Jamiroquai @ ING Arena: Got (too much) canned heat

© CPU – Bert Savels (archief)

Jamiroquai blijft een vaste naam binnen de funk, disco en acid jazz, al sinds het begin van de jaren ’90. Jay Kay en zijn band bouwden in drie decennia een catalogus uit die tegelijk dansbaar, tijdloos en onmiskenbaar eigen klinkt. De frontman blijft een icoon door zijn herkenbare stem en zijn steeds wisselende hoofddeksels, die bijna elk tijdperk van de band visueel markeren. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat een terugkeer na bijna zes jaar de ING Arena moeiteloos deed vollopen. Het was een uitverkochte avond die op papier alle elementen had om een groots feest te worden.

Het voorprogramma werd verzorgd door Erick the Architect, die echter niet als rapper maar als dj aantrad. Dat zorgde van bij aanvang voor een kleine anticlimax, want het voelde alsof de zaalinstallatie even goed zijn playlist had kunnen laten verderspelen. Zijn selectie tussen funk, disco en enkele eigen nummers paste wel mooi binnen de sfeer van de avond en liet hits passeren zoals “Let’s Groove” van Earth, Wind & Fire of “I Like It” van Debarge. Toch bleef het allemaal erg vrijblijvend en gebruikte het publiek zijn set vooral om wat rond te lopen of te praten met af en toe een danspasje. De paar momenten waarop hij zelf even meerapte zoals bij “Candle Flame” gaven de set net iets meer kleur, maar de opwarming bleef braaf en functioneel.

Wanneer Jamiroquai het podium betrad met het nummer “(Don’t) Give Hate a Chance”, werd meteen duidelijk dat de show bestond uit een indrukwekkend sterk muzikaal stuk. Met een groovy bas, gitaarlijnen die dromerig klonken met wat funkaccenten en een drummer die de backbone van het geheel verzorgde, was er basis. Het waren vooral de keys en synths die het herkenbare Jamiroquai-geluid neerzetten dat nostalgisch en dansbaar aanvoelde. Daarbovenop stonden er nog drie achtergrondzangeressen klaar om de refreinen een extra, glanzende laag te geven. Het was een band die technisch niets minder dan uitstekend speelde, maar dat was tegelijk ook het grootste probleem van de avond.

Wat van in het begin al opviel, was Jamiroquai’s keuze om bijna elk nummer in een uitgebreide, lange versie te gieten. “Seven Days in Sunny June” en “Space Cowboy” waren mooi ingezet, maar verzonken in lange instrumentale stukken die weinig opbouw kenden. Een extra jam kan fantastisch zijn, want de band heeft de muzikale power om dat te kunnen doen, maar wanneer het in elk nummer gebeurt, verliest het effect zijn kracht. De structuur van de nummers werd al snel voorspelbaar: Jay Kay zong het refrein, de band viel in een minutenlange instrumentale passage en pas later keerde het naar de normale versie. Het resulteerde in het feit dat de aanwezige publiekszin om er een dansfeest van te maken, botste tegen de traagheid en gelijkmatigheid waarmee alles werd gebracht.

Die wisselwerking tussen band en publiek bleef de hele avond zoeken. Hoewel de ING Arena uitverkocht was, leek de massa vaak meer te kijken dan te bewegen. De nummers kregen niet de spontane reactie die je normaliter bij Jamiroquai zou verwachten. Vaak kwam er een korte opleving zoals meedansers bij “Alright” en wat meezingers bij “You Give Me Something”. Zelfs wanneer de visuals schitterend uitpakten met futuristische lichtlijnen, sterrenhemeleffecten of de wolkerige roze projecties, gaf dat niet voldoende energie om de zaal echt mee te trekken.

De balans tussen strak spelen en improviseren was ondertussen volledig zoek, want de kern van de nummers vervaagde gewoon. “Cloud 9” werd opvallend traag gebracht, waardoor er een sensualiteit uitkwam die je niet op de studioversie hoort. Een rustig, zwoel lied als “Tallulah” werd dan werd weer versneld gespeeld. Hier en daar praatte Jay Kay kort met het publiek, onder meer over politiek voor “Too Young to Die” wat wel enorm werd geapprecieerd in tijden als deze. In vorig vermeld lied weet je dat er vaak de hoogte in wordt gegaan en zijn stem haalt na drie decennia nog altijd dezelfde hoogtepunten als in zijn beginjaren, wat absoluut het grootste pluspunt van de avond was.

Tegen het einde van de set voelde je dat het publiek echter snakte naar wat meer. De nieuwe track waarmee Jay Kay een nieuw album voor volgend jaar aankondigde, werd verrassend goed ontvangen, ook al klonk het zoals al zijn andere nummers. Spijtig genoeg nog altijd wat te monotoon, waardoor je bijna had gehoopt dat Jamiroquai meer verschillende nummers had gespeeld, aangezien het repertoire daar ruimschoots mogelijkheden voor biedt. Publieksfavorieten als “Canned Heat”, “Cosmic Girl” en “Love Foolosophy” zorgden gelukkig wel voor nieuwe energie en maakten iedereen warm voor de aankomende encore.

“Virtual Insanity” als afsluiter was dan wel het moment waarop het publiek collectief loskwam. Iedereen zong vanzelf mee en de herkenbaarheid van het nummer gaf de avond eindelijk het feestgevoel dat je van Jamiroquai eigenlijk verwachtte. Maar één sterke afsluiter kan helaas niet maskeren dat de rest van de set vooral aanvoelde als een lange, soms indrukwekkende maar vaak doodvermoeiende groove. Het concert was professioneel en mooi in elkaar gestoken, maar miste spanning, afwisseling en een echte vonk, waardoor deze uitverkochte avond vooral zal worden herinnerd als degelijk, maar ook verrassend saai.

Facebook / Instagram / Website

Setlist:

(Don’t) Give Hate a Chance
Little L
Seven Days in Sunny June
Space Cowboy
Alright
You Give Me Something
Cloud 9
Too Young to Die
Talullah
Disco Stays the Same
Traveling Without Moving
Shadow in the Night
Canned Heat
Cosmic Girl
Love Foolosophy

Virtual Insanity