Bad Omens @ Vorst Nationaal: Voor goed vertrokken

Over Bad Omens vloeit de laatste tijd behoorlijk wat inkt en dat heeft niet alleen te maken met het feit dat er naar alle waarschijnlijkheid in het voorjaar van 2026 een nieuw album uitgebracht zal worden. De band rond Noah Sebastian doet al enkele jaren behoorlijk wat stof opwaaien, maar het succes geeft hen voorlopig wel gewoon gelijk. Het derde album THE DEATH OF PEACE OF MIND lanceerde hen bij een breed publiek en zorgde ervoor dat de bijbehorende tour nagenoeg volledig was uitverkocht. De trein was definitief vertrokken en niets of niemand leek Bad Omens te kunnen afremmen, tot de bandleden in de zomer van 2024 toch zelf even op de rem gingen staan. Geen Europese festivalzomer voor de Amerikaanse band – met een geplande passage op Rock Werchter – en uit die periode zijn ze sterker en zelfzekerder uitgekomen. De shift van stereotype metalcore tot een diverser geluid trokken ze dit jaar naar een hoger niveau met de eerste vier singles van wat lijkt af te stevenen op een nieuw album. Ook de productie en de omvang van hun présence is gestegen en zo stond Bad Omens gisteren voor de allereerste keer in Vorst Nationaal. Tot de nok gevuld was deze weliswaar niet – op de bovenste tribune waren er nog best wel wat plaatsen over – en toch toonde Bad Omens zich meer dan op zijn plaats in zalen van een dergelijk kaliber.

Terwijl het Brusselse avondspits zich weer van zijn beste kant liet zien, begon The Ghost Inside omstreeks zeven uur aan hun optreden. De Amerikaanse metalcoreband heeft de laatste jaren meermaals in België gestaan, maar had tot dusver nog geen kennis mogen maken met de galmende capaciteiten van de Brusselse concertzaal. Dat het geluid bij voorprogramma’s doorgaan iets minder goed is afgesteld in Vorst Nationaal is niets ongebruikelijk, maar het maakte het zeker in het begin best moeilijk om te kunnen genieten van de performance. De drums stonden veel te hard afgestemd, de gitaren waren een brij van jewelste en de zang van Jonathan Vigil kwam ondanks volumineus vermogen amper boven de instrumenten uit. Je merkte het ook deels aan de reactie van het publiek die wel veel goede wil toonde maar ook gefrustreerd door het slechte geluid hun meerderen moesten te kennen geven.

Het tragische verkeersongeluk waar ze in 2015 onfortuinlijk de dood in de ogen keken was ook gisteren een moment waar ze voor “Aftermath” even bij stilstonden. De gitzwarte pagina in hun bestaan als band en als mens heeft hen voor het leven getekend, maar het bracht ze ook dichter bij elkaar en dat hebben ze inmiddels kunnen omzetten in een zekere lust voor het leven. De pagina werd collectief omgedraaid en The Ghost Inside wou vooral tonen dat ze hard en imposant kunnen uitpakken. Het geluid werd wonder boven wonder toch nog een beetje beter en zo kon The Ghost Inside met iets meer slagkracht het slotkwartier inzetten. “Engine 45” bracht de motor zo definitief op gang en na nog enkele nummers werd met “Death Grip” de grip finaal verstevigd. The Ghost Inside groeide in veertig minuten tijd in de set en maakte zo toch nog een degelijke impact.

Bilmuri is nog zo’n band die – al dan niet bewust – voor een zekere beroering weet te zorgen. Hun volledig eigen invulling van post hardcore en aanverwante genres is om het nog zacht uit te drukken niet voor iedereen weggelegd, maar als special guest van Bad Omens stond de band naar ons gevoel wel voor het juiste publiek. De onconventionele aanpak van de band is er wel eentje die stilaan begint te lonen, want als een verfrissend geheel gidste het ons met een zekere humor door hun verschillende muzikale voorliefdes. Emo? Check! Poppunk? Aanwezig! Metalcore? Absoluut! Op die manier was Bilmuri’s act er eentje die niet verveelde en die ondanks zijn toegankelijke aard ook nog voldoende hardheid had. Johnny Franck was de voorloper van het gezelschap en stond vocaal zeker zijn mannetje, maar de stiekeme ster van de band is desondanks Gabi Rose.

