© CPU – Joost Van Hoey (archieffoto)
Ware grindcore-pioniers, zo mag je de mannen van Napalm Death wel noemen. Sterker nog, de Britse groep heeft halverwege de roerige jaren tachtig zowat het genre uitgevonden. Dat kunnen er niet veel zeggen en nog minder kunnen melden dat ze ruim vier decennia later nog altijd op de planken staan. Weliswaar in een andere vorm dan toen, de band telt intussen meer ex-leden dan hun bekendste werk “You Suffer” aan deciseconden rijk is, maar aan brute kracht heeft Napalm Death doorheen de jaren niets ingeboet. Zo ook niet gisterenavond in het Antwerpse, waar het voor een potje Britse gastvrijheid, gezelligheid en vooral snoeiharde gitaren afzakte richting Trix.
We zouden zweren dat we eigenlijk in de grote zaal zouden moeten zijn, maar we werden bij binnenkomst direct naar boven richting de clubzaal gedirigeerd. De reden hiervoor werd al snel pijnlijk duidelijk. Toen het eerste voorprogramma Dopelord op de tonen van het gezellige “It Is So Nice to Get Stoned” eraan begon, waren er slechts een paar handen vol aan mensen getuigen van het moment. Naarmate de set met tracks als “The Chosen One”, “Children of the Haze” en “The Witching Hour Bell” vorderde, kwamen er steeds meer mensen de zaal in, maar een echte stormloop kwam er nooit. Dopelord deed echter prima zijn werk en de Poolse Doomrockers legden met hun zware riffs een solide basis van de avond, met “Doom Bastards” als stevig slotakkoord. Spijtig alleen van de opkomst, want dit had veel meer publiek verdiend.
In de intro hadden we het erover dat er niet veel bands de vier decennia halen, maar met The Varukers stond er gisterenavond een formatie in het voorprogramma dat zowaar nog ouder was dan het hoofdprogramma. De Britse punkers stonden in 1979 voor het eerst op de planken en dat kon je ook merken, want frontman Anthony Martin gedroeg zich als een ware showmanveteraan. Heel goed bij stem was hij niet en hij moest hier en daar flink roggelen om de woorden uit zijn mond te krijgen, maar een gezellig showtje maken, dat kon de beste man wel. Interactie met het publiek was tussen zowat ieder nummer aanwezig en meerdere malen gaf hij de microfoon aan de eerste rij, waardoor de inmiddels redelijk goed gevulde zaal snel mee was. Minder gezellig waren de nummers die de band tijdens de set bracht, want met passages van “Led to the Slaughter”, “Tortured by Their Lies” en “Bullets Bombs and Bodies” bleven de vredelievende titels ver achterwege. Wel wist de gestekelde band er indruk mee te maken, wat resulteerde dat de groep na afloop van het politiek beladen “Protest to Survive” kon rekenen op flink wat waardering.
Bij Whiplash was dat in het begin toch behoorlijk anders. De band werd warm onthaald, maar tijdens opener “Last Man Alive” kwamen de gitaarproblemen om de hoek kijken. Wat volgde was een tiental minuten aan geïmproviseerde interactie tussen de bassist en drummer dat veel weg had van een experimentele jamsessie. Toen het tweetal voor de zoveelste keer een baslijn of drumpartij ten gehore bracht, vond het publiek het wel welletjes en kroop zelfs een toeschouwer op het podium om wat peper in het achterste te duwen. Een actie die we niet goedkeuren, maar ergens toch wel een klein beetje begrepen.
Na nog een laatste drumsolo kwam gitarist Tony Portaro toch weer op het podium en begon het aan “Killing on Monroe Street”, maar helaas was er toen al behoorlijk wat kwaad gedaan. Het stond 3-0 achter en er moest flink aan de kar getrokken worden om het nog recht te trekken, echter heeft Whiplash wel eens voor hevigere vuren gestaan. Met tracks als “Spit on Your Grave” en “Walk the Plank” haalde het met gemak de opgebouwde achterstand in en na afloop van die laatste mocht het zelfs een applaus ontvangen. Bij afsluiter “Nailed to the Cross” waren de eerste paar minuten alweer volledig vergeten en vergeven en kreeg het toch nog de waardering die ook zijn voorganger ontving, zij het met een heel licht krasje
Tegen tien voor half tien mochten de levende legendes waar het gisterenavond om draaide hun opwachting maken en dat ging er niet bepaald zacht aan toe. Vanaf de eerste seconden van “Instinct of Survival” vloog Napalm Death er snoeihard in en liet het een muur van geluid uit de speakers denderen. Vooral frontman Barney Greenway ging volledig uit zijn bol en als een bezetene wierp hij zichzelf over het podium. Met zoveel gebeuk en geschreeuw zou je verwachten dat zijn broek ter plekke zou afzakken, maar gelukkig had de man zijn bretels aangetrokken en bleef het strippen tijdens “Strong-Arm” beperkt tot de trommelvliezen van het publiek.
