SAULT gaat ondertussen alweer zijn zevende jaargang in, al blijft de band in zekere zin een beetje onder de radar. Niet dat dat raar is, want een adjectief als ‘mysterieus’ is er eentje dat telkens in dezelfde adem wordt genoemd eenmaal er gepraat wordt over de Britten. Concerten zijn namelijk enorm schaars – twee tot op de dag van vandaag -, wie er nu precies deel uitmaakt van de groep is ook niet meteen heel duidelijk, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de release-strategie. We zullen dan maar beginnen met wat we wél weten, en dat is dat er op 9 januari een nieuwe plaat het daglicht kreeg te zien: Chapter 1. Is dit dan pas het eerste album dat SAULT uitbrengt? Zeer zeker niet! Het dertiende, in een reeks waar 5, 7, 11, Nine, 10 en nog wat titelloze exemplaren in een totaal onlogische en onchronologische volgorde verschenen. Wat weten we nog? Dat de belangrijkste tandem achter de band bestaat uit man en vrouw Inflo (de ex-producer achter Little Simz’ succes) en soulzangeres Cleo Sol. En daar wringt het tegenwoordig ergens een beetje, daar die eerste door Simz werd aangeklaagd voor een miljoenenschuld.
Aan SAULT om die negatieve energie af te schudden en terug te keren naar de essentie van zijn bestaan: zalven en warmte uitstralen. Dat doet de band tien nummers lang op Chapter 1, al moet daarbij meteen ook gezegd dat het allemaal precies wat stroever verloopt dan in de begindagen. Toen de Britse formatie voor het eerst opdook, was de hype namelijk enorm. Niet meer dan terecht, want de eerste platen waren van een torenhoog niveau. Probleem is dat er dan automatisch een soort lat gelegd wordt, die niet altijd meer te halen is. En al zeker niet als je op deze manier nieuwe muziek uitbrengt: out of the blue en soms zelfs in een veelvoud tegelijkertijd. Maar daar maalt SAULT ook allemaal niet om. Er zit geen machine achter, geen promo om uit te groeien tot een sensatie. SAULT is er voor wie dat wil, de muziek voor wie ernaar wil luisteren. Dat het daarom niet altijd even overweldigend kan zijn, is ook geen al te grote verrassing. En zo houdt het verhaal zich ergens ook weer in evenwicht, want nieuwe muziek van deze band is an sich al een verrassing.
Soit, over naar hoe het dan allemaal klink op Chapter 1. Donkerder. Of misschien beter: serieuzer. Waar SAULT het in het verleden al wat lichtvoetiger durfde aanpakken, houdt de band het vandaag aan de relatief donkere, soms wat slome kant. Dat komt nu misschien wat negatief over, maar dat is het niet per se. Opener “God, Protect Me from My Enemies” toont bijvoorbeeld al aan waarom: die diepe baslijn wordt in evenwicht gehouden door de combinatie van een plakkerige gitaarfluctuatie en wat zomerse elektronica. Neosoul van het minder toegankelijke soort dus, en dan is Cleo Sol de geknipte stem. Op deze plaat relatief veel van dit soort nummers, zoals “Good Things Will Come After the Pressure”, al geeft die meteen ook de algemene boodschap van Chapter 1 weg: wie geduld heeft en erin gelooft, zal beloond worden. En zo breekt het geheel steeds dromeriger open in een soort euforie van strijkers. “Create Your Prophecy” trekt die gedachte nog net iets verder door, want daarin zet SAULT je aan het denken. Wie lang genoeg zoekt, vindt alle antwoorden in zichzelf.
In dit geval vind je daar bijvoorbeeld het mantra dat “Love Does Not Equal Pain” is geworden. Het tempo gaat de hoogte in en bijna vijf minuten lang proberen de Britten je te hypnotiseren. Niet alleen door de tracktitel tot in het oneindige te herhalen, maar ook door allerhande elektronica toe te voegen en zo de bezwerende baslijn een beetje verder uit te diepen. De titeltrack draagt daar uiteindelijk ook een steentje aan bij, net doordat de funk daar eindelijk wat nadrukkelijker in doorsijpelt. SAULT komt op toerental en krijgt daardoor ook een meer badass uitstraling. Inflo gooit een Damon Albarn-filter over zijn stem, en weg zijn we! Alle zorgen smelten als sneeuw voor de zon, zolang je er maar in gelooft. Er zijn geen zorgen, Hakuna Matata! “Don’t Worry About What You Can’t Control” komt zo op het ideale moment, door zonder echt speciaal te klinken, toch die gezellige sfeer door te trekken richting afsluiter “Puppet”. De cirkel wordt zonder al te veel buiten de lijntjes te gaan rondgemaakt: ‘You’re a superstar, let the world see who you are’.
De booschap en de vibes zitten met andere woorden zeker goed in Chapter 1, maar zoals gezegd komt het toch geregeld allemaal niet te vlot van de grond. Zelfs na verschillende luisterbeurten hebben de nummers het soms wat moeilijker om echt open te bloeien of boven zichzelf uit te stijgen. Dat is binnen de perken van wat het album inhoudt op zich geen al te grot probleem, want het geheel luistert zeker fijn weg en zorgt ervoor dat alle lasten van je schouders kunnen vallen terwijl je een fikse dosis vertrouwen door je gehoorkanalen krijgt. Maar zoals gezegd ga je onrechtstreeks altijd vergelijken met eerder werk, en daar ligt deze Chapter 1 misschien net iets te ver van af om als écht prima plaat bestempeld te worden. Fijn, dat zeker. En vooral heel fijn dat SAULT nog niet uitgeblust is. We zijn ook nog vroeg op het jaar, dus wie weet volgen er nog wel albums van de band. Want zoals gezegd: alles kan bij dit collectief.
Ontdek “Chapter 1”, ons favoriete nummer van Chapter 1, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