Of het nu op haar saxofoon, dwarsfluit of als begeleidende zangstem was; Rose is de reden waarmee Bilmuri zich des te meer kan onderscheiden van de middelmaat. Haar energie was gisteren niet alleen meeslepend, maar gaf Franck ook de ruimte om als frontman zuurstof bij te tanken en uit te halen wanneer hij dat wilde. Vocaal was hij bij tijden sterk onderweg en toonde hij meermaals zijn capaciteiten. Tijdens “More Than Hate” kondigde hij nog even Noah Sabastian aan die weliswaar niet veel zong, maar wel enkele seconden de temperatuur kwam opmeten. Absurd veel sfeer was er nog niet in Vorst Nationaal, maar met “BETTER HELL (Thicc boi)” kregen ze de handen wel nog op vlot op elkaar. Eenzelfde set op een festival en de weide gaat gegarandeerd uit zijn dak!

Voor hun eerste tour van een dergelijke schaal liet Bad Omens weinig tot niets aan het toeval over. De intro voelde al aan als een klein bewijsje dat ze in korte tijd weer behoorlijk wat stappen hebben gezet. Op de schermen werden stukken uit de recente clips gemonteerd en die dompelden ons meteen onder in de donkere sfeer waar opener “Specter” de vruchten van kon plukken. In de comebacksingle zagen we op voorhand al een sterke ouverture en die vermoedens werden gisteren met veel kracht en overtuiging bevestigd door de band. De zang van Noah Sebastian was meteen zodanig perfect dat je bijna zou vermoeden dat hij aan het playbacken was, maar niets was minder waar. Zijn eerste diepe uithaal was er boenk op en Vorst keek en luisterde gefascineerd. Het kan daar ook aan gelegen hebben dat de pit tijdens “Glass Houses” – ondanks vriendelijk verzoek van Sebastian – niet helemaal van de grond kwam. Desondanks was het nummer live een goede repliek op al diegene die beweren dat Bad Omens niet aan de bovenkant van een metalfestival thuishoort.

Een niet te onderschatten aspect van de show was de lichtconstructie, die handig genoeg best een grote variatie aan lichteffecten met zich meebracht. Intiem of groots; Bad Omens liet zich visueel tevens ook nog eens versterken door een hoop led-schermen die bij sommige nummers ervoor zorgden dat ze nog beter binnenkwamen. “THE DRAIN” was gek genoeg niet zo’n nummer. Er zat op de een of andere manier iets niet helemaal juist aan de song, al werd dat uiteindelijk niet meer dan een kleine voetnoot die met hitjes “THE DEATH OF PEACE OF MIND” en het nieuwe “Dying To Love” vlotjes doorgespoeld werd. Muzikaal klonken die ondanks de nogal galmende reputatie van de zaal best sterk en dat is voor een groot stuk terug te leiden op het betere gitaarwerk van Joakim Karlson en Nicholas Ruffilo. Ook voor muzikanten is een stap naar een arena een uitdaging. De meesten krijgen de drang om meer show te gaan verkopen, terwijl ze in het geval van Bad Omens vooral bekommerd waren om de sound naar een hoger niveau te tillen. Er werd geen tijd verspilt aan egocentrische solo’s of andere poespas!

Het publiek had even tijd nodig om in gang te schieten. Dat Noah Sebastian ook niet de grootste publieksmenner is die constant het publiek probeert op te zwepen, zal daar ongetwijfeld voor een stuk tussen zitten, maar eenmaal de band wat meer bekende en hardere nummers bovenhaalde, groeide de animo op het middenplein vanzelf. Na een goede start met “CONRETE JUNGLE” was het tijdens “Nowhere to Go” tijd voor een wall of death. Het publiek splitste zich af in twee helften en begreep dat het moment was aangebroken om voluit voor de kneuzingen en blauwe plekken te gaan. Wie crowdsurfers wou spotten haalde best tijdens “Limits” zijn verrekijker boven, al viel de stroom nog best goed mee. Sebastian probeerde het dan maar met wat springen en krikte de sfeer zo nog iets verder op.