Naast Greenway kent de groep met Shane Embury nog een iconisch lid, maar helaas moest de bijna zestigjarige krullenbol het optreden in Trix aan zich voorbij laten gaan. Zijn vervanger op de bas leverde echter puik werk af en zijn spel sloeg erin als slagen van een mokerhamer. Het leek alsof we als bokser al vanaf de eerste ronde in een verliezende partij verzeild waren geraakt, zoveel klappen deelde de man uit. Zijn werk was vooral voelbaar bij “Contagion”, een track waar zijn baslijnen genadeloos door de zaal dreunden, al stond hij de gehele set wel stevig in zijn schoenen.
Trix is een redelijk bekend terrein voor de mannen van Napalm Death, die de laatste jaren met regelmaat afzakken naar de Antwerpse popzaal. Routine was er echter allerminst te bespeuren, want met een set die nauwelijks ademruimte liet, werd het tempo strak en onverbiddelijk hoog gehouden. Dat deed het met zowel klassiekers uit verre tijden als met nieuwer materiaal. Na de openingssalvo’s volgde track “Plague Rages”, waarna het met “Narcissus” en het titelnummer van hun meest recente album “Throes of Joy in the Jaws of Defeatism” ferm doorbeuken was. Toch was het vooral bij de oudere nummers dat de zaal volledig losbarstte. “Amoral” ging er keihard in, waarna klassiekers als “I Abstain” en “Practice What You Preach”, beide geschreven door de afwezige Embury, voor massaal gebeuk en een handvol crowdsurfers zorgde.
Veel tijd voor ademhalen kregen we niet, want de band gaf continu gas, maar voorafgaand aan “Suffer the Children” nam Greenway toch even de tijd voor een speech over misstanden in de wereld en dan vooral het kwaad dat religie met zich kan meebrengt. Het nummer zelf pakte datzelfde thema dan ook stevig aan, met een tierende zanger voorop. Vervolgens speelde de groep eventjes voor goedheiligman door een verzoekje in de vorm van een cover van “Incinerator” te brengen. De track van Slaughter zorgde voor flink wat reuring, al benadrukte de frontman dat Napalm Death geen jukebox is die zomaar allerlei verzoekjes afspeelt. Gelukkig klonk het lawaai van eigen makelij minstens even goed en met “Scum”, de titelnummer van hun legendarische debuut uit 1987, werd dat meteen duidelijk. Alarmfase één, dat was het, waarbij de moshpit op de nostalgische tonen alleen maar heftiger werd.
Langzaam, maar zeker kroop de set richting het einde, al had de band nog enkele klassiekers achter de hand. Met onder meer “Moral Crusade” en het ultrakorte “You Suffer”, dat met 1.316 seconden op de klok nog altijd een wereldrecord in handen heeft, werd de finale ingezet. De jukebox werd nog een keertje aangeslingerd en de band bracht de Dead Kennedys-cover “Nazi Punks Fuck Off” ten gehore. Een nummer dat altijd gepaard gaat met een stevige anti-fascistische boodschap van de frontman en dat was ook gisteren niet anders. Na flink wat bijval uit het publiek in de vorm van middelvingers, knalde Napalm Death de track er genadeloos doorheen.
Tussen neus en lippen door liet Greenway nog vallen dat de kans groot is dat Napalm Death volgend jaar opnieuw zal terugkeren, vermoedelijk in dezelfde stad, zaal en zelfs rond dezelfde periode om de traditie in eer te houden. Met “Persona Non Grata” en “Smear Campaign” werd de set daarna definitief dichtgegooid, waarbij de band nog één keer alle registers opentrok en alles uit de kast haalde. Het was duidelijk: Napalm Death heeft er na ruim vier decennia nog niets aan brute kracht verloren.
