The Beaches @ De Roma: Het feestje gaat door

Een nummer volstond voor The Beaches om bij ons in België een tamelijk grote fanbase op te bouwen. De gezusters Miller scoorden een onverwachte hit met “Blame Brett” en domineerden enkele weken de playlist van de grootste alternatieve radiozender van het land. Er volgden spraakmakende passages op de hoofdpodia van Rock Werchter en Pukkelpop, maar ook op muzikaal vlak bleef de Canadese band niet bij de pakken zitten. Op het einde van augustus losten ze hun derde album No Hard Feelings en toonden ze dat ze ondanks het groeiende succes nog steeds plezier hebben in het maken van catchy indierocknummers met hier en daar wat minder subtiele inhoud. The Beaches moet het wiel niet opnieuw uitvinden, maar laat dat wiel wel aardig rondjes draaien aan de hand van een leuke energie en veel plezier. Gisteren passeerden ze in Antwerpen voor hun tweede headlineshow op Belgische bodem, en dat bracht precies wat we ervan hadden gehoopt (en af en toe zelf meer dan dat).

Ben Kidson stuurde zijn manager dat hij graag een gratis kaartje wou voor de show van The Beaches in Londen en voor hij het goed en wel kon beseffen nodigde de band hem pardoes uit om het voorprogramma te voorzien op deze Europese tour. Of dat verhaal helemaal waar is, laten we even in het midden, maar de Brit was best amusant en vertelde met een kwinkslag enkele anekdotes. Nog belangrijker is echter dat hij met zijn rockende popnummers best goed overeind bleef staan. Kidson bespeelde zelf de elektrische gitaar en hoewel er ook wel wat van het bandje meeliep, was er ook een drummer om het livegehalte op te krikken. Dat hij zijn banner met QR-code thuis was vergeten en afgelopen week in Swansea voor een ongeïnteresseerd publiek speelde, droegen nog bij aan zijn bijna stuntelige charisma. Het halfuur vloog zo voorbij met Ben Kidson en dan mag je als voorprogramma van een succes spreken.

The Beaches heeft sinds Blame My Ex best een mooie groeicurve doorstaan en dat maakte No Hard Feelings ook zo een geslaagd popalbum. De hamvraag die boven hun hoofd zweefde was of ze dat ook konden doortrekken naar een avondvullend concert en het antwoord is zonder aarzeling: Ja! Veel show of afleidende elementen hadden ze daarvoor niet nodig; puur op spelplezier en een goede opbouw haalden ze al vrij vroeg hun slag thuis. “Last Girls at the Party” was een ludieke start waar weinig op aan te merken viel en ook bij “Touch Myself” en “Me & Me” draaide het viertal snel warm. Het publiek – dat voor een overgroot deel uit jongvolwassenen bestond – toonde zich eveneens welwillend, al groeide hun enthousiasme ook pas naarmate het optreden vorderde. Jordan Miller noemde België zowaar hun tweede thuis, omdat ze hier telkens zo vrolijk onthaald worden. Mooi compliment en dat bevorderde de relatie tussen band en publiek alleen nog meer.

Heel spannend hoefde The Beaches niet te klinken om een fijne beurt te maken. Wat hun optreden deze keer sierde was hun spelplezier, maar ook de manier hoe ze tussen de nummers op hun manier met de fans speelden. Na “Shower Beer” mocht Sara uit Leuven in een uitverkochte De Roma over een mindere ervaring met een (Amerikaanse) ex-geliefde vertellen en dat werd dus opgevolgd met een best strak gespeeld “Did I Say Too Much”. Overigens was het niet alleen Jordan Miller die het publiek toesprak, maar namen de andere drie ook wel eens het woord om bijvoorbeeld gelijkenissen te trekken tussen België en Canada (allebei fier op bier) en leerden we dat Primus toch door een handvol mensen gesmaakt wordt. Voorts bleef The Beaches met een knipoog hangen bij dezelfde thema’s: toxische exen, stukgelopen relaties en queerness. Dat laatste deden ze iets minder subtiel met “Lesbian of the Year” waarbij Leandra Earl de gitaar even verving door een piano. Het verbonden moment werd zowaar nog net iets mooier door de lampjes die tijdens het tweede couplet de lucht in gingen.

