Sonic City 2025 (Festivaldag 3): Slome sluitdag

Naar goede gewoonte sluit Sonic City zijn festival af met de curator van dat jaar, en dat was dit jaar niet anders. Nadat we al heel wat bands te zien kregen die door King Hannah werden gekozen op de line-up, mocht de band de grote zaal afsluiten met een duistere en dreigende set. Ook op zondag was het best druk in Depart, waardoor iedere band genoeg nieuwsgierigen voor zich kreeg om zichzelf te bewijzen. Zo kregen we doorheen de dag goede dansbare muziek, iets meer intieme folkrock en natuurlijk de nodige portie noise. Het ideale recept om een zonnige zondag in november door te komen.

Crowd Of Chairs @ Main Stage

Veel tijd om wakker te worden werd ons op de laatste dag niet gegund. Het Gentse Crowd Of Chairs moesten we namelijk als eerste trotseren op de Main Stage. Ook de band leek dit te beseffen, want al na het eerste nummer vroeg de drummer al grappend aan het stille publiek: ‘Ça va? Een beetje moe?’ Toch werden we verplicht wakker te worden, want de brutale herrie van het kwartet verkocht je de ene lap om je oren na de andere. De riffs knalden door de speakers, waardoor je wel aan het headbangen moest om je kop boven water te houden. Het waren de vettige riffs die het tempo bepaalden van de eerste set, samen met het intens geschreeuw van beide gitaristen en de drummer. Koppel daaraan nog eens de vele tempowisselingen waarvan de band zijn handelsmerk gemaakt heeft en je hebt het recept voor een duizelingwekkende disco. Die zotte stoelendans was voor ons op dit ongoddellijke eerste uurtje af en toe wat te veel van het goede, maar als alles klikte ook best ideaal.

Makeshift Art Bar @ Club

Naar ondertussen goede gewoonte van het festival stond er ook op de slotdag heel wat postpunk op de affiche. De eerste postpunkband die je op dag drie aan het werk kon zien, was Makeshift Art Bar, die onlangs ook al op Left of the Dial te Rotterdam een passage maakte. Het viertal trakteerde ons al snel op hoekige gitaren en pompende drums die de nummers vooruit stuwden. Helaas schreeuwde de zanger onverstaanbaar slecht door zijn microfoon, waardoor de band soms moeilijk serieus te nemen viel. De groep klonk eigenlijk het best als hij dat net niet deed, want instrumentaal is het kwartet best sterk. De nummers klonken bij momenten ook erg onsamenhangend en wat onafgewerkt, alsof ze die wel met een goed idee begonnen schrijven, maar de afwerking er niet helemaal was. Het potentieel hoorden we wel, maar het moet er precies nog wat uitkomen vooraleer de band helemaal tot z’n recht zal komen. Alsof de band dat zelf ook besefte, speelde ze als laatste nummer een steengoede schijf en liet ze zo op de valreep toch nog zien wat ze in haar mars had.

Joe Gideon @ Box

Al sinds begin jaren 2000 is Joe Gideon bezig met verschillende projecten, maar ondertussen doet hij het al even solo. Op het podium van de Box liet hij zich wel vergezellen door een extra multi-instrumentalist. Dat gaf de muziek extra body, waardoor iedere song toch net iets feller binnenkwam. Met zijn zware parlando stem gaf hij ieder nummer een bepaalde eigenheid. Het was dan ook boeiend om te blijven luisteren naar de manier waarop hij zijn muziek naar voor bracht. Ieder nummer had toch net iets anders in zich om te blijven hangen. Zo kregen we een felle gitaarsolo, hoorden we een drumcomputer of werd er wat extra bas bij de sound gedaan. Op die manier was ieder nummer uniek op zijn eigen manier, maar bleef de minimalistische donkere sound wel overeind.

Maria Somerville @ Main Stage

Voor een een portie vettige shoegazegitaren moest je bij het optreden van Maria Somerville zijn. De Ierse frontvrouw jaagde heel wat effecten door haar gitaar, waardoor de mooie, gezapige soundscapes een smerig randje kregen. Met ijle stem en warme basklanken nam de band ons zo even mee op reis naar het wilde westen van Ierland, waar het geluid van de groep vorm kreeg. Als de Ierse geluidsmuur na een tedere intro openbrak, verkocht die ons telkens opnieuw een oplawaai van jewelste. Met verstomming geslagen kon je niets anders doen dan ritmisch headbangen op het slome tempo van de drums. De langgerekte outro’s gaven je dan weer de tijd om zachtjes te bekomen en dit allemaal te laten binnenkomen en verwerken. Soms duurden die outro’s wel erg lang, maar dan had je even tijd om van je drankje te sippen, de tussenstand van het voetbal te checken of eens snel de gang van zaken op het Europees Kampioenschap cyclocross te bekijken. Die gezapige bruggen tussenin de nummers zijn natuurlijk ook wel eigen aan de kruisbestuiving van shoegaze en drone die de band brengt, dus daar kan je ze eigenlijk niet op afrekenen. Je kan het nu eenmaal smaken of niet. Voor ons mochten ze iets korter zijn, maar dat hield ons niet tegen enorm van het concert te genieten.

