© CPU – Ymke Dirikx (archief)
De Amerikanen van Whitney waren in 2016 niet weg te denken uit het indielandschap. Ze veroverden harten met het geweldige “No Woman” en in no time konden ze ook op Rock Werchter en Pukkelpop spelen hier in ons land. Toch werd het na 2019 iets stiller rond de band, met ook wat mindere platen. Aan shows weliswaar geen gebrek, al was het toch van 2023 geleden dat de groep in ons land speelde. Ondertussen is er met Small Talk ook een nieuw album dat vorig jaar verscheen. Een terugkeer naar de roots, en bijgevolg ook terug een leuke tour die halthield in de Ancienne Belgique waar Whitney al voor de derde keer speelde.
Emma Hessels moest van niet ver komen om de Ancienne Belgique op te warmen. Meer nog, ze moest gewoon even haar bureaustoel verlaten en haar gitaar inpluggen, want ze werkt namelijk in de zaal. Toch bracht ze nog drie extra bandleden mee, waarmee ze ook afgelopen weekend op We Are Open al indruk maakte. Ze speelde er haar eerste ep die vorig jaar verscheen en het publiek kon dat duidelijk wel smaken. De zachte liedjes lieten de zaal muisstil luisteren en dat is wel mooi voor een voorprogramma. Ook de extra backings bij de stem van Hessels gaven de songs een extra dynamiek, al moest ze toch af en toe opletten dat de show net niet te traag en intiem werd. Een halfuurtje was dus voldoende om haar talent te tonen. Nog een klein beetje werken aan een meer boeiende performance en we hebben een nieuwe grote artiest in ons land.
Ietwat atypisch kwam Whitney het podium op met een nummer waarop niet met de drums werd gespeeld. Frontman Julien Ehrlich nam wel plaats vooraan achter de kit, maar deed het eerst met een akoestische gitaar. Dat sloeg wel aan, want zo kregen we al meteen een heel intiem momentje waarmee de concentratie van het publiek werd getest. Intiem en klein, het zou niet altijd zo zijn. De song was wel de perfecte opener om daarna met “Won’t You Speak Your Mind” een ietwat dynamischer plan naar voor te brengen.
Eens Ehrlich zijn stokken in de handen nam, werd de set toch net iets meer dansbaar. Dat is natuurlijk altijd plezant en zeker als de groove zo rijk wordt gebracht. Met zijn zessen zijn ze bij Whitney en iedere muzikant draagt bij aan het aanstekelijk geluid. De gitaarsolo’s van Max Kakacek geven zo nagenoeg ieder einde van een song extra power, terwijl ook de trompetgeluiden voor een rijke sound zorgen. En zo kunnen we iedere muzikant zijn bijdrage in de verf zetten, maar het was vooral het collectief dat zich hier naar voor stuwde als talentvol.
Met een mix van nieuw en oud werk, had Whitney zijn set goed uitgekiend. Toch werd er enkel maar gespeeld uit de eerste twee platen en de nieuwste, wat meteen duidelijk werd bij het eerste trio. Na “Won’t You Speak Your Mind” werden “No Matter Where We Go” en “Giving Up” aan elkaar gelijmd al was het één song. Het was een trucje dat ze nog enkele keren zouden overdoen en op die manier lijken hun songs grootste tempowissels te bevatten, terwijl het uiteindelijk gewoon andere liedjes waren. Het zorgde er wel voor dat het publiek bij de les bleef, iets wat de band ook niet ontging.
Zij bedankten het publiek voor de aandacht door consequent goed te blijven spelen. Nergens kon je de band op een foutje bespeuren, of het moest af en toe in de stem van Ehrlich geweest zijn. “Darling” was nog een mooi emotioneel hoogtepunt, net als “Damage” dat als een van de betere songs van de nieuwe plaat kan beschouwd worden. Het ging er allemaal zo vlot en soepel in, dat we na een uur al vijftien nummers hadden gehoord. De band liet dan ook weten dat ze op de tonen van de James Bond-theme van Golden Eye even het podium zou verlaten, om nadien terug te komen.
Een beetje humor en ook een losse sfeer, Whitney liet het allemaal naar voor komen, waardoor je als publiek ook gewoon blijft genieten van de show. De bisronde was er dan ook eentje die vol hoogtepunten zat met “Dave’s Song” als eerste, om dan ook met “No Woman” de grote hit te brengen. Het gitaarspel werd hier weer naar een sterk hoog niveau getild en het nummer staat er nog steeds als een huis. Dat “Back To The Wind” een speelser nieuw nummer werd om af te sluiten, was nog een slimme keuze. We gingen niet helemaal terug naar de wind, maar voelden wel nog het briesje dat Whitney het afgelopen anderhalf uur door ons leven had geblazen en we genoten nog wat na. De band blijft live garant staan voor kwaliteit en bewees dat ze ook met heel wat nieuw werk weer kan meedoen voor de prijzen.
Setlist:
Silent Exchange
Won’t You Speak Your Mind
No Matter Where We Go
Giving Up
The Thread
Used to Be Lonely
Dandelions
Friend of Mine
Polly
Darling
In the Saddle
Southern Nights (Allen Toussaint cover)
Damage
Golden Days
The Falls
Islands (Really Something)
Dave’s Song
Valleys (My Love)
No Woman
Back to the Wind
