Afgelopen jaar bracht Arm’s Length een van de betere emoplaten van het jaar uit. There’s A Whole World Out There was een album dat gekenmerkt werd door meebrulbare refreinen met een emotionele ondertoon. De Canadezen vonden het wiel niet opnieuw uit, maar toonden zich wel inventief genoeg om toch met nieuwe accenten het genre te verrijken. Vooral frontman Allen Steinberg mag zich daarvoor flink op de borst kloppen, want hij schreef dat tweede album voor een groot stuk geïsoleerd tussen zijn eigen vier muren. Dat de nummers met hun inhoud en sentiment misschien net daardoor nog meer mensen – ook tot in Europa – overtuigen, is mooi meegenomen. Hun Europese tour neigt zo stilaan naar een einde, maar gisteren maakten ze nog een gesmaakte tussenstop in de Trix in Antwerpen.
De zaal was nog niet al te vol toen Shoreline uit Münster er om om kwart voor zeven aan begon. Voor de Duitsers maakt het hoe dan ook geen verschil hoeveel neuzen er voor hen staan, want ze doen altijd wel hun uiterste best om nieuwe fans voor zich te kunnen winnen. Dat is an sich al een mooi gegeven, alleen waren hun nummers nog niet allemaal van een even memorabel niveau. Ze luisterden weliswaar fijn weg en ze hadden ook een aanstekelijke energie, maar echt omverblazen deden ze ons zeker in het begin nog niet. Nieuw nummer “Sweet Spot” kenterde dat gevoel en kreeg zowaar de handen ritmisch op elkaar. Het werd nog net iets beter met “Seoul” dat voor een groeiend enthousiasme kon zorgen. ‘Niet drinken en rijden’ was nog een vriendelijke herinnering van de zanger voordat ze met het laatste liedje nog eens punten scoorden. Het was dus zeker geen straf om zo vroeg richting de Trix te trekken.
Echt tijd voor een deftige soundcheck kreeg Ben Quad niet, en dat was er helaas aan te merken. De Windows-laptop sputterde in eerste instantie even tegen en ook bij de eerste nummers was het nog zoeken naar een goede geluidsbalans. De heren uit Oklahoma City gingen hoe dan ook onverstoord verder en wisten zelf ook; dat lost zich vanzelf wel weer op. Met het tweede nummer “Painless” boekte Ben Quad een fraaie progressie en voor “I’m No Loon” kreeg het zelfs een bescheiden tornado aka circle pit in het publiek. Tussen de nummers babbelde de frontman ook al eens graag wat langer, al haalde dat door zijn humoristische en sympathieke stijl niet al te veel tempo uit hun korte set. Muzikaal bleef Ben Quad best rustiek en toch waren nummers als “You’re Part of It” en “Blood for the Blood God” best melodieus. ‘I think we’ll have to come back’ was een goede analyse van de frontman, want Ben Quad won ongetwijfeld weer wat nieuwe fans.
De energie ging geleidelijk aan naar boven en bereikte een definitieve piek met Koyo. Het vijftal is met zijn fusie tussen melodische hardcore en Long Island emo best wel uniek. Live vertaalde zich dat in een best energiek optreden dat de gevulde zaal goed meekreeg. Vocaal vonden we Joey Chiaramonte best hobbelig en inconsistent, maar hij maakte dat voor een groot stuk goed door ook wel echt een connectie op te proberen bouwen met het publiek. Er waren ook best wel wat fans aanwezig die zich lieten gelden door ongegeneerd mee te zingen en ook al eens een pit open te trekken. Bij ons viel vooral de iets hardere nieuwe single “Irreversible” van aankomende album Barely Here in de smaak. Koyo probeerde de intensiteit aan te houden, maar miste tegen het einde net iets te veel zuurstof om de vuist gebald te houden.
De kracht van Arm’s Length is dat het niet lang nodig heeft om te kunnen ontwapenen op het podium. Een juiste snaar is snel geraakt en dat illustreerde de best sterke ouverture “Funny Face”. De fans op de eerste rij gingen meteen los en je voelde dat er een zekere elektriciteit in de lucht hing. Het was een spanning die je niet vaak meer voelt in een concertzaal en die zowel door de band als door de fans werd opgemerkt. Een doodgewone woensdag werd al snel een hoogtepunt van de week. Dat emo in België (en zeker in de Kempen) nog steeds leeft, merkte je ook al bij nummers als “Object Permanence” en “You Ominously End”. De nummers werden meegebruld alsof ze hun stembanden niet meer nodig hadden en ook de eerste crowdsurfers en stagedivers waren een feit.
Arm’s Length is op plaat vooral een sterk werk van Allen Steinberg, maar op het podium is het belang van de andere bandleden toch net iets groter. Het was ook door hun strakke speelstijl dat het optreden steeds over een zekere ruggengraat beschikte en het tempo op de juiste momenten verder werd aangesnoerd. Voor “In Loving Memory” – zonder twijfel een van de meest beladen nummers – konden er nog een paar extra stagedivers geteld worden en voor “Formative Age” veranderde het voorste deel van de zaal in een kolkende massa. Wat overigens ook opviel; buiten een heleboel Belgen waren er ook nog heel wat andere nationaliteiten in de zaal. Dat er ook zoveel sfeer was, was ook te danken aan een vriendengroepje uit Yorkshire, dat soms misschien net iets te veel voor sfeer wou zorgen. Ook dat kan bij een emo-concert.
Het voelde voor de band als een ‘hometown’-concert, zo verklapte Steinberg toch zelf voor “The Weight”. De Canadezen zijn al een paar weken ver van thuis en dan voelt het wel fijn om omringd te zijn door gelijkgezinde mensen. Het concert had voor ons eigenlijk geen enkel dipje en net een handvol hoogtepunten die de kwaliteit nog verder opkrikten. Zo was er bijvoorbeeld het fenomenale “Dirge”. Het nummer opende tegen het einde alle registers en de muzikanten lieten alles op zijn plaats vallen. Met drie elektrische gitaren en een basgitaar heb je ook wel de bouwstenen om zo’n compacte sound te kunnen creëren. “Tough Love” werd gek genoeg als een countrynummer aangekondigd in de stijl van “Life is a Highway”, maar dat bleek vooral een ironische knipoog te zijn naar het genre dat weer zo populair is in Noord-Amerika.
Het optreden vorderde best snel en voor we het wisten waren we al bijna aan het einde van het concert. Via het semi-snelle “Halley” kwamen we uit bij het zeven minuten durende “Morning Person”. Het nummer werd door Allen Steinberg geïntroduceerd als zijn favoriete Arm’s Length-song en wij sluiten ons maar al te graag bij die mening aan. Op de een of andere manier maakt het nummer iets in je los en zeker live kroop het nog net iets ruwer onder de huid. Magistraal! Na “The World” werd er nog een bisnummer gebracht. “Overture” was de laatste kans voor emo-minnend België om de longen uit hun lijf te schreeuwen, de moshpit te openen of een sprong van het podium in het publiek te wagen. Arm’s Length liet zo nog eens alles samenkomen en maakte gisteren heel wat fans overgelukkig met een concert dat heel wat momenten opleverde om nog even verder te koesteren.
Setlist:
Funny Face
Object Permanence
You Ominously End
In Loving Memory
Formative Age
The Weight
Palinopsia
Dirge
Fatal Flaw
Tough Love
Garamond
Halley
Morning Person
The World
Overture
