© CPU – Sam De Boeck
Al twaalf jaar brengt hij het meeste van zijn dagen door in het Canadese Montréal, maar wat velen niet weten is dat hij Belgisch bloed door zijn aderen heeft stromen. Misschien geniet Apashe daarom zo weinig bekendheid en trots in ons land, want we mogen gerust stellen dat hij een van België’s meest unieke artiesten is. Vergeten doet hij zijn geboorteland niet, want met regelmaat passeert John De Buck weleens in de buurt van de negen bollen van het Atomium; in 2024 nog met een ridderlijke show in het verlengde van zijn toen pas gereleasede plaat Antagonist. In tussentijd trakteerde hij ons niet op een volledig nieuw album, maar stilzitten deed hij allerminst: twee remix-albums zagen het licht, aan de zijde van Vladimir Cauchemar maakte hij een tijdreis naar de Middeleeuwen en samen met een Oekraïense zangeres bokste hij onlangs nog temidden van de oorlog een sterke ep ineen.
De naam van die Alina Pash is het eerste dat op onze netvlies verschijnt bij binnenkomst, want onaangekondigd geeft ze ook een optreden in de ING Arena. Met iets wat tussen een zangoptreden en een dj-set zit, zorgt ze voor de aperitief van de avond. Ook al speelt de tape een even grote rol als haar stem; de vrouw maakt er wel een brede warm-up van, met snelle techno, drum-‘n-bass en een korte uitstap naar jungle. Daarbovenop gooit ze een cocktail van verschillende talen en brengt ze al wat simpele visuals mee, waardoor ze als extraatje toch niet als het zwakke broertje, of beter zusje, uit de bus komt.
© CPU – Sam De Boeck
Slechts enkele minuten later klinkt in de verte een trillend zwaard, wat zoveel betekent als de komst van Perceval. Met een kilt en ridderhelm verschijnt hij op het strijdtoneel om zijn eerste kicks door de Arena te zenden. De eerste minuten komt hij nog origineel uit de hoek met een geluid dat wat weg heeft van dat van Roland Cristal. Beeld je de muziek op de markt in een middeleeuws plattelandsdorp in, maar dan met een stevige beat onder: dat is wat Perceval ons op het bord schuift.
De simpele, saaie beats zijn wat ze zijn, maar wat het leuk maakt zijn de doedelzakken, pan- en dwarsfluiten die als tierlantijntjes daarover zweven. Zo ontstaat er een soort van tribaal gemeenschapsgevoel, dat de ING Arena opgehoffen zou kunnen worden en er evengoed een semi open, kleurrijke tent en wat dromenvangers boven ons hoofd gehangen zou kunnen worden. In dat geval verkiezen we wel de korte boven de langdurige trip, want door de schaarste aan variatie in de set voelde die na een tijd wel wat goedkoop en gimmick-achtig aan. De Fransman mag iets meer open staan voor nieuwe invloeden in zijn muziek. Daarom één tip voor Perceval: zet die helm af en verbreed je blik!
© CPU – Sam De Boeck
‘In every symphony, there is chaos – In every storm, there is beauty‘: met die leuze start man of the anderhalf hour Apashe zijn optreden en – spoiler – het is meteen ook de conclusie die we rond een uur of elf kunnen trekken. Met onze ogen dicht wanen we ons tijdens de intro even in de Koningin Elisabethzaal, al duurt het niet lang voor de beats ons om de oren vliegen. Het drieluik “ORATORES, BELLATORES, LABORATORES” komt al vroeg aan bod en in sneltempo razen we tot bij zijn remix van Stromae’s “L’enfer”. Als een echte hoeder staat Apashe achter zijn orkest, dat van zes in 2024 naar 27 koppen is uitgebreid en waarin onder meer violen, hoorns, cello’s en schuiftrompetten te spotten zijn. Doordat de mix erg goed zit en het geluid helder klinkt, zorgen die voor een volle, bombastische sound die ons gedurende het hele concert zou verbazen.
Een eerste keer wegblazen doet het gezelschap dat toepasselijk met “Revenge Of The Orchestra”. Vooral de breed uitgesmeerde blazers ontketenen een pittige housedrop. De hele show spelen ze volle petrol, met af en toe een eigen moment om te stralen. Net zoals bij een gitaarsolo in een rockband steekt af en toe iemand het hoofd boven het maaiveld om de leiding te nemen, waarna de rest vaak met bruuske, snelle harmonieën inpikt en opbouwt naar de volgende climax.
© CPU – Sam De Boeck
Het is een toonbeeld van hoe Apashe bijna denkt als filmcomponist. De elektronische en klassieke partituren staan niet hard tegen hard tegenover elkaar, maar smelten samen als stukjes glas in een hete oven. Op die manier kneed hij zijn ‘majestic’ profiel: geen feel good EDM, maar een dramatisch, duister en bij momenten heroïsch geluid. Vaak wordt voorafgaand aan een concert een ‘energieke sound’ of een ‘unieke mix’ beloofd. Wel, als er een artiest is die dat waarmaakt, is het Apashe wel met zijn dynamiek, brute impact en marcherende ritmes.
Om die elektronische beats met orkestrale ruggengraat nog wat kracht bij te zetten, nodigt de man verschillende special guests uit. Wasiu komt “Human” en “Lazarus” brengen en wat later roept Apashe zelf op tot energie in het publiek. Een moshpit terwijl er een orkest op het podium staat, maak je ook niet elke dag mee en dus komt de leider het ook maar eens van dichtbij bekijken. De volgende gast duikt uit het niets op aan een piano vlakbij. Hij bewijst zich eerst als prediker van de intieme ballad, maar ketent zich een minuut of twee later van zijn toetsen los en perst plots enkele stevige streams uit zijn keel. De bassdrop die daarop reageert zou niet misstaan op Rampage en tussen het vagevuur vooraan door gooit de 27-koppige bende er nog wat snaren en ademhappen bovenop. Wat later duikt ook Alina Pash op aan de piano om naast een krachtige speech over het opnemen van onze verantwoordelijkheid in de huidige politieke spanningen het even krachtige “Witch” 360 graden in het rond te sturen.
© CPU – Sam De Boeck
Het tempo ligt hoog en dat houdt de schwung er absoluut in, maar het maakt dat de overgangen soms een klein beetje abrupt aanvoelen. Dat is, samen met het visueel spektakel dat iets meer naar de achtergrond is verdrongen, eigenlijk het enige puntje van kritiek dat we noteren. Nog steeds zien we echter wel de glas-in-loodramen, schilderijen uit de renaissance en gloeiende zonnewinden, maar met het orkest vooraan krijgt het oog in feite al voldoende de kost.
Om af te sluiten mag Wasiu zijn rentree op de planken maken, om grootste hit “Majesty” te brengen. De ‘majestic squad’, zoals de fanbase zich noemt, gaat nog een laatste keer all out en als kers op de taart krijgen we nog het “Hymns Of Resilience”-trio met Pash. Moesten oorlogen gestopt kunnen worden met lawaai uit het publiek, dan hadden we er vanavond zeker twee gestopt. En nog niet eens onterecht. Eat that, DT.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
