© CPU – Jan Van Hecke (archief)
Laten we deze recensie aftrappen met een raadsel: weet jij waar LA LOM voor staat? Wij dachten dat het om een klein stadje aan de Mexicaanse grens ging, maar het juiste antwoord is natuurlijk Los Angeles League of Musicians! Het drietal uit Californië maakt nu al enkele jaren een onweerstaanbare fusie tussen zuiderse Cumbia, Bakersfield Country en Peruviaanse Chicha. Daar kappen ze nog een klein ‘roaring sixties’ mengsel overheen en klaar zijn de warme instrumentale nummers die speels en relaxed aanvoelen. Hun set op Pukkelpop viel zodanig goed in de smaak dat ze gisteren in een volledig uitverkochte Trix Club mochten aantreden. Antwerpen vormde het decor van hun Europese tour.
Geen voorprogramma bij LA LOM en zo begonnen ze zelfs iets vroeger. Het drietal wandelde om half negen het podium op en zorgde met hun eerste nummer direct voor zwoele taferelen. Sensueel, verleidelijk en tegelijk ook wel opzwepend. Het bood het publiek de uitgelezen mogelijkheid om los te komen en vrolijk mee te knikkebollen. Bij het vierde nummer, “Belvedere” werd de contrabas boven gehaald en werd de muziek gemoedelijker. Helaas was dat ook een moment waarop sommigen liever wat babbelden, maar LA LOM liet het niet aanslepen en speelde daarna een Mexicaans nummer. “Arriba Pichataro” was weer iets uitbundiger en op het podium werd er woest met een servetje gezwaaid. Voorzichtige vreugdekreetjes weerklonken in het publiek en zo was de LA LOM-trein vertrokken.
Het drietal verdeelde de aandachtsmomenten onder elkaar. De ene keer nam de percussie het voortouw, dan waren het weer de spaghetti western-gitaren die voor zuiderse taferelen zorgde. Hun bekendste nummer werd na ruim een half uur al bovengehaald. “Sante Allee” kreeg de luisterende oren scherp en werd dankzij een uitstekende uitvoering met luid gejoel onthaald. De sfeer was gemoedelijk en bleef dat ook een tijdje, want LA LOM bleef lange tijd op eenzelfde golf surfen. Niet dat het niet spannend was, maar het duurde wel even voor we terug iets losser kwamen en ook het publiek rondom ons deelde die mening. Nummers vloeiden zonder veel poespas in elkaar over en sowieso is LA LOM niet de band die veel woorden kwijt wil in hun optredens. Het draait puur om de muziek en de sfeer en die zeggen vaak veel meer dan duizend woorden.
Een zekere herhaling sloop desondanks als een kleine slang in de set en toch vorderde de tijd heel snel. Voor we het wisten was de band al aan hun laatste nummers bezig. Het publiek zag dat als een kans om iets uitbundiger het concert te beleven en danste nog net iets ferventer. “Figueroa” was een ontboezeming van een warme zomer die er lijkt aan te komen en even waanden we ons in een Peruviaans stadsgebied waar de citroenbomen met overrijpe citrussen de straten nog tropischer maken. Plukken en uitpersen was de boodschap, al deed het drietal het met veel gevoel en veel ritmiek. De handen konden op elkaar en iedereen toonde hun blijk van appreciatie.
Uiteraard was er nog tijd voor een kleine extra ronde en die bracht ons nog eens naar Peru en hun vrienden van de band Los Mirlos. Het temperamentvolle “El Sonido de los Mirlos” dweepte nog eens vijf minuten iedereen op en was een passend eindstuk aan hun concert in Antwerpen. Mocht Quentin Tarantino ooit nog een film maken en op zoek zijn naar een soundtrack, dan zou hij gewoon bij LA LOM kunnen aankloppen, want voor elke scène hebben ze een passend compositiestukje paraat. Maar ook zonder bijdrage aan een filmsoundtrack is LA LOM gewoon een leuke band die zorgenvrije muziek maakt en dat op een podium ook nog best joviaal weet te brengen. Als de zomer minstens even zwoel wordt als de show van LA LOM in Trix, mogen we de zonnecrème alvast klaarleggen.
