Interview Few Bits: ‘Het is toch mooi om iemand iets cadeau te kunnen geven?’

Few Bits is altijd een beetje onder de radar gebleven. Maar met een nieuwe plaat komt er ook weer een nieuwe kans, om zo de verdiende aandacht te krijgen. Na negen jaar wachten is Brick Houses dan ook meer dan welkom. En vormt het een mooie aanleiding om Karolien Van Ransbeeck te spreken, het gezicht en hart van Few Bits.‘Ik ben enthousiast en trots’, verwoordt ze haar gevoel over de nieuwe plaat. ‘Brick Houses is echt geworden zoals we het wilden.‘ Karolien oogt heel tevreden, hier in een bar in haar thuishaven Antwerpen. Ze praat rustig en met veel warmte over haar band Few Bits. ‘Maar ik ben ook blij dat de plaat nu af is. En vrij wordt gegeven aan de wereld. Een plaatopname is voor mij een heel intense periode. Het is altijd een zoektocht en er komen steeds nieuwe uitdagingen. Maar op den duur klopt het voor mij. Dan is de balans goed. Dan zit er precies genoeg in. En klopt de sfeer. En ja’, lacht ze openhartig, ‘ik ben inderdaad wel een perfectionist.’

Voor het nieuwe album nemen we een aanloop en gaan we eerst terug in de tijd. In 2013 lanceerde Few Bits hun titelloze debuut. Waarna in 2016 het album Big Sparks uitkwam. Er leek een momentum te zijn om verder te groeien. Toch zou het negen jaar duren voordat er met Brick Houses een opvolger zou komen. Dat roept natuurlijk vragen op. Die we dan ook netjes kunnen voorleggen aan Karolien. ‘In 2019 ben ik mama geworden. Maar voordien waren we al gestopt met optreden. En had ik het schrijven van nummers bewust op pauze gezet.’ Ze neemt even een slok en denkt na. ‘Ik heb eigenlijk ook niet de ambitie gehad om de hele tijd platen te maken. We hebben wel altijd hele mooie reviews gekregen en fijne dingen kunnen doen, zoals de support tours van de The Lemonheads en The War on Drugs. Maar we zijn wel altijd een beetje onder de radar gebleven. Dat is enerzijds spijtig. Anderzijds maakt dat het ook iets meer vrijblijvend. We maken gewoon muziek, omdat we daar zelf zin in hebben.’ Dus er moest wel haast een moment komen dat Karolien de songwriting weer zou gaan oppakken. ‘Ja, dan was ergens in 2022. Ik begon het idee op te vatten om de groep weer samen te roepen. De band had al eens aan mijn mouw getrokken en ze waren er klaar voor. We kropen op de zolder van Steven (Holsbeeks, gitarist) om aan nummers te gaan sleutelen.’ Zoals altijd, heeft Karolien ook voor Brick Houses de meeste songs ingebracht. ‘Ik schrijf zelf meestal vanuit een herinnering en vanuit het gevoel dat die oproept. En ik wil dat de muziek dat kan vertolken. Maar op deze plaat er zijn voor het eerst ook nummers van Steven en van Tim Coenen, onze andere gitarist. Dat maakt Brick Houses voor mij nog meer tot een groepsplaat.’

