Slaughter to Prevail @ Ancienne Belgique (AB): Stortvloed aan brulboeien

Stel, je spendeert de tijd die je hier op aarde doorbrengt aan het fulltime trainen van je lichaam, kooivechten met blote vuisten, het rijden van snelle vierwielers en het leegschieten van allerlei wapentuig. Heb je dan nog wel tijd voor andere dingen? Vraag het Alex Terrible en hij zal je vertellen dat hij naast dat alles ook nog eens met beren worstelt! Druk mannetje dus, maar toch vond hij doorheen de jaren voldoende gaatjes in die overvolle agenda om met zijn Slaughter to Prevail een sloot aan muziek te maken. Dat avontuur kwam afgelopen zomer toe aan zijn vijfde en nieuwste hoofdstuk: GRIZZLY. Bij een album hoort uiteraard een tour en zo pakten Alex en zijn bandmaten vorige week hun koffers voor een tocht door Europa die gisterenavond ook halt hield in een tot het plafond gevulde AB.

De avond bestond uit één en al brulboeien en als eerste daarvan mocht Suicide Silence aantreden, zij het wel in aangepaste vorm. Een maand voor de tour werd bekend dat gitarist Chris Garza, toch wel het bekendste gezicht van het gezelschap, tijdelijk een stap opzij zette bij de deathcoregroep. Op het eerste gezicht een flinke aderlating, maar gisterenavond werd al snel duidelijk dat dat oordeel te voorbarig was. Vervanger Ian Waye had de riffs namelijk goed in de vingers en voor de leken in het publiek klonk het waarschijnlijk alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Toch moeten we daarvoor ook credits aan de rest van de leden geven, die stuk voor stuk gaven die een strakke performance af.

Na jaren van schommelingen in de rangen is Suicide Silence sinds enkele jaren eindelijk een geoliede machine, met de heftig schreeuwende Hernan Hermida nog altijd aan het roer. Waar de zanger twee jaar terug in het voorprogramma van Lionheart nog een halve knuffelopa was door zijn liefdadigheid, gooide hij het in de AB over een totaal andere boeg. Geen lang leve de lol, maar lang leve het leed leek het motto. Hermida klonk bozer dan ooit tevoren en riep op tot middelvingers bij “Fuck Everything”, moshpits bij “Love Me to Death” en een stevige wall of death tijdens “Disengage”. En dat alles terwijl hij zijn teksten met de nodige gal het publiek in spuugde. Nee, van die knuffeldeathcoreshow die we toen in Trix zagen, was gisteren geen sprake. En gezien de line-up was dat misschien maar beter ook.

Waar Hermida al boos uit de hoek kwam, deden John Gallagher en Sean Beasley van Dying Fetus daar nog een stevige schep bovenop. Het tweetal, met drummer Trey Williams achter zich, testte al vroeg de microfoons van de AB uit en liet een stemgeluid op ons los dat qua volume perfect kon dienen als vervanging van de plaatselijke brandmelders. Echt verstaan wat er door die microfoons geroepetoeterd werd lukte nauwelijks, maar het geluid dat eronder lag sprak boekdelen. Dat was namelijk vrij solide, al begon het na een kwartiertje wel wat eentonig te worden. Steeds de ogenschijnlijke zelfde riffs en het ogenschijnlijk zelfde schreeuw werden ingezet, waardoor van variatie amper sprake was. Toch bleek het een uitstekende opwarmer, want tegen het einde van de set had zowat iedereen op de vloer diens portie moshen er al op zitten. En dan moest de grootste brulboei nog komen.

We hebben in ons leven al heel wat gezien in de AB, maar een gigantische beer stond nog niet op dat lijstje. Tot gisterenavond dan. Tijdens de ombouw verscheen er uit het niets een kolossaal exemplaar op de planken. Niet veel later volgden de leden van Slaughter to Prevail en daarmee verscheen ook de tweede beer van de avond: Alex Terrible. Gebouwd als een PAX-kast van de blauwgele meubelgigant en gehuld achter zijn kenmerkende masker liet hij op opener “Bonebreaker” meteen zijn verwoestende stemgeluid horen, terwijl de rest van de band vanaf verhoogde platformen de ene na de andere beukende riff het publiek in gooide.

De band zette dat agressieve geluid verder door op “Banditos”, maar een echte visuele show was het op dat moment nog niet. Alex moest het vooral van zijn stem hebben, want voor iemand gehuld in een Adidas-trainingsbroek en sportschoenen viel er weinig beweging te bespeuren. Pas wanneer het masker afging bij “Russian Grizzly in America” kwam er wat meer actie, al bleef het grotendeels bij stoer heen-en-weer waggelen en hier en daar een spiertje rollen.

Toch zagen we hem naarmate de set vorderde steeds meer openbloeien en kregen we bij “Imdead” zelfs een kleine Russische dans voorgeschoteld. Echter moesten we voor de echte actie richting het publiek kijken, want daar werden de capriolen gretig opgevoerd. Circlepits ter grootte van een ijshockeyring en een leger aan moshers waren bij zowat iedere track aanwezig, maar bij “Bratva” volgde het absolute hoogtepunt van de avond. Onder de dreigende tonen van de band en flink wat gecommandeer van meneer Terrible ontstond er een wall of death die bijna de volledige vloer vulde. Schedels werden onder luid gekreun en vakkundig op de maat van de muziek ingebeukt. Op diezelfde maat ging Slaughter to Prevail vrolijk verder met lawaai maken, al kregen we tijdens dit middensegment wel het gevoel dat de mixing niet helemaal op zijn plek zat.

Slaughter To Prevail kwam richting de AB met een set die nauwelijks ruimte liet voor rust. Gelukkig zat de mix in het laatste kwart er wel goed op en daardoor bleef de druk tijdens “Baba Yaga” onverminderd hoog. Tussendoor kregen we ook nog een drumsolo voor onze kiezen, vooral bedoeld om het publiek verder op te hitsen, om vervolgens “Conflict” en “KOD” als laatste sloopkogels te ontvangen. Alex wist het publiek tijdens die nummers nog één keer aan te zetten tot springen en rondjes draaien in de circlepit, vooraleer hij met een onnavolgbare uitleg over het ontstaan van “Behelit” het officiële einde van de set inluidde. Veel subtiliteit zat er niet in de afsluiter, maar dat leek ook niemand echt te missen en zo knalde de groep nog een keer volle bak doorheen de speakers.

Voor de encore werd uiteraard nog één troef achter de hand gehouden en dat was “Demolisher”, de grootste knaller in het arsenaal. Het onvermijdelijke sluitstuk deed de AB nog één laatste keer kolken, alsof het dak er effectief af moest. Subtiel of verfijnd was het nergens, maar het vormde wel een passend einde van een avond die aan elkaar hing van de brulboeien. Meer had de avond ook niet nodig om iedereen met een voldaan gevoel richting de uitgang te krijgen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Bonebreaker
Banditos
Russian Grizzly in America
Viking
Imdead
Babayka
Bratva
Baba Yaga
Koschei
Conflict
Kid of Darkness
Behelit

Demolisher