M(h)aol @ Club

Het Ierse M(h)aol liet de Club een eerste keer stampvol lopen met zijn dreigende postpunk. Het viertal liet namelijk een grootse volksverhuizing plaatsvinden, waarmee de zaal eigenlijk net iets te klein was. Tot buiten stonden nieuwsgierigen te kijken om te zien waar het hier allemaal om zou draaien. Het resultaat was een repetitieve postpunkvibe met een duister tempo dat genoeg intensiteit bevatte om te blijven boeien. Met een zingende drumster en de nodige experimentele riffjes, werd je altijd wel op je wenken bediend. Zeker toen de band ook iets meer noise zou implementeren in de sound, voelde je de dreiging helemaal binnenkomen. Toegankelijk is het niet helemaal, maar het had wel genoeg spanning. Toch was het allemaal net iets te chaotisch om echt te blijven hangen. Iedere keer er echt tempo in de show geraakte, werd de kraan terug dichtgedraaid. Dat was natuurlijk jammer en je merkte dat het publiek ook aan concentratie verloor. Een wisselend succes dus voor M(h)aol.

Idaho @ Box

Wie nog wat meer wilde bekomen van alle gewelddadige muziek op de programmatie, kon omstreeks vier uur naar de Box afzakken. Daar trad Amerikaanse band Idaho op, die verrassend genoeg niet uit Idaho komt. Het trio uit Los Angeles, die vaak omschreven wordt als slowcore of indierock, bracht het beste van hun gezapige repertoire zonder henzelf ook maar een beetje op te jagen. Zo kregen we nieuwe nummers, maar ook werk van ruim een kwarteeuw oud. Ze namen ruim de tijd om hun songs te laten ademen en tussendoor anekdotes te delen. Zo vertelde zanger Jeff Martin dat hij op zaterdag middenin een van de nummers een Jimi Hendrix-achtige stunt uithaalde door zijn gitaar van stemming te wisselen op het gehoor. Gisteren zou hij dat echter niet herhalen. Door zijn parlando’s kreeg hij ook wat interactie met het publiek, dat met plezier antwoordde op zijn vragen. Ongeveer halfweg de set jaaggde hij wat meer effecten door zijn gitaar, waardoor die fuzzy ging klinken. Dit was van korte duur, want hij begon wat problemen te ondervinden met diezelfde gitaar, waardoor hij moest wisselen en de band even een versnelling terugschakelde. Hierdoor verdween de schwung even uit de set, maar de draad werd niet veel later terug opgepikt. Toch voelde het geheel voor ons bij momenten een tikkeltje te langdradig aan, om volledig tot zijn recht te komen.

Sam Akpro @ Main Stage

Sam Akpro was initieel niet geboekt voor Sonic City, maar mocht Tunde Adebimpe vervangen. Het is lastig om zo’n legendarische naam te vervangen, maar Akpro slaagde met verve in zijn opzet. De sound leunde heel hard aan bij King Krule, maar deze artiest stak er soms iets meer punkvibes in. Samen met zijn vierkoppige band gaf hij iedere song een bepaalde duistere industrial vibe, die heel makkelijk wegluisterde. Vooral door de repetitieve sound in de gitaren en het keldergehalte werd je helemaal ingepakt. Akpro was zelf niet de meest expressieve frontman, maar als hij zijn vocals in de strijd smeet, bleef je wel geboeid luisteren. Waar de set vooral bestond uit rustige donkere songs met een newwave invloed, werd er naar het eind toe vooral de kaart van punk met energie getrokken. Dat sloeg aan en maakte dat Sam Akpro toch een meer dan degelijke set afleverde.