Karolien praat duidelijk en heel oprecht. En nu snijdt ze heel voorzichtig zelf iets aan: het verlies van haar ongeboren baby. Hetgeen ze op de plaat heel sterk heeft verwoord in het nummer “22 Weeks”. ‘In dit gesprek wil ik daar zeker niet de focus op leggen. Maar ik kan het ook niet verzwijgen. Omdat het zo’n belangrijke rol heeft gespeeld, ook in de muziek.’ Het gebeurde al vroeg in het schrijfproces van het album. En de emotie is nu nog voelbaar. Logisch… ‘Maar wat dan heel mooi is aan het verhaal: dat ik twee dagen na de bevalling mijn gitaar vastpakte. En mijn toevlucht vond in het schrijven. Ik heb toen heel snel mijn gevoel kunnen vastleggen, als een soort document. Dat was voor mij een troost. En het heeft ook andere nummers geïnspireerd, zoals “Brick Houses”.’ Ze glimlacht, haast verontschuldigend: ‘In mijn teksten blijf ik graag een beetje cryptisch. Maar voor mij is wel duidelijk wat ik bedoel.’ Ze laat de interpretatie liever over aan de luisteraar. Maar over haar intentie wil ze wel wat kwijt. ‘“Brick Houses” is voor mij symbolisch voor een illusie van stabiliteit. Je kunt muren om je heen bouwen en zorgen dat je veilig bent, tot een bepaald punt. Maar voor mij persoonlijk wordt deze bubbel wel een beetje doorgeprikt. Zeker ook als je ziet wat er allemaal in de wereld gebeurt.” Dat gevoel over de wereld wordt verwoord in “Love No Hate”, de slotsong van de plaat. ‘Het is een nummer van Tim. We noemen het ook ons vredeslied.’ Het is zogezegd aan de luisteraar om het te interpreteren. Maar de slotregels van het nummer én van de hele plaat, geven een mooie typering: ‘Time keeps on ticking – As we fade away – But the olive trees in this town still have seeds to sow – Olive trees in this town still have time to grow – Love no hate – Love no chains’.‘Ik heb hierin mijn frustratie verwerkt. Het is ook bewust gekozen als afsluiter van de plaat. Omdat het zo’n mooie boodschap is. Op onze concerten zal het waarschijnlijk ook het laatste nummer worden. We beginnen dan net als op de plaat met “Brick Houses”. Zo van: ‘Zitten we niet allemaal een beetje vast?’ En we eindigen met “Love No Hate”: ‘Komaan, hou van elkaar!’‘

De luisteraars van het eerste uur zullen extra verheugd zijn met de nieuwe plaat. Het heeft immers een tijdje geduurd. ‘Toch is het typisch een Few Bits plaat geworden. Hoewel ik het moeilijk vind om te zeggen wat typisch Few Bits ís. Het is die klankkleur, denk ik, die typisch is voor ons. Daarnaast klinkt deze plaat soms net een beetje anders, iets minder gelaagd misschien. We hebben soms iets gedurfdere keuzes gemaakt. Maar de mensen die Few Bits al kenden, zullen ons in Brick Houses dus zeker ook herkennen.’ Ze lacht: ‘De eerste twee platen gingen wel meer over verbroken relaties. Daar gaat het nu minder over. We zijn allemaal ouder geworden en gegroeid. Daarmee zijn er ook andere onderwerpen gekomen.’

Om de luisteraar een beeld te geven van Brick Houses, verkennen we de meest karakteristieke ijkpunten van de plaat. ’Om te beginnen, is dat “Nowhere In Love”. Het label noemt het ook wel ‘Few Bits vintage’, omdat het nummer het meest aanleunt tegen onze sound van vroeger. Dan is er natuurlijk “Brick Houses”. Dat is voor mij een belangrijk nummer, waarin we onze eighties-invloeden tonen. Fleetwood Mac blijft altijd wel een goede referentie als klank. En met “Cobblestones” erbij, heb je de drie extremen van wat we nu zijn. “Cobblestones” is gewoon fijn om met veel gitaren lekker te rocken. Want dat zit ook in mij. Ja, Brick Houses is een heel dynamische plaat geworden. Waarop ieder nummer een eigen identiteit heeft gekregen. Dus luister ze vooral allemaal.’

Het opnemen van Brick Houses heeft Karolien zeker één ding duidelijk gemaakt: ‘Muziek is voor mij nog steeds dé manier om iets over te brengen. Het is echt een cadeau dat ik dat kan en mag doen. Dus hoe moeilijk het ook is om een nieuwe plaat op te nemen, om die puzzel te leggen…. Het is het altijd waard. En als mijn muziek klopt voor mij, dan hoop ik uiteraard dat andere mensen er ook iets aan hebben. Het is toch mooi om iemand iets cadeau te kunnen geven?

Few Bits treedt met het nieuwe album Brick Houses op in Mezz Breda (4 december), Arenberg Antwerpen (10 december) en Wintercircus Gent (14 december).