Met Off The Fence metselt The James Hunter Six een nieuwe hoeksteen aan hun uitgebreide oeuvre. Dat deze maestro van de rhythm & soul voor velen een goed bewaard geheim is, mag je vrij onbegrijpelijk noemen. Reeds in het begin van de nineties werd James Hunter ontdekt door de grote Van Morrison. Hij werd jarenlang een vaste pion in Morrisons band. “He’s one of the best voices and best kept secrets in British R&B and soul”, is de letterlijke quote van Van Morrison over James Hunter. Toch leidde het onmiskenbare talent van de man niet tot een duurzame platendeal. Tegen 2003 was Hunter berooid en kon hij niet anders dan jobs aanvaarden die fysiek zware handarbeid betekenen.
Gelukkig is James Hunter geen opgever. Hij liet de muzikantendroom niet varen, en zette zich aan het busken: een bezigheid waarvan hij snel ontdekte dat dit lucratiever en vooral een pak plezieriger was. De ultieme reddingsboei werd toegesmeten door een Amerikaanse medewerker van GO Records/Rounder die James Hunter op straat zag busken. GO Records bracht het eerste album People Gonna Talk uit, dat op lof in de pers kon rekenen en zelfs een Grammy-nominatie in de wacht sleepte. Wat volgde, was een reeks veelgeprezen albums op het gerenommeerde Daptone Records, het huis van betreurde stemmen als Charles Bradley en Sharon Jones. Voor Off The Fence, zijn elfde studioalbum, ging Hunter met zijn band The James Hunter Six andere lucht opsnuiven. De plaat die nu in de winkelrekken en op streamingdiensten beschikbaar gesteld wordt, is de eerste op Dan Auerbach’s Easy Eye Sound label. Jawel, dat is die van The Black Keys. Wie zijn soul graag overgoten ziet met scheutjes uit aanverwante genres als blues, funk en zelfs latin kan Off The Fence blind aanschaffen.
Zoals dat toepasselijk is bij een nieuwe start, schiet Off The Fence uit de startblokken met een drumsalvo en een heerlijk swingend “Two Birds One Stone”, dat je heupen meteen in de Latijns-Amerikaanse stand manoeuvreert. Een onweerstaanbaar en supervrolijk nummer dat je al doet verlangen naar de vroege lente. Wat meer onversneden, maar daarom niet minder aanstekelijk: de single “Ain’t that a trip”, waarop Van Morrison een geweldige wederdienst levert voor de jarenlange bijstand in de nineties. Opgelet, dit is verslavend spul!
Met ons hoofd op het kapblok zouden we misschien “Gun Shy” als onze favoriet op Off The Fence aanduiden. Het orgel bepaalt de groove in deze song, en James Hunter haalt er heerlijk acrobatische toeren in uit door de beltingtechniek te gebruiken: zingen met je roepstem. Het klinkt als gecontroleerd roepen, vaak met een ‘scherpe’ klank (twang) om de stem te ontlasten. “Gun shy” bezit hierdoor hetzelfde overweldigende gevoel als “Two Birds One Stone” en de track met Van Morrison. Nog eentje in deze categorie: “A Sure Thing”, die andere vooruitgeschoven single met een oldskool, korrelige, warme en infectueuze sound. James Hunter heeft nooit een geheim gemaakt van zijn liefde voor Sam Cooke en de vroege Curtis Mayfield, en het is dan ook niet verrassend dat die liefde onder andere in deze song doorschemert.
Staat Off The Fence dan bol van de swingende, acrobatische soul? Neen, want The James Hunter Six voorziet voldoende tegengewicht voor alle frivoliteit. Enkele wat tragere nummers katapulteren je rechtstreeks naar de late night club waar de lichten eerder zwoel afgesteld mogen staan. Er kruipt wat meer blues in deze songs: de sound is niet verrassend, maar zoals de traditie het wil herbergen de teksten wel stuk voor stuk de spreekwoordelijke lach en traan. Dat geldt voor het zeemzoete “Here and now” maar zeker ook voor “Familiar”, dat begint met een knipoog naar de onverwoestbare klassieker van Bill Withers. ‘It’s a lovely day …’ tot James Hunter abrupt pauzeert en de mood compleet omgooit met ‘…if you are not particular. It’s a lovely day if you couldn’t care less. Apart from the cold and the fair-wilted flowers. If you lowered your standards for 24 hours.’
Luisteren naar Off The Fence is als een omgevallen stapel singletjes van je grootouders ontdekken. Alles wat je hoort schuurt dicht tegen de typische sound van Motown en Stax aan, zonder dat het als een parodie aanvoelt. The James Hunter Six menen het, en daarvan kan je bijvoorbeeld op 24 mei tijdens Blues Peer getuige zijn. Nadat hij vorig jaar ter elfder ure verstek moest geven, hebben de organisatoren hem gewoon opnieuw geboekt. Off The Fence schreeuwt het namelijk luid uit: dit moet je live aanschouwen.
Website / Facebook / Instagram
Ontdek “Gun Shy”, ons favoriete nummer van Off The Fence in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
