© CPU – Lennert Nuyttens
Om de week te breken, kwamen we met plezier naar Vorst Nationaal afgezakt. Zeker als de affiche zo heerlijk is als die van gisterenavond. De Zweden The Hives brachten namelijk ook nog eens Yard Act en Spiritual Cramp mee als voorprogramma’s. De line-up was met andere woorden om duimen en vingers bij af te likken, maar helaas was het geluid zoals het in Vorst wel eens kan zijn bijzonder verschrikkelijk. We houden er in de recensies hieronder weinig rekening mee, maar wie erbij was weet wat we bedoelen. Bij elke band klonk het schel, galmde het geluid en kwamen de bassen niet tot bij het publiek.
Spiritual Cramp zagen we al eens aan het werk in Vorst Nationaal, toen als voorprogramma van Rise Against. Aangezien het concert in februari was, vonden we het wel logisch dat de band weinig verschillend klonk in vergelijking met vorige winter. Desalniettemin waren we toch nieuwsgierig, want met Rude had de band een nieuwe plaat uit. De zanger staat nog altijd als een zelfverzekerde kwal op het podium. Met een soort nonchalante attitude bewerkte hij zijn microfoonstandaard en probeerde hij het publiek, soms onverstaanbaar brullend, voor zich te winnen. Aan enthousiasme zal het alleszins niet gelegen hebben. Ook de sound klonk quasi gelijk. Het zestal speelde nog altijd een erg strakke mix van garagerock en punk die nog steeds best wel lekker klonk. Op naar de volgende.
© CPU – Jan Van Hecke (archief)
Vervolgens was het aan Britten Yard Act om de sfeer te verzorgen. ‘Bonjour Brussels, ça va?!’, schreeuwde James Smith waarop het publiek al enthousiast reageerde. De zaal was dan ook merkelijk meer volgelopen, wat natuurlijk geen verrassing was gezien de bekendheid van de Britten. Ze scoorden namelijk al enkele hitjes en leverden al twee excellente albums af. Het duurde ook een nummer of twee vooraleer de band volledig op dreef raakte, maar dan viel het concert niet meer stil. De zanger sprong langs alle kanten het podium rond, maar ook op alles dat hij kon vinden, en zo won hij het publiek voor zich. Steeds luider werd er op zijn provocaties gereageerd. ‘Am I playing for a dead crowd or are you alive?’, scandeerde hij bijvoorbeeld.
Net zoals Smith gingen ook de bandleden furieus tekeer. Zo ramde en friemelde gitarist Sam Shipstone de ene lekkere riff na de andere uit zijn polsen. Constant foefelde hij er nerveuze, eclectische klanken tussen alsof het geen moeite kostte. Het geheel ging er steeds geweldiger aan toe en Smith begon zich enkel maar manischer te gedragen. Als een gek ijsbeerde hij over het podium en klopte hij met de micro op zijn kop. Het dak vloog er helemaal af toen op het einde hitjes “Dark Days” en “The Overload” volgden. Als een wildeman zong Smith die laatste samen met de bassist door dezelfde micro. Wat een voorprogramma!
Uiteindelijk was het aan The Hives. De Zweedse band kwam met één missie en dat was een dikke, vette rockshow spelen. Van begin tot einde bracht de groep een enorme energie die voor heel wat sfeer zorgde in de zaal. Om die sfeer te verzorgen, haalden de mannen ook heel wat trucs uit de doos. Zo werd er meermaals aan het publiek gevraagd om mee te klappen, orkestreerden ze een Mexican wave en moest er van links naar rechts gezwaaid worden. Ook werd er luidkeels meegezongen bij de, laten we eerlijk zijn, makkelijk meezingbare hitjes van de groep. Ook lange bindteksten schuwde de band niet, zo kregen we een speech over hoeveel keer ze al in Brussel passeerde, de passage in de AB en hoe geweldig het publiek gisterenavond wel niet was.
© CPU – Lennert Nuyttens
Gelukkig vond de band ook nog wat tijd om stevig van jetje te geven. Zo klonken “Rigor Mortis Radio” en “Paint A Picture” erg snedig. Er werd stevig op de instrumenten gebeukt met een energie die je van een jonge groep zou verwachten. Het was alleen wat ongemakkelijk toen de leden bij “Paint A Picture” bleven stilstaan als een schilderij. Je zou het zelfs, net zoals hun kostuums met lichtslingers op de schouders, een beetje cringe kunnen noemen. Als niet veel later “Bogus Operandi” volgde, vergaven we hen al snel dit knullige intermezzo, want wat voor een schijf is dat toch nog steeds – de gitaren schreeuwden zoals ze dat nog niet deden. Als erna “Hate To Say I Told You So” volgde, dan opende de pit en zou die niet meer sluiten tot op het einde. Luidkeels werd ‘Ooooh’ meegezongen, terwijl zwetende lijven al springend tegen elkaar tekeer gingen.
Voor de verplichte encore kregen we nog een energiestoot door het korte “Come On!”. Het bijzonder snelle nummer heeft als enige tekst ‘come on’ en dit wist het publiek al snel mee te brullen. Als bij “Tick Tick Boom” Pelle Almqvist in het publiek sprong en een wall of death eiste, was het hek volledig van de dam. Hij vatte het zelf nog best samen: ‘What a fucking show, thank you so much.’
Toen de band hierna, na kort te verdwijnen, terug op het podium verscheen, werden we nog getrakteerd op het tegenwoordig grijsgedraaide “Legalize Living” en het titelnummer van de laatste plaat “The Hives Forever Forever The Hives”. Die laatste viel door de erbarmelijke klank volledig in het water, maar daar kon de band waarschijnlijk weinig aan doen. Dit was voor ons dan ook de rode draad van de avond. Telkens opnieuw kregen we een band die zich samen met het publiek volledig smeet, maar af en toe verraadde het geluid de slechte akoestiek van de zaal. Gelukkig lieten de muzikanten en de menigte dit niet al te vaak aan hun hart komen.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Setlist:
Enough Is Enough
Walk Idiot Walk
Rigor Mortis Radio
Paint a Picture
Main Offender
Born a Rebel
Stick Up
Bogus Operandi
Hate to Say I Told You So
O.C.D.O.D.
I’m Alive
Here We Go Again
Countdown to Shutdown
Come On!
Tick Tick Boom
Legalize Living
Bigger Hole to Fill
The Hives Forever Forever The Hives