eat-girls @ Club

De Club binnenraken om eat-girls aan het werk te zien bleek een onmogelijke opgave. Het publiek was namelijk in grote aantallen opgedaagd om het Franse trio aan het werk te zien. Er zat dan maar niks anders op dan een zo goed mogelijk plekje te zoeken voor de schermen net buiten de zaal. Van op onze nieuwe stek hoorden we al snel alle elementen terugkomen waar het drietal uit Lyon om bekend staat: pompende beats uit een drumcomputer, zweverige synths en hoekige bassen. Het geluid werd echter wat overstemd door het pratende publiek, waardoor we niet direct in de sfeer raakten. We besloten dan maar om onszelf de Club binnen te drummen en zo zagen we voor de eerste keer de spring-in-het-veldzangeres al zingend huppelen. Niet veel later nam ze haar basgitaar in de hand en zette de band een gezapig nummertje in. Erg veel vonden we de sound niet om handen hebben, maar toch volgde er telkens een luid applaus. Wij misten wat energie die uiteindelijk wel nog volgde toen de groep het laatste opzwepende nummer inzette. Ook de keyboardiste ging aan het springen op het snellere tempo en de acidgeluidjes. De band kan deze sound gerust nog wat meer ontdekken om zo wat meer vuur in de set te brengen.

Danalogue @ Box

Dan Leavers is een bezig bijtje. Met The Comet is Coming en Soccer96 heeft hij twee succesvolle bandprojecten, maar nog lijkt de man niet voldaan. Met zijn eigen project Danalogue slaat hij volledig de weg in van de synths en dat kwam hij voor het eerst live voorstellen in België op Sonic City. Het begon al een beetje te laat omdat zijn vlucht vertraging had, maar eens hij op toerental geraakte, hoorde je dat hij het experiment niet schuwde. Het was techno, maar dan vol opbouw en met felle beats als de drop viel. Doordat alles zijn tijd nam, kon je ook wel volledig in een trance geraken met de mysterieuze sfeer die ook wel overheerste. Desalniettemin leek de man zich wel te amuseren, al was het muzikaal toch net iets te monotoon om te blijven hangen.

YHWH Nailgun @ Main Stage

De set van YHWH Nailgun kunnen we het best omschrijven als een unieke ervaring. Zack Borzone was alvast een unieke verschijning en kon zich als frontman toch uniek naar voor brengen. Dat deed hij door als een bezetene iedere song te brullen en ook met zijn microfoon heel wat hoogtes en laagtes op te zoeken. Dat hij een trui aanhad, konden we zien toen hij die als een soort van danspartner gebruikte, en op die manier bleef YHWH Nailgun wel boeien. Muzikaal was er moeilijk een lijn in te vinden, want het grootste deel van de muziek werd gebouwd rond de percussie. Die kreeg begeleiding van wat synths en een basgitaar, wat meestal voor een bevreemdend sfeertje zorgde. Het was intens en het was zeker heel speciaal, en net daardoor zal de set ook voor verdeelde meningen gezorgd hebben, maar iets zegt ons dat YHWH Nailgun niet liever heeft.

Pile @ Club

Stevige posthardcoregitaren, kletterende cimbalen en een schreeuwende zanger gaven de toon aan bij het pittige Pile. De band uit Boston reeg de ene smerige riff na de andere aan elkaar en wisselde die af met tedere momenten van bijna stilte. Dan weerklonken er nog enkele snaren en ging zanger Rick Maguire zacht aan de praat. Lang duurden zulke momenten niet vooraleer de band ze liet exploderen in een krachtige wall of sound die als een kanonskogel binnenkwam. Die formule herhaalde de band steeds opnieuw, vol enthousiasme en energie, en hierdoor werd het net een beetje voorspelbaar. De clichés van het genre raakten na een tijdje uitgeput en zo voelde het optreden een beetje te standaard aan. We misten wat vernieuwing of iets wat de band eruit doet springen om het aangename concert echt memorabel te maken.

Micah P. Hinson @ Box

Micah P. Hinson komt uit Texas en die roots brengt hij maar al te graag naar voor in zijn muziek. Zo hoorden we de nodige country in zijn muziek. Samen met zijn banjospeler/mondharmonicaspeler en een extra gitarist gaf hij ons een zeemzoete set die voor een rustpauze zorgde doorheen al het geweld van de slotdag. Het was weliswaar niet enkel rust, want eens hij de echte hillybilly-tour op ging, kon je niet anders dan beginnen dansen. Samen met een speech over zijn roots en nog wat meer intieme rootscountry werden we helemaal betoverd door zijn muziek. Leuke act!

