. Cliché, maar die zijn er nu eenmaal om sympathiek te zijn. Muzikaal bleek het live toch net wat lastiger om de juiste mix te vinden. Nummers als “Portrait Show” en “Sugercoated” konden niet overtuigen en alles leek bij momenten te veel op elkaar waardoor de verveling dreigde toe te slaan.
Gelukkig werd er met nieuw materiaal een eindsprint ingezet: “Number One Fan” heeft potentieel om tot een van de klassiekers van Rocket uit te groeien, maar vooral afsluiter “R is for Rocket” is een voltreffer. Net wat melodieuzer en minder drammerig dan de rest zorgde het voor een opgelaten golf doorheen de Witloof Bar. Jammer dat Tuttle en co het zo’n drie minuten te lang uitsponnen om alsnog het vooropgestelde 21u30 te halen.
Rocket is een sympathieke band vol potentieel om in het rockcircuit wat potten te breken, al zal er dan toch nog gewerkt moeten worden aan de liveperformance. Waar de debuutplaat lekker wegluistert, is het randje live nog net te scherp. Niettemin gaf het Californische kwartet een energieke show in de Witloof Bar en toonde het dat het talent genoeg heeft om het te maken.
Setlist:
Crossing Fingers
One Million
Pretending
Act Like Your Title
Another Second Chance
Crazy
Portrait Show
Sugarcoated
Number One Fan
Take Your Aim
Wide Awake
R is for Rocket
