© Aidan Cullen
Vlak voor zijn uitverkochte show in de Botanique, waar de backstage aanvoelt als een charmant, maar eindeloos doolhof, ontmoetten we Malcolm Todd. De jonge Amerikaanse artiest, die met zijn soepele mix van indiepop en r&b in een snel tempo harten veroverd, zat ontspannen snackjes te eten alsof er geen lange rij vol fans al op hem zaten te wachten. In die nonchalante sfeer vertelde hij ons over zijn muziek, hoe hij ermee is begonnen en de toekomst.
Wanneer besefte je dat muziek echt iets was wat je wilde doen?
Voor mij voelde muziek nooit als een keuze. Het zat er al van jongs af aan in, alsof het in mijn botten zat. Pas op de middelbare school viel het echt in zijn plaats omdat ik andere artiesten op een podium zag staan, volledig in hun element en het voelde meteen aan alsof ik daar ook thuishoorde. Dat idee dat ik daar kon staan, dat ik zelf iets kon maken dat mensen zou raken, voelde gewoon heel natuurlijk. Vanaf dat moment heb ik het niet meer losgelaten. Ik maakte elke dag muziek, simpelweg omdat het me gelukkig maakte en dat doet het nog steeds.
Hoe zagen die eerste stappen eruit? Was je vooral experimenterend of wist je al snel welke richting je uit wilde?
In het begin was ik vooral gefascineerd door indie-artiesten die alles zelf deden. Ik hield van dat huisgemaakte, low-budget gevoel. Artiesten die hun eigen nummers schreven, hun eigen producties maakten vanuit hun slaapkamer of garage en iets eerlijks neerzetten. Dat trok me allemaal meteen aan en naarmate ik ouder werd, ben ik me daar verder in gaan verfijnen.
Welke artiesten vormden in die beginperiode je grootste inspiratie?
De artiesten die doorbraken toen ik in de middelbare school zat, waren enorm belangrijk voor me: Dominic Fike, Steve Lacy, Rex Orange County, Omar Apollo, Daniel Caesar… Ze waren maar een paar jaar ouder dan mij, maakten alles zelf en straalden een soort moeiteloze cool uit. Het voelde alsof ze een nieuw landschap creëerden waarin authenticiteit belangrijker was dan perfectie. Zij waren mijn helden, mijn basis. Mijn muziek is eigenlijk een eerbetoon aan dat geluid dat me heeft gevormd en blijft mijn natuurlijke richting.
Je verwees naar Steve Lacy en verscheen zelfs al op zijn Instagram, wat voor heel wat speculatie zorgde. Kan je ons een teaser geven over een mogelijke samenwerking met hem?
Ik ontmoette hem toen we toevallig in dezelfde studio zaten en begonnen gewoon te babbelen. Of er ooit iets officieel uitkomt, weet ik niet. Misschien, ooit. Maar eerlijk? Alleen al dat ik met hem kon praten, is al speciaal genoeg want ik ben vooral een fan eerst.
© Aidan Cullen
Je bracht in korte tijd twee albums uit. Hoe voelt dat tempo?
Intens, maar ook mooi. Ik voel wel de druk, maar ik zie het als een privilege want zoals Billie Jean King zei: ‘pressure is a privilege’. Elke job is zwaar, elke weg heeft obstakels en het feit dat ik druk kan voelen, betekent dat ik iets doe dat ertoe doet. Om eerlijk te zijn maken die uitdagingen het wel interessant. Het gevoel dat je onder druk iets creëert dat echt werkt, is ongelooflijk bevredigend.
Hoe ziet je schrijfproces er dan uit?
Ik schrijf vaak met een paar vrienden, maar meestal kom ik met de richting of het idee en zij helpen me dan. Soms begin ik met een voice memo op mijn telefoon van een melodie of zo. Dat breng ik mee naar de studio, waar we het langzaam uitbouwen. Andere keren kom ik binnen zonder enig plan en begin ik gewoon te spelen, creëer ik een beat, bouw ik een sfeer en zing ik daaroverheen. Het proces verandert constant en het hangt af van wat de dag vraagt.