Hoewel we overwegend positief waren over de festivaloptredens in ons land, vonden we ze gisteren in De Roma nog net dat tikkeltje beter. Meer speeltijd betekende ook meer ruimte om je momenten te kiezen. Daarnaast voelden we iets minder bewijsdrang en speelden ze net iets vrijer en met minder zenuwen. De Roma was een veilige haven waar The Beaches geleidelijk aan in topvorm geraakte. Op het einde van “Edge of the Earth” werd er zowaar een kleine gitaarsolo gebracht, al werden de fans toch vooral enthousiast door hoge drukgebied aan hitjes dat stilaan boven Antwerpen circuleerde. Voor “Jocelyn” ging Miller op zoek naar haar Jocelyn van de avond en daarvoor ging ze even richting de voorste rijen. Uiteindelijk vond ze al snel iemand, al ging dat niet zonder een klein technisch euvel. Het maakte niets uit, want “Takes One to Know One” bracht het concert definitief in een hogere versnelling. Catchy, meezingbaar en meeslepend; The Beaches had de heilige drievuldigheid van de indierock gevonden.

En toen brak – om het in één van de Canadese landstalen te zeggen – le moment suprême aan: tijd om die ene vervelende ex aan de schandpaal te nagelen. “Blame Brett” ontketende een nieuw soort euforie in de zaal en groeide uit tot het nummer van de avond. Het viertal speelde het ook nog eens met extra veel flair en maakte met een strakke sound ook nog eens behoorlijk indruk. Eendagsvliegen? The Beaches bewees al ruim een uur het tegendeel. De catharsis was bereikt, maar er kon toch nog een schepje bovenop. “I Wore You Better” was weliswaar op een ander moment in de set iets beter tot z’n recht gekomen, maar als opener van de bisronde was de positie na zoveel euforie sowieso moeilijk anders in te vullen. “Sorry for Your Loss” deed het in dat opzicht stukken beter en werd voor ons een sterke verrassing. Niet alleen bracht het nummer een andere dynamiek in hun sound, het lijkt ook de deuren te openen voor een paar andere invloeden. Het feestje leek nu wel definitief gedaan, maar ook op een maandag in februari zijn er nog girls die liever blijven plakken op de dansvloer. De cirkel werd met een korte, doch zeer krachtige reprise van “Last Girls at the Party” volledig rond gemaakt.

The Beaches overtuigde met een goed doordacht concert dat voorzien was van een verstandige opbouw. Je zou het bijna vergeten door het nog maar vrij recente succes van de band, maar dat ze nu staan waar ze staan danken ze ook voor een groot stuk aan het jarenlange zwoegen om die doorbraak waar te kunnen maken. Intussen twijfelt er niemand meer over de capaciteiten van de band en hebben ze met No Hard Feelings en deze bijbehorende concertreeks getoond dat ze toffe concerten met een leuke sfeer kunnen neerzetten. Deze zomer maken ze naar alle waarschijnlijkheid geen Belgische festivalweide onveilig, maar wie toch nog aan een dosis The Beaches wil voldoen moet daarvoor weer in het Antwerpse zijn!

Op woensdag 17 juni komt The Beaches weer naar Antwerpen meer bepaald naar het idyllische OLT Rivierenhof. De ticketverkoop start vrijdag om 10u.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:
Last Girls at the Party
Touch Myself
Me & Me
Cigarette
Grow Up Tomorrow
Shower Beer
Did I Say Too Much
Fine, Let’s Get Married
Dirty Laundry
Can I Call You in the Morning?
What Doesn’t Kill You Makes You Paranoid
Everything Is Boring
Lesbian of the Year
Edge of the Earth
Jocelyn
Takes One to Know One
Blame Brett