Wie of wat Borokov Borokov precies is, blijft ook met WORLD WAR TOO deels een mysterie. We weten dat de band bestaat uit Boris Van den Eynden en Noah Melis, maar daar stopt de duidelijkheid ongeveer. Geen grote profilering en geen duidelijke rolverdeling. Wat wel duidelijk is, is dat dit een Belgische band is die zich weinig aantrekt van normen, formats of faam. Hier heerst geen nood voor een imago, maar de eerder die om kunst te maken. Voor deze plaat doen ze dat niet alleen, want WORLD WAR TOO is een collectief project geworden, een elektronisch universum waarin verschillende stemmen, talen en persoonlijkheden samenkomen onder leiding van wat je bijna de machinist van dit geheel zou kunnen noemen. Borokov Borokov zelf stuurt het geheel, maar is dus nooit dominant aanwezig.
Het album opent fleurig met “Rayban” met Marie Klock, een Frans gezongen track die meteen een bepaalde lichtheid introduceert. Het nummer voelt aan als een zomerse upgrade, alsof je letterlijk je Ray-Ban opzet en je hele outfit zo naar een hoger niveau tilt. De elektronica is speels, luchtig en Marie Klocks stem zweeft er elegant boven. Het is een uitnodiging tot beweging, waardoor al snel duidelijk wordt dat dit geen statische luisterervaring wordt. Met “Slippery” met Youniss schakelt de plaat een versnelling hoger. Hier domineren snellere beats, scherpe synthstabs en pulserende digitale effecten. De stem van Youniss is niet overdonderend, maar wel catchy genoeg om zich in je hoofd te nestelen. Hetzelfde energieniveau vinden we terug in “The Gist” met Personal Trainer, waar een zwoele, diepe stem contrasteert met het stuwende tempo. Het is niet altijd duidelijk wie precies wat zingt. Mogelijk hoor je één van de leden zelf subtiel meezingen wanneer er letterlijk ‘Borokov Borokov’ wordt herhaald en die vaagheid werkt net in het voordeel van het mysterie.
De sfeer kantelt met “Behind the Line” met Porcelain id, dat positief melancholisch aanvoelt. Er hangt een nostalgische gloed rond het nummer, een beetje zoals de throwback to 2016, maar dan met een dansbare onderlaag. Diezelfde sfeer zit ook in “One Day” met Emma Hessels, dat eerder al indruk maakte en hier perfect in het geheel past. Beide bewijzen dat Borokov Borokov niet alleen energievolle nummers maakt, maar ook ruimte kan laten voor melancholie zonder het dansbare karakter te verliezen. Daarna wordt het opnieuw donkerder op “Alice”, weer met Youniss. De productie klinkt hier strakker met een onderhuidse spanning die voortdurend pulseert. Het contrast met “Gone As We Name” met Intergalactic Lover-zangeres Lara Chedraoui is groot. Dat nummer sluit misschien nog het meest aan bij de thematiek van het album, waar ze het idee van overgave aan iets dat groter is dan jezelf willen uitdrukken. Gezongen in het Frans en Engels met een heldere stem, is dit een van de meest ingetogen en oprechte momenten van WORLD WAR TOO.
Instrumentaal krijgt het album nog een extra speelse kleur met “The Heftling” met Rehash Neu Klang, waar gitaarriffs een belangrijke rol spelen. Het refrein bevat vage teksten, maar de focus ligt duidelijk op de instrumentatie die gitaren en synths combineren. “Hidden Hand” met Tim Vanhamel bouwt verder op die sfeer, met stemvervormers die de vocalen vervreemden en integreren in het elektronische geheel. Het toont hoe doordacht de productie is en hoe niets toevallig klinkt en eerder bewust geplaatst lijkt te zijn.
Voor het slotstuk keert er met “Neil Young” met Julie Rains een warmere, melodischere melancholie terug, vergelijkbaar met “Gone As We Name”, maar lichter van toon. Haar stem staat hier ook centraal, alsof het een rustpunt is dat toch blijft bewegen. En dan volgt pas de echte finale: “Killing, Dying, Hurting & Crying” met Lézard. Een duistere klankbom die de plaat afsluit met intensiteit. De productie is hier op zijn scherpst. Het is gelaagd door drums, gitaren en synths en gewoon perfect uitgebalanceerd tussen chaos en controle.
WORLD WAR TOO is dus een album dat thematisch soms over van alles en niets lijkt te gaan, maar net daardoor goed werkt als een collectie waar er voor iedereen iets is, in plaats van een verhaal. Het is geen concept dat je rationeel moet begrijpen, maar een wereld waarin je je moet laten onderdompelen. De sfeer verschuift voortdurend, de bijdrages verschillen sterk en toch blijft de elektronische basis alles samenhouden. Het is meebewegen op de klanken en niet als een vrijblijvende clubplaat of zo, maar als een hypnotische overgave. Borokov Borokov toont zich hier als een band die niet bezig is met regels of erkenning, wel met het creëren en dat levert dus een van de coolste Belgische platen op van het moment.
Wie na het beluisteren van deze plaat de nood heeft om te dansen dansen, kan terecht in de EKKO (5 maart), de AB Club (12 maart), Trix (20 maart), Cactus Club (25 maart) of in de VERA (9 april).
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “The Gist”, ons favoriete nummer van WORLD WAR TOO in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