Over Noah Sebastian als frontman kan je veel vinden, maar het is bovenal een zeer sterke zanger die zijn stem bijzonder goed heeft getraind. Op nummers als “V.A.N” en de meest recente single “Left for Good” werd dat des te duidelijker. De zuivere zang en de diepere uithalen wisselden elkaar haast probleemloos af en hielden elkaar mooi in evenwicht. Ook “ANYTHING > HUMAN” was zo’n moment waar de capaciteiten van zijn stembanden zegevierden. Het publiek kon die harde sound duidelijk wel appreciëren, want ze openden als retour nog een degelijke pit. Het kookpunt was in zicht en net daarom voelde “What Do You Want From Me?” ook als een mindere zet. Terwijl het het feestje verder op gang moest zwengelen, haalde het onvrijwillig de snelheid en de kracht uit het optreden. Geen man overboord, maar hier gaan ze in de toekomst wel iets op moeten vinden.

Het viertal bleef uiteraard wel overeind staan en liet niet alleen het vuur voor de nodige hitte zorgen. “What It Cost”, zeg maar een van hun meest toegankelijke nummers, startte op zich nog vrij sober en zacht en ging naadloos over in “Like a Villain”. Dat laatste is niet toevallig een van hun grootste kaskrakers. Als geen ander nummer in hun discografie vinden ze daarop de balans tussen enerzijds de commerciële en toegankelijke kant en anderzijds die brute flair waarmee ze als een oerkracht door je gehoorkanaal suizen. Live stelde het in elk geval allesbehalve teleur en met “Just Pretend” hadden ze zowaar voor het ideale een-tweetje gezorgd. De ‘people pleasers’ in Bad Omens waren opgestaan en gingen zo snel niet meer zitten.

‘Bad Omens is te soft’ is een verwijt dat bij onwetenden nogal de kop opsteekt. We raden ze alvast aan om “Dethrone” eens op te zetten. Of nog beter; eens live mee te maken. Het nummer stamt uit het Finding God Before God Finds Me-tijdperk en was samen met “Limits” het enige nummer dat de setlist had gehaald. Als afsluiter en nota bene enige bisnummer schoot het beenharde equivalent van een kanonkogel nog eens alles en iedereen omver wat niet op tijd dekking had gevonden en was daarmee een vrij onverwachts, maar toch bijzonder smakelijk einde. De stembanden van Sebastian gingen ei zo na in het rood, maar hielden samen met de loeiharde gitaren zonder problemen stand. Zalig zijn de onwetenden.

In tegenstelling tot heel wat andere bands heeft Bad Omens de stap hogerop best goed verteerd. Uiteraard zien we hier en daar nog wat minimale verbeterpunten om de show nog iets meer snelheid en spektakel te geven, maar als fundament en uitgangspunt om de komende jaren een groeiende massa fans aan te spreken kan dit alvast tellen. Het komende jaar zal voor een groot stuk richtingsbepalend zijn voor Bad Omens, want niet alleen staat er een nieuw album op de fans te wachten, maar ook een handvol optredens als headliner van grote Europese (metal)festivals à la Rock am Ring, Download en Graspop. Iets zegt ons echter dat ze voor goed zijn vertrokken en niet meer snel afgestopt kunnen worden.

Op zaterdag 20 juni is Bad Omens de headliner van de North Stage van Graspop. Ook onder andere Bring Me The Horizon, Architects, BABYMETAL, Ice Nine Kills en Sepultura staan die dag op de menu. Op zondag 9 augustus trekt The Ghost Inside voor het eerst naar Alcatraz in Kortrijk en delen ze daar de line-up met Powerwolf, Lamb of God en Paleface Swiss.

Setlist:

Specter
Glass Houses
THE DRAIN
THE DEATH OF PEACE OF MIND
Dying to Love
CONCRETE JUNGLE
Nowhere to Go
Limits
ARTIFICIAL SUICIDE
V.A.N
Left For Good
ANYTHING > HUMAN
What Do You Want From Me?
What It Cost
Like a Villain
Just Pretend
Impose

Dethrone