Is er veel veranderd tussen je eerste en tweede album?
Sweet Boy was licht, simpel en ging vooral over een meisje en een breakup. Ik was rond de negentien jaar en dat was mijn hele wereld. Het was eerlijk, maar beperkt. Voor mijn tweede album Malcolm Todd wilde ik meer diepte: meerdere verhalen, verschillende emoties, minder overzichtelijk, meer volwassenheid. Ik wilde mezelf niet vastzetten in een thema. Dit album is autobiografischer, eerlijker, meer verschillende kanten van mij in plaats van één relatie.
Dat sluit ook aan bij hoe mijn aanpak een beetje is veranderd. Ik probeer altijd trouw te blijven aan die eerste, pure manier van creëren: de studio instappen zonder verwachtingen, zonder te denken aan algoritmes of meningen van buitenaf en gewoon maken wat er in me zit. Dat blijft de basis. Maar hoe verder je komt, hoe meer factoren er meekomen zoals tours, deadlines, verwachtingen. Naarmate je meer nummers hebt, wordt het moeilijker om jezelf niet te herhalen. Dus ja, mijn proces is veranderd, maar ik probeer die oorspronkelijke vrijheid zo goed mogelijk vast te houden.
TikTok speelde een grote rol in je doorbraak. Hoe begon dat?
Heel simpel. Ik downloadde TikTok puur om mijn muziek te promoten en meer niet. Ik vond het in het begin, en nu nog steeds, een rare app, maar ik realiseerde me al snel dat het de enige manier was om mijn muziek bij mensen te krijgen want er was gewoon geen alternatief dat werkte. Dus ik begon te posten, eerst tegen mijn zin, maar het begon door te breken. Het ding is dat hoe meer je groeit, hoe minder je hoeft te posten, maar in het begin is het noodzakelijk. Ik wilde dat mensen mijn muziek zouden horen en door TikTok is dat gelukt.
Hoe kijk je nu naar sociale media? Voelt het als plek voor creativiteit of eerder als een druk?
Het is een deel van mijn werk geworden. Niet het deel dat me oorspronkelijk naar muziek trok, maar wel een deel dat je moet omarmen als je wil dat je muziek mensen bereikt. Tegelijkertijd ben ik net zoals vele verslaafd aan mijn telefoon. Sociale media hebben zijn nadelen, maar als je het goed gebruikt, kan het een ongelooflijk krachtig instrument zijn om mensen te bereiken.
© Aidan Cullen
Heeft touren je kijk op je muziek en je publiek veranderd?
Touren verandert vooral je ritme. Op tour zit ik in een ander hoofd: stem sparen, rusten, presteren. Schrijven lukt dan bijna niet dus als de tour stopt, sla ik meteen om naar schrijven en creëren. Ik denk nu soms meer aan hoe een nummer live zal klinken en hoe het publiek reageert. Maar ik probeer dat wel te beperken, want muziek leeft voor mij nog steeds vooral in hoofdtelefoons. Dat is de manier waarop mensen verliefd worden op een nummer.
Als we nog even kijken naar de toekomst, waar zie je je geluid naartoe evolueren?
Ik probeer het niet te voorspellen. Muziek moet natuurlijk blijven, anders verliest het zijn eerlijkheid. Wat ik wel weet, is dat ik als persoon groei in zelfvertrouwen, in wat ik meemaak en die groei zal vanzelf in mijn muziek terechtkomen. Ik ben geen artiest die ‘eras’ doet alsof het kostuums zijn. Ik wil gewoon 22 zijn en zingen over wat het betekent om 22 te zijn. Dat is mijn enige ‘concept’.
Wat hoop je dan nog wat mensen uit je muziek meenemen?
Ik hoop dat ze zich goed voelen, cool en hoopvol. Dat ze de energie in mijn muziek voelen en daar iets positiefs mee doen in hun eigen wereld. Als mijn nummers iemand een betere dag kunnen geven, dan heb ik bereikt wat ik wilde bereiken.
