© CPU – Peter Verstraeten
Het was ongelooflijk lang geleden dat we nog eens de kans kregen om The Raveonettes te zien. Gelukkigen zagen we de Deense band nog aan het werk in 2017, als voorprogramma van Depeche Mode in wat toen nog het Sportpaleis heette. Voor de meest recente Belgische zaalshow moeten we zelfs terug naar 2012. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat de band zonder al te veel moeite de Club van Trix uitverkocht. De aanleiding van deze tournee is ook iets dat voor het eerst in lange tijd weer gebeurde, want eerder dit jaar bracht het Deense duo met PE’AHI II voor het eerst in acht jaar nog eens een album uit met daarop zelfgeschreven nummers.
© CPU – Peter Verstraeten
Wie al zo lang op The Raveonettes zit te wachten, heeft er ongetwijfeld wel nog een extra uurtje voor over. Om iets voor acht mocht Spare Skin namelijk de concertavond voor geopend verklaren en dat deed de Parijse band met veel energie, maar dat betekende nog niet meteen een goede show. De harde en logge bas was nochtans een goed begin, maar het trio van drums, bas en gitaar/zang was muzikaal ‘all over the place’, waardoor maar weinig structuur in de nummers terug te vinden was. Bij vlagen deed het denken aan dat te luide bandje dat voor het eerst in de garage van je buren staat te oefenen en ook de flauwe bindteksten bleken van weinig ervaring. Telkens weer werd het kleine beetje flow dat werd opgebouwd vlak onderuit gehaald met een introductie over wat het volgende nummer zou gaan. Een kabelprobleempje tussen twee nummers door zorgde er nog voor dat de zangeres moest gaan improviseren, dus vroeg ze maar wie ooit al eens The Raveonettes zag en wie er zin in had. Het kreeg de luidste reactie van alle intermezzo’s en zelfs dat klonk bij het publiek met frisse tegenzin. Wie enkel het laatste nummer zag, zal desalniettemin het gevoel hebben wat gemist te hebben, want toen viel het wel min of meer op zijn plaats, wat meteen resulteerde in meewiegende hoofden. Voor een heel concert was dit echter simpelweg te weinig.
Bij The Raveonettes ging alles gelukkig een pak vlotter. Sune Rose en Sharin Foo straalden meteen de coolheid uit die bij hun muziek hoort, terwijl de snel flikkerende en flitsende witte lichten ons al meteen medeleven met de fotografen bezorgde. Het was daarmee meteen duidelijk dat The Raveonettes ook zouden inzetten op een visueel spektakel, waarbij de band zelf nogal in het donker bleef. Die donkerte paste wel perfect bij het dreigende “Killer”.Voor een trio met twee gitaren en zonder bas, werd die laatste eigenlijk toch niet echt gemist en waar die toch nodig was, ruilde Foo haar gitaar in voor een basgitaar. Dat was het geval bij “Speed”, waarna de band de overstap maakte van hun nieuwste album naar wat Foo zo mooi ‘oldies’ noemde.
De eerste daarvan was een energiek “That Great Love Sound” en die energie zorgde er ook voor dat het publiek, dat zijn enthousiasme intussen gevonden had, voorzichtig aan ging meedansen. De Denen bleven uitpakken met classics, nu van op Pretty In Black met “Red Tan” en het heerlijke “Sleepwalking”, dat voorzien werd van een knappe gitaarsolo. Met “Love In a Trashcan” bleven we nog heel even bij eerdergenoemde plaat en dat kon het publiek vast en zeker smaken. Bij de eerste noten klonk meteen luid gejoel voor het lied dat misschien wel het best van al de sound van The Raveonettes omvat. Die mix van rock ‘n’ roll-melodieën en shoegaze werkt eigenlijk altijd, maar zorgde er ook voor dat de Denen soms even dreigden een one trick pony te worden. Het publiek liet zich de herhaling van het succesrecept echter niet aan het hart komen en bleef vrolijk verder met het hoofd wiegen.
© CPU – Peter Verstraeten
De band laat zich gelukkig wel niet afschrikken van het wat stevigere beukwerk, wat voor een aangename afwisseling zorgde. Nadat we ons met de rood en blauwe lichten van “You Say You Lie” haast in een politieachtervolging bevonden, werd “Attack Of The Ghost Riders” op gang getrapt met een geluidsmuur aan feedback. “My Tornado” was dan weer zonder twijfel het hardste nummer van de set en daarmee had het zijn naam dus ook niet gestolen. The Ravonettes heeft dus een ongelooflijke talent om een nummer qua sfeer precies als de titel te doen klinken en dat bewees het even later nog maar eens met “Endless Sleeper”, dat aanvoelde als een gelukzalige droom.
Vervolgens wederom tijd voor wat variatie, deze keer met de zuiderse drums van “Sisters”, waarna drummer en gitarist de dorst van de spreekwoordelijke zuiderse zon kon lessen met een Duveltje; als reclame kan het tellen. Tussen de laatste twee albums met eigen materiaal bracht de band trouwens een album met herwerkingen met andere artiesten uit, evenals een coveralbums, met daarop nummers die Rose en Foo inspireerden om een band te starten. Er wordt wel eens gezegd dat iedereen die The Velvet Underground & Nico kocht een band wou starten en dat was ook voor het Deense duo niet anders. Ze kozen dan ook voor “Venus in Furs”, dat op zich wel aardig werd gebracht, volledig in de stijl van The Raveonettes en op papier zou dat ook moeten werken. Echter werd het kolossale nummer niet echt onvergetelijk, terwijl dat net wel zou moeten. Tijdens de toegift, inclusief “The Christmas Song”, bracht de band ook nog “I Wanna Be Adored” van The Stone Roses als slotnummer. Daarmee wist de band volledig zijn eigen ding te doen, waardoor we het iconische origineel deze keer wel voor enkele minuten uit ons hoofd kregen. Het laatste applaus en gejoel was daarmee ook volledig verdiend.
The Raveonettes brachten in de clubzaal van Trix een aangename show, die soms wat eentonig dreigde te worden, maar die ene toon was er dan wel eentje die simpelweg erg goed klinkt.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
