Na vier jaar stilte voelde de terugkeer van Ari Lennox allesbehalve vanzelfsprekend. Sinds age/sex/location bouwde de spanning zich langzaam op, zeker omdat Lennox intussen niet alleen muzikaal, maar ook professioneel een nieuwe fase inging. Haar vertrek bij Dreamville, het label van J. Cole, markeert een duidelijke breuk met het verleden en leidt een periode in waarin ze haar eigen koers verder vaart. Ari Lennox is al lang geen nieuwkomer meer binnen hedendaagse r&b, al blijft haar naam opvallend vaak onder de radar bij het brede publiek. Haar kracht zit in hoe ze klassieke r&b combineert met een rauwe eerlijkheid die nooit gefilterd klinkt. Vacancy voelt als een teruggrijp naar de warmte en sensualiteit van haar debuut Shea Butter Baby, maar met de maturiteit en zelfzekerheid van iemand die precies weet wat ze wil.
Die intentie wordt meteen duidelijk met “Mobbin in DC”, een opener die zich langzaam en elegant ontvouwt. De diepe baslijn houdt alles laag en zwoel, terwijl de saxofoon soepel door de productie beweegt en het nummer een bijna luxueuze sfeer geeft. Lennox’ stem klinkt ontspannen, maar scherp, alsof ze haar ruimte opeist zonder haar stem te verheffen. Die sfeer loopt door in “Vacancy”, dat meteen erna wordt ingezet met een strakke beat en de uitnodigende woorden ‘Turn the music up’. Het voelt alsof Ari Lennox je letterlijk haar wereld binnenhaalt, haar kamer opent en je welkom heet in het concept van het album. De motelsetting die ze rond Vacancy bouwde, met verschillende kamers en stemmingen, krijgt hier muzikaal al vorm. Vanaf dit moment is duidelijk dat dit geen plaat is die gehaast is, maar eentje die je uitnodigt om te blijven.
Eenmaal binnen wordt het steeds intiemer. In nummers als “Pretzel” en “Deep Strokes” laat ze zich volledig gaan in haar sensualiteit. Lennox zingt openlijk over seks, zonder omwegen en zonder schaamte, maar altijd vanuit een positie van controle. De producties blijven bewust warm en traag, met zachte drums, subtiele keys en baslijnen waar je niet genoeg van kan krijgen. Haar stem staat centraal, soms fluisterend, soms vol en rond, en altijd volledig in controle. Het zijn nummers die passen bij dimlicht en niet bedoeld zijn om snel voorbij te gaan, maar juist om in te blijven hangen. Dat geldt ook voor de meerderheid van het album, dat uit zo een soort nummers bestaat die telkens genoeg variëren om het verslavend te maken.
Dat spel met sfeer krijgt een hoogtepunt in “Horoscope”, een van de meest dramatische momenten op de plaat. Jazzy akkoorden en strijkers geven het nummer iets groots en verleidelijks, bijna alsof je je in een stijlvolle noirfilm bevindt. Lennox klinkt hier mysterieus en zelfbewust, alsof ze speelt met macht en aantrekkingskracht tegelijk. Het nummer past perfect binnen het motelconcept: een kamer waar glamour en drama elkaar ontmoeten en waar nare waarheden ontdekt worden.
Halverwege verschuift Vacancy naar een lichtere kamer. “Cool Down” voelt als een warme stranddag met de zomerse productie die contrasteert met de sensuele tracks van ervoor. Het nummer ademt vrijheid en ontspanning, met een melodie die zachtjes meedeint en Lennox die hoorbaar plezier heeft in het loslaten. Die frisse wind maakt ook duidelijk waarom “Company”, de (enige) samenwerking met Buju Banton, wat tegenvalt. Ondanks het potentieel van de reggae-invloeden, mist het nummer datzelfde natuurlijke gevoel en voelt het minder eigen aan dan de rest van de plaat. Het is een duidelijk moment waarop Vacancy even uit zijn flow raakt.
Gelukkig herpakt het album zich snel voor het eindstuk, waar Lennox je terug naar haar meest dromerige kant brengt. Hier klinken de knipogen naar Shea Butter Baby het best: dezelfde zachte melancholie, dezelfde warme gloed, maar met een meer uitgepuurde productie. Deze laatste twee nummers nummers zijn contrasten van elkaar want waar het dromerige “Dreaming” intiemer is en meer ruimte krijgt voor twijfel, krijgt “Hocus Pocus” als slot meer ruimte voor een overvloed aan verlangens. Beide klinken minder expliciet, maar dat wil niet zeggen dat ze minder sensueel zijn. Ze versterken het gevoel dat Vacancy één lange nacht is waarin we verschillende kamers mogen binnenkijken.
Wat Ari Lennox’ derde plaat zo sterk maakt, is dat het geen moment probeert te imponeren met grote statements of hitgevoelige tracks. Vijftien nummers lang bouwt ze aan een sfeer die je moeiteloos op repeat zet. Dit is de perfecte soundtrack voor een nacht die niet snel voorbij hoeft te zijn, voor momenten waarin tijd even mag uitrekken en alles draait om gevoel en aanrakingen. Niet elk nummer is even memorabel en het album vraagt overgave van de luisteraar, maar wie zich erin laat zakken, krijgt zo een warme, sexy en eerlijke plaat terug. Vacancy bevestigt dat Ari Lennox een artiest is die durft te verlangen, zichzelf te tonen en tijd te vertragen. Soms is dat juist gewoon wat je wilthoren.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Pretzel”, ons favoriete nummer van Vacancy in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
