Nemo @ Trix: Hartverwarmend

Nemo Mettler, de Zwitserse Eurovisiesongwinnaar, kwam gisteren na een eerder uitstel naar Antwerpen. De non-binaire artiest wou namelijk eerst hun album afwerken vooraleer aan de geplande liveshows te beginnen. Van uitstel kwam gelukkig geen afstel, want de fans kregen gisteren waar ze dus al even op zaten te wachten. Nemo overtuigde vorig jaar dan ook enorm op het Eurovisiesongfestival met “The Code”, dat als popnummer ook elementen van opera en rap bevatte. Hoe dit met de rest van het album zich live zou vertalen, daar kregen we gisteren een antwoord op.

Voor deze tour koos Nemo voor verschillende voorprogramma’s. Op de datum in Antwerpen mocht het Belgische monokimono deze rol invullen. Met opzwepende beats zette het duo direct de toon voor de avond. Naast de overtuigende drum en de synths bleek meteen ook de backingtrack een belangrijk aspect. De energie die dan in de oprechte Nederlandstalige teksten werd gelegd, zorgde ervoor dat de muziek toch enorm binnenkwam. Met een nummer opgedragen aan zijn vader koppelde zanger Ben Tanghe emotie en hoop aan de energieke sfeer. Met “Blijven” sloot het duo de set vol aanstekelijke elektropop in stijl af.

Om negen uur was het dan de beurt aan Nemo zelf om zich te bewijzen. Als introductie toverde een van de losstaande lampen op het podium zich om tot verteller van de avond. Een stem met hevig Brits accent vertelde dat Nemo er spijtig genoeg niet kon bij zijn, maar werd al snel onderbroken door de artiest zelf om op ludieke wijze te zeggen dat die wel aanwezig was. Zo kwam de show luchtig op gang, door ook “Ride My Baby” in te zetten. Het energieke nummer bleek de perfecte reden voor de artiest om al springend op podium te komen en dit te blijven doorzetten doorheen de show. Zo bracht Nemo meteen sfeer in de zaal.

Voor “God’s A Raver” vormde Nemo die zaal ook om tot een plek waar je jezelf kan zijn en zo luid kan meezingen en -dansen als je wilt. Dit zorgde voor een eerste hoogtepunt aan publieksenthousiasme. Voor de gelegenheid had Nemo ook een dansje voorbereid om samen met het publiek uit te voeren. Gedurende heel de show viel op dat de artiest live de hoge vocals met gemak haalde en zo overtuigde en overweldigde met hun kunnen.

Volgens de verteller kwamen we gisterenavond terecht in Nemo’s ‘Arthouse’. Dit bleek nochtans geen echt huis te zijn, maar een kunstige plaats die we allemaal samen met onze liefde bouwen. Nemo zet dan ook in op eigenheid en het houden van elkaar en jezelf, wat nog duidelijker werd in de gesproken tussenstukken. “Arthouse” zorgde dan na een intieme intro voor weer aanstekelijkheid met een opzwepend refrein. Voordat Nemo een ‘Frog gone bad’ werd op “Frog Swamp”, zocht de artiest eerst de kikkers in het publiek en reikte dan het certificaat voor best geklede kikker uit.

Op het einde van het introspectieve “Black Hole” kwam al Nemo’s talent op een dienblad geserveerd door de opera-achtige zang. Die legde nog een extra laag op het nummer dat dan ook mooi binnenkwam. Rust en zelfreflectie moesten dan weer al snel plaats maken voor euforie. “Eurostar” fungeerde hier als inzet naar de eindsprint. Met energie van zowel Nemo als het publiek lukte dit dan ook. Toch was het het intieme, maar met grootse gevoelens gevulde “Unexplainable” dat woord voor woord meegezongen werd door het publiek. Een uithaal meer of minder kon dan ook het verschil niet maken voor Nemo. Met hun krachtige hoge stem werd de zaal volledig ingepalmd.

Zonder lang weg te zijn, kwam de artiest terug voor de encore met single “Cassanova” om Antwerpen weer aan het dansen te krijgen. Het hoogtepunt van de set kwam er dan natuurlijk met Eurovisiesongnummer “The Code”, dat ergens Nemo’s “Bohemian Rhapsody” kan genoemd worden door de variatie in het nummer zelf. Terwijl de song de liedjeswedstrijd al won en zo overtuigde, deed ze dat live nog meer. De oprechtheid en energie omtrent hun identiteit als non-binair komt krachtig over en laat je gewoon goed voelen, en dient dan ook vanzelfsprekend als hoogtepunt van de show.

Arthouse bracht als album vooral doorsnee pop in plaats van de ietwat meer doordachte sfeer van “The Code”. Tijdens de show gisteren gaf dit echter geen problemen. Nemo bracht een prima popshow met aanstekelijke muziek. De uithalen van jewelste kaartten dan vooral enorm talent aan. Dat Nemo eerst het album wou afwerken, bleek een goede zet, want de plaat vulde de setlist volledig op. De zaal was uiteindelijk niet propvol gevuld, maar werd verwarmd door mensen die eigenheid en eigenwaarde voorop zetten. Nemo voelde deze appreciatie en straalde die terug uit naar het publiek, wat op z’n minst hartverwarmend te noemen was.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Ride My Baby
Easy
God’s A Raver
Arthouse
One More Shot
Frog Swamp
I Got High at The Party
Hocus Pocus
Black Hole
Eurostar
Unexplainable

Cassanova
The Code