Model/Actriz @ Main Stage

Met Model/Actriz werden we nog een laatste keer volledig omvergeblazen door een wall of sound op de Main Stage. De Amerikanen hadden niet veel meer nodig dan een luid geluid en een straf voorkomen om de aandacht van iedereen te behouden. Het begon al bij de opkomst van frontman Cole Haden in een extravagant pak met heel veel tierlantijntjes. Je werd meteen geprikkeld en niet veel later werden we ook nog eens met de neus op de feiten geduwd. De eerste song had nog iets semi-dromerigs terwijl we daarna gewoon keiharde noise met industrialinvloeden te horen kregen. Dat Haden niet veel later konijnenoortjes aandeed en het publiek indook, gaf iedereen genoeg munitie om zich volledig te laten gaan. Met in het midden een korte pauze waarbij enkel de gitaren een noise geluidsmuur vormden, ging het tempo er even uit, maar als de frontman nadien met een trouwkleed kwam opdraven, was je weer helemaal mee. Model/Actriz is een echte belevenis geworden live en tekende zo voor een van de hoogtepunten van het festival.

Adult DVD @ Club

Het is een publiek geheim dat Sonic City zijn festival in de Club graag afsluit met een groot feestje. Dit jaar probeerden ze dat te verwezenlijken met Adult DVD uit Leeds. Het zestal bracht wat elektronische rock waarmee het de temperatuur nog een beetje deed stijgen. Zoals al de hele dag het geval was, was de zaal ook nu al ferm gevuld eens de groep eraan begon. Met “Yacht Money” smeten de Britten er meteen een heel oude single tegen, maar het werd al snel duidelijk waar de band naartoe zou willen. Het ging namelijk niet hard genoeg voor zanger Harry Hanson en die riep meermaals op tot meer euforie vanuit de zaal. Dat ging met wat moeite, want de zaal bleef er bij momenten wat stijfjes bij staan. Dan maar de songs laten spreken en dat deed Adult DVD door heel harde synths te mixen met een fel tempo vol gitaren. Het ene na het andere dansbare nummer werd zo naar voor gebracht, waardoor de zaal uiteindelijk toch uit zijn bol begon te gaan. Zeker naar het einde toe met “Do Something” en “Bill Murray”. Het verwachte feestje was zo een feit en Sonic City had weer een winner in huis. Binnen enkele jaren verwachten we ze ook op het hoofdpodium!

Circuit des Yeux @ Box

Circuit des Yeux is het muzikale project van bejubelde multi-instrumentaliste Haley Fohr uit Chicago. Die liet haar omringen door drie getalenteerde muzikanten en samen creëerden ze een combinatie van eclectische herrie en zweverige soundscapes. Die geluidslandschappen klonken best wel aangenaam, maar vinden we beter passen om eens te luisteren op een rustige namiddag in de sofa dan als afsluiter van een podium na drie dagen festival. We waren waarschijnlijk niet de enige met deze gedachte, want erg druk was het op het einde in de Box niet meer. We apprecieerden wel de oprechtheid van de muzikante, want bij het voorlaatste nummer volgde er al een welgemeende: ‘No matter what, if you put your heart into it, you can achieve anything.’ Daarna zweefden we nog een laatste keer mee op het geluid van de band vooraleer we nog een uitgebreid dankwoordje kregen en dan werd het tijd voor headliner King Hannah.

King Hannah @ Main Stage

Uitgedost in haar typische rode gewaad kwam frontvrouw Hannah Merrick het podium op. Dan verwachtte je dat het publiek zou zwijgen, maar dat leken sommigen niet te snappen. Daar gaf de zangeres geen aandacht aan en al gauw overklaste ze het geroezemoes met haar prachtige, zwoele en hese stem. Ook de vettige americanagitaar deed hiervoor een deel van het werk. Als gitarist Craig Whittle dan ook nog eens heerlijk aan het soleren ging, dan werden de tetteraars pas echt het zwijgen opgelegd. Zo kon het optreden ongestoord verderkabbelen en geleidelijk aan kwam er meer en meer schwung in de set. Steeds vaker gingen de gitaren aan het loeien en de anders ongestoord ogende Merrick leek zich steeds meer te smijten. Tot dan toe kroop ze precies in een bijna apathische rol terwijl ze zong en het publiek toesprak. Er kon na drie kwartier zelfs een ‘How are you?’ vanaf. De curator van deze editie van het festival wist ook nog te zeggen dat het hier hun eerste passage was en bedankte de organisatie voor de kans om te cureren. De Liverpoolse band haalde vervolgens het tempo weer wat uit het optreden en koos ervoor nog enkele traag schroeiende platen te spelen. De grooves van de gitaren namen volledig de overhand en zo werden we zachtjesaan begeleid naar het einde van het festival met misschien wel een van de heerlijkste concerten van het weekend.

Deze recensies werden geschreven door Niels Bruwier en Jan-Willem Declercq.