Clutch @ Ancienne Belgique (AB): Transatlantische swagger

© CPU – Marijke Crynen (archief)

Exact twee weken voor kerstavond werden we in de Ancienne Belgique al getrakteerd op een vroeg kerstcadeau. De Brusselse concertzaal voorzag namelijk een affiche om duimen en vingers bij af te likken. Drie stonerzwaargewichten stonden op de programmatie, met name: Bokassa, 1000mods en Clutch. 1000mods zagen we in maart nog aan het werk in een volle Orangerie in de Botanique en ook Clutch vult makkelijk grote zalen. We waren dan ook benieuwd hoe de bands op elkaar zouden inspelen en hoe ze hun sets en de avond zouden vullen.

De stoneravond starten, mocht het Noorse drietal Bokassa doen. Die lieten er niet al te veel gras over groeien, want onmiddellijk werden we bedolven onder een lading riffs. Met de nodige show vuurde Jørn Kaarstad de lawine aan gitaargeweld op het publiek af. Onbeschaamd ging hij tussendoor in het Noors aan het lullen en verklaarde hij Brussel ‘Frans België’, omdat hij ’s middags op restaurant bediend werd door een norse ober. We moeten hem gelijk geven, dat is typisch Frans. Vooraleer de band verder aan het scheuren ging, kon er nog een oprechte ’thanks Brussels’ van af en zag je ze genieten van de alreeds opgedaagde menigte. Vervolgens werden we getrakteerd op vettige bassen die de smerige riffs heerlijk aanvulden. Kaarstad ging opnieuw aan het brullen en zo zat het spel wederom op de wagen. Helaas liep het optreden niet veel later al ten einde, maar toch wist de band in een half uurtje al te overtuigen en een gezellig sfeertje te creëren.

Na een korte pauze was het tijd voor het Griekse kwartet 1000mods. Voor het viertal was de zaal al bijna volledig volgelopen, maar dat kan ook niemand verassen aangezien de band binnen de stonerscene al van een aardig aanzien geniet. Hun nummer “Vidage” is dan ook een van de meeste gekende schijven in het genre. Ook de Grieken schoten snel uit de startblokken, want na een kort stuk dreunende gitaren, duwden de heren het gaspedaal helemaal in. Aan een verschroeiend tempo volgden de scheurende riffs elkaar op. Het viertal speelde duidelijk op een hoger tempo dan we van hen gewend zijn, en dat leek ook het publiek te begrijpen, want al snel opende een wilde moshpit; iets wat je niet zo vaak ziet bij een stonerrockconcert. Gelukkig was er ook plaats op de setlist voor de typische tragere groove die zo eigen is aan het genre. Zo hoorden we onder andere bulldozer van een nummer “Road To Burn” en “El Rollito”. Bij die laatste ontstond naar goede gewoonte een circlepit en zo zat de sfeer er helemaal in. Afsluiten deden ze natuurlijk met “Vidage”, weliswaar in een iets kortere versie aangezien de band maar drie kwartier de tijd kreeg. Desalniettemin kwam het nummer binnen als een sloophamer, zeker omdat velen het uit volle borst konden meezingen. Dit smaakte naar meer.

Na al Noren en Grieken op het podium gehad te hebben, leek de avond een Europees onderonsje te worden, maar aangezien headliners Clutch Amerikanen zijn, had het meer weg van de stuklopende NATO. Onder tonen van een soulvol rapnummer en luid gejoel, betrad de band het podium. Het duurde niet al te lang voor de wah-wah effecten door de speakers galmden en zanger Neil Fallon de show stal. Zijn stem moest in het begin nog even opwarmen, maar eenmaal die er volledig doorkwam, was er geen houden aan. Als een rock-‘n-roll-priester bespeelde hij het publiek en bewoog hij over het podium.

De show stond volop in het teken van de dertigste verjaardag van het album Clutch, waar we dan ook veel nummers uit hoorden; maar toch kregen we al snel het energetische “Mob Goes Wild” van op Blast Tyrant. Die energie was dan ook wat, samen met een gezonde dosis southern swagger, centraal stond in het eerste half uur van het concert. De dansbare rocknummers vol vuur bleven elkaar opvolgen, waardoor er nauwelijks een rustmoment was. Dit stuk van de set werd afgesloten met een korte drumsolo, waarna het tempo wat verdween. De band vulde zo het middenrif van het optreden met rustigere, soulvollere nummers waarbij ook Fallon naar instrumenten greep. Zo speelde hij ongeveer halfweg zelf wat op de gitaar en later ook op de mondharmonica. Dat was dan ook het hoogtepunt aan zuiderse zwoelheid van de avond. Zo van die heerlijke bluesy ziel in van die lekkere rockplaten steken, dat kunnen Amerikanen toch als geen ander.

Vooraleer de band opnieuw de gaskraan opende, kregen we nog een nieuw nummer. Fallon kondigde die laatste aan met: ‘you don’t know the lyrics and neither do I.’ Erna volgde het meeschreeuwbare “X-Ray Visions” en bekendste nummer vanop Clutch: “Spacegrass”. Die laatste kwam extra hard binnen door de rollende vettige bassen, Fallon zijn intens gepreek en de heerlijke gitaren. Hierna verdween de band even van het podium vooraleer ze als encore hitjes “The Regulator” en “Electric Worry” speelde. Die laatste werd lang uitgetrokken en kon praktisch het volledige publiek uit volle borst meebrullen, waardoor de sfeer er nog een laatste maal volledig inkwam. Tussendoor kon er nog een dankwoordje voor Bokassa en 1000mods af, vooraleer de Amerikanen finaal het podium verlieten.

Zo kregen we een avond vol vettige riffs, die gekleurd werd door drie kwaliteitsvolle bands die duidelijk hun metier meester waren. Beide voorprogramma’s wisten te overtuigen en dan spreken we nog niet eens over Clutch. De band uit Maryland combineerde het beste van blues, southern rock en stoner, en vulde zo makkelijk een klein anderhalf uur. Toch was het vooral zanger Fallon die de show met zijn krachtige stem en zijn predikende stijl stal. Zoals we daarnet al aanhaalden: dit smaakt naar meer. Met triple bills zoals deze kan je gewoon niet missen.

Setlist:

Worm Drink
Promoter
Crucial
Firebirds
Sucker For The Witch
Mob Goes Wild
Big News I
Animal Farm
Ghost
Sea of Destruction
Willie Nelson
Colorado Fuel & Iron
DC Sound
X-Ray Visions
Prison Planet
Spacegrass

Regulator
Electric Worry