Rusty Santos is al jaren een stille architect binnen de alternatieve muziek. Als producer en mixer hielp hij muziek van artiesten zoals Beach House en Animal Collective vormgeven met een scherp oor voor detail, ruimte en textuur. Zijn solowerk wordt vaak gekenmerkt door gelaagdheid en een bijna voelbare benadering van klank. Waar anderen groot denken, denkt Santos in nuances. Die achtergrond als vormgever van andermans muziek sijpelt ook door eigen albums zoals High Reality waar hij eerder aan sfeer bouwt dan aan spektakel.
Op Psycho Horses hoor je die ervaring meteen terug. Opener “Overlaps” zet meteen een toon van melancholie en uitputting neer. De akoestische gitaar klinkt zacht, maar sleept je mee en draagt gewicht. Santos zingt niet dramatisch, maar eerder alsof hij moe is van al het uitleggen. In “Are you a portal” blijft diezelfde sfeer hangen. In eerstgenoemde lijkt hij precies in een spiegel te kijken waarin hij zichzelf niet meer helemaal herkent en in “Are you a portal” vraagt hij zich af of iemand een doorgang is naar iets beters. Zijn teksten zijn nooit expliciet, maar ze suggereren wel vaak vervreemding, twijfel en het zoeken naar betekenis in momenten.
De zee en water lijken een terugkerend motief te zijn op de plaat, zowel in klank als in beeldspraak. In “Floating at the sea” hoor je letterlijk geluiden van golven, maar belangrijker is het gevoel van ronddrijven dat het oproept. Het nummer klinkt alsof hij zichzelf observeert vanop afstand en vervreemd is van zijn eigen emoties. Die introspectie krijgt een andere kleur in “Mysteries on the page of the news”, waar overgave binnensluipt. Het klinkt als iemand die beseft dat niet alles opgelost moet worden om verder te kunnen gaan. Ook “Summer will be here soon” ademt die stille acceptatie op een geruststellende manier. Santos lijkt zichzelf zacht toe te spreken en te verzekeren dat het ooit wel goed komt.
De titeltrack “Psycho Horses” breekt dat patroon dat we tot nu toe hebben gehoord voorzichtig open. Het tempo ligt iets hoger en tijdens het refrein vallen zwaardere synths binnen die bijna dreigend aanvoelen. Alsof de innerlijke onrust even door het oppervlak breekt. In “Party with Ben” hoor je dan weer een lichtere, bijna speelse energie. Het is geen uitbundige track, maar je voelt wel een kleine glimlach door de productie. Dat creëert een contrast met “Dark Vistas”, dat erna als een schaduw binnenvalt. De synths duwen zich hier nadrukkelijker naar voren en drukken zwaarder op de melodie, die minder licht en opener klinkt dan voordien. Het is niet zozeer de tekst die blijft hangen, maar het gelaagde klanklandschap zelf.
Verder is Santos’ gebruik van stemvervorming in alle nummers bijzonder effectief. Soms klinkt zijn stem licht gepitcht of vervaagd, precies of hij net buiten bereik wil staan. Dat versterkt het gevoel dat de teksten niet zozeer verhalen vertellen, maar emoties vastleggen. Je begrijpt niet altijd letterlijk waarover hij zingt, maar je voelt het wel. Er zit een constante spanning tussen hoop en melancholie in zijn stem en zo lijkt het alsof hij nog niet beslist heeft of hij moet vasthouden of loslaten.
Psycho Horses is daardoor een album dat je niet overweldigt, maar langzaam doordringt. De sfeer blijft vaak in hetzelfde emotionele register hangen, wat het geheel samenhangend maar ook iets te veilig maakt. De instrumentatie varieert genoeg om het interessant te houden en de productie is zonder twijfel heel sterk. Toch mist het net dat moment waarop alles samenkomt en echt binnenkomt. Het is mooi, doordacht en gevoelig, maar Psycho Horses blijft net onder de oppervlakte hangen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Dark Vistas”, ons favoriete nummer van Psycho Horses in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
