Het aantal streams zijn nu niet direct een graadmeter voor kwaliteit, maar de populariteit van Caskets is toch best opmerkelijk te noemen. Het Britse gezelschap uit Leeds heeft maar liefst anderhalf miljoen maandelijkse luisteraars op Spotify en verzamelde met debuutalbum Lost Souls zelfs ettelijke honderden miljoenen streams. De persoonlijke teksten en de toegankelijke metalcoresound helpen Caskets om hun verhaal aan de man te brengen en dat maakt het op zich ook de ideale band om kennis te maken met het genre. De groep trad in het voorjaar nog op in de Kavka Oudaan in Antwerpen en met een nieuw album The Only Heaven You’ll Know onder de arm, stond het viertal gisteren in de grotere Kavka Zappa. Een treetje lager had Caskets en zijn show weliswaar beter gedaan.
The World Alive heeft meer dan duizend concerten achter de rug en draait al meer dan vijftien jaar mee. Toch kan je met moeite stellen dat het viertal uit Arizona in al die jaren echt potten heeft gebroken. Er was weliswaar een nummer op de League of Legends-soundtrack dat het best goed doet op alle streamingkanalen, al heeft The World Alive daar toch voornamelijk een glansrijke bijrol. In de Kavka Zappa kreeg het van Caskets een ruime veertig minuten tijd en daar kon je ook meteen voelen waar het schoentje bij dit viertal knelt. Het zijn stuk voor stuk gedegen en bewezen muzikanten, maar alleen lukt het niet om een set te kunnen vullen met halfweg interessante nummers. Vocaal zijn er in ieder geval weinig metalcorezangers die Tyler Smith voor zich moet dulden, al helpt dat niets als je die stembanden verspilt aan zo veel middelmaat. Naar het einde toe verloor The World Alive dan ook nog eens wat van zijn snedigheid en liep “Life Cycles” iets te snel leeg. Aan goede wil ontbreekt het de band niet, maar wel aan een zekere consistentie en stabiliteit.
De Kavka Zappa was niet helemaal volgelopen en dat zal ook voor Caskets wat wennen zijn geweest, want de band speelt op deze tour toch gemakkelijk voor het dubbel aantal van publiek dat ze gisteren voor zijn neus kreeg. Een zelfloper zou het dus niet worden, want het publiek in de Zappa had wel goesting, maar hield zich toch nog ietwat bedeesd. Opener “Closure” deed op zich weinig verkeerd en toch was het even wachten voor het Britse gezelschap op vol toerental speelde. “The Only Heaven You’ll Know” en “Make Me A Martyr” – allebei nummers van het nieuwe album The Only Heaven You’ll Know – klonken behoorlijk catchy en waren een goed bewijs dat de band een oor voor oorwurmen heeft. Iets meer snedigheid en kordaatheid hadden de nummers desondanks nog net iets beter doen overkomen. Frontzanger Matthew Flood profileerde zich met grote gebaren als een goed publieksmenner, maar bleef toch nog net iets te veel hangen in het routinematige.
Opvallend genoeg leek Caskets meer op een Amerikaanse dan op een Britse metalcoreband. Vooral in de manier van doen put het duidelijk inspiratie uit de gemaakte podiumprésence van de gemiddelde Amerikaanse band. Dat is niet onlogisch: de afgelopen jaren speelden ze niet alleen meer concerten in de Verenigde Staten dan waar ook ter wereld, maar vaak traden ze daar bovendien op in het kielzog van een Amerikaanse band. Misschien dat we ze daarom gisteren ook net iets te getelefoneerd en op automatische piloot voelden spelen. Zelfs bij eerder emotionele nummers zoals “Sacrifice” en “Hate Me” bleef het allemaal voorspelbaar en maakte Flood zich het leven behoorlijk gemakkelijk. Hij zong wel redelijk stabiel en zonder grote fouten, maar het was nu niet dat bij hem de goesting van zijn gezicht af te lezen was.
Het klonk zo allemaal gewoon behoorlijk, maar die bepaalde vonk om het tot iets grootser te maken ontbrak naar ons gevoel gisteren. Ook het publiek leek dat te voelen, want de circle pit tijdens “Signs” was toch eerder aan de povere kant. Tijdens “Our Remedy” werd het publiek ook nog opgedragen om met heel het hart mee te zingen. Niet iedereen kende de teksten echter van buiten en zo stond de frontzanger daar mooi met zijn microfoon te zwaaien. De energie werd dankzij “More Than Misery” – waarbij Tyler Smith nog even kwam meedoen – nog opgekrikt en bij “Lost in Echoes” was er zowaar eens sprake van echt een leuke sfeer. De handen gingen zonder aarzelen de lucht in en zwaaiden mooi van links naar rechts, en er werd zowaar uit volle borst meegezongen.
Met drie albums op de teller heb je eigenlijk ruimschoots genoeg materiaal in de hand om makkelijk voorbij het uur te gaan, maar Caskets besloot om met bisnummer “Glass Heart” na zestig gemaakte minuten het optreden voor beëindigd te verklaren. Het werk was verricht – zij het toch voor een groot stuk behoorlijk professioneel, getelefoneerd en zonder echt de ambitie te hebben gehad om er de beste avond van de tour van te maken. Als ze in de komende jaren toch nog ietwat groei willen doormaken, zullen ze vooral nog iets meer liefde en volharding in hun shows moeten steken, want een goede livereputatie is in de metalcorescene een behoorlijk goede manier om via mond-op-mondreclame nieuwe fans voor zich te winnen. Echt blijven hangen zal dit optreden van Caskets in Kavka Zappa dus niet.
Setlist:
Closure
Hold Me Now
The Only Heaven You’ll Know
Make Me A Martyr
Drowned in Emotion
Sacrifice
Guiding Light
Hate Me
Signs
Our Remedy
More Than Misery
Lost in Echoes
Glass Heart
