We waren al bijna vergeten wat een dvd ook alweer is, laat staan een ‘adult’ dvd. Een film waar enkel volwassenen naar mogen kijken, vermoeden we. Te midden van die vlaag van onschuld bleek het vervlogen contentmedium te herleven in de bandnaam van het spannendste elektropunkproject van deze generatie. Hoppa, meteen grote woorden, maar verre van vergezocht als je de ep Next Day Shipping al eens hebt gehoord. Op die eerste collectie songs verzamelden de zes sjarels uit Leeds het beste dat de concullega’s brengen, verpakt als het summum van hun niche: de gelaagde songs en aanstekelijke melodieën van Working Men’s Club, de pompende sfeer van Chalk en het Britse je m’en foutisme van Getdown Services. Dat zijn nog eens vergelijkingen om te maken, best samengevat als acid-elektropunk met de geur van lauwe, flauwe pinten.
Nochtans kwam de band eerder als een diesel op gang. De eerste singletjes dateren inmiddels al van 2021, een periode waarin ze eerder keken naar de lang uitgespannen kunststukjes van LCD Soundsystem. Nummers als “FOMO” en “Bill Murray”, waarvan die laatste overigens een hoeksteen van hun liveshow is, zorgden wel al voor de eerste hitjes. Toch kwam er pas vanaf “Yacht Money” en “Do Something” zowel carrièregewijs als muzikaal serieus schot in de zaak. De BPM-teller en volumeknop gingen omhoog, de liveshows werden ravefeestjes waar technoboenkers en postpunkfanaten hand in hand kopstoten konden uitdelen. Dat opmerkelijke geluid trok weinig verrassend de aandacht van de Britse staatszender en lokte ook de festivalboekers. Een reisje rond de wereld en heel wat studiowerk zijn we hier dan eindelijk geraakt: Adult DVD!
Normale albums volgen altijd wel een zekere structuur om de luisterervaring aangenaam en uitgebalanceerd te maken. Uitbundig beginnen misschien, dan een hitje, rond de helft wat gas terugnemen om richting het einde naar een explosieve of emotionele climax te komen. Alé; de doorsnee plaat wisselt wat tussen hard en zacht en snel en traag. ‘Kust ons gat’, dachten ze ginder in Leeds, en Adult DVD kwam eruit. Van de eerste seconde staat de spanning voor deze plaat hoog en geen seconde verslapt die of haalt iemand de voet van het gaspedaal. Openingsduo “Do As I Please” en “Coffin Dodger” zorgen daarbij ook meteen voor de blauwdruk van het gehele album: de eerste leunt heel hard op dreunende basgitaar en -synths en een heerlijke groove, de tweede beukt en zeult vooruit als een Japanse hogesnelheidstrein met een refrein dat nog uren verder stuitert in de hersenpan.
Voordat het erop lijkt dat de band gewoon 40 minuten knalt zonder iets van nuance of diepgang te brengen, ontkrachten we dat graag al even. Neem nu “Ghillie Suit”, het nummer dat we met onze stoute schoenen aan weleens het beste van de plaat zouden durven noemen. De parlandovocals van frontman Harry Hanson worden even aan de kant geschoven voor een nummer vol oldschool synthklankjes en een beat die verschroeiend hard tekeer gaat. Maar de sterkte van de song ligt net in de gelaagdheid: verschillende baslijnen smelten samen terwijl acidmelodieën elkaar kruisen en meer dan eens tot een climax leiden. Daarbovenop is de song zodanig geproduceerd dat de balans tussen moddervet en haarfijn perfect wordt gevonden. Los van het feit dat we hier geen heerlijke sarcastische oorvegen van Hanson ontvangen, is dit wel het toonbeeld van hoe knap de band songs in elkaar knutselt op zijn debuutplaat.
Zei daar iemand sarcasme? Hanson moet ooit galspuwer van beroep geweest zijn, want zoals het een band uit het noorden van Engeland betaamt, leidt hij het vuurpeloton met de ene professionele sneer na de andere. Op “Real Tree Lee” creëert hij een personage dat recht uit de alfamannetjeswereld lijkt getrokken, met doemdenken en egocentrisme als speerpunten van zijn denkwijze. “Worlds Best Boss” is dan weer de bijna verplichte aanklacht tegen hyperkapitalisme en materialisme. Los daarvan durft er zoals op “Cowboy On Aisle Three” weleens een absurde karakterschets in verweven worden, terwijl we in “Jesus Christ Supercar” toch ook een vlaag introspectie horen. Om maar te zeggen: niet per se het spannendste concept voor een plaat, maar met momenten wel bijzonder grappig en scherp uitgevoerd. Gelaagd op muzikaal en tekstueel vlak dus.
Veertig minuten non-stop gaan met die banaan heeft natuurlijk ook wel zijn bijwerkingen. Ideaal als je een halfuurtje moet poweren, maar een immer strakke spanningsboog zorgt er wel wat voor dat sommige songs minder in het oog springen. “Cold Caller” en “Minimal Criminal” zijn in de eerste helft van de plaat daarom net dat tikkeltje minder boeiend, maar dat is een mankementje dat in de tweede helft niet meer terugkeert. Adult DVD heeft dus een veel meer dan prima eerste worp afgeleverd. Niet alleen door een bijzonder verfrissende mengeling van genres en invloeden voor te schotelen, maar ook bijna de volledige plaat lang diepgaande en meeslepende songs te schrijven. Ook al is dus niet alles even boeiend, het zijn en blijven twaalf songs die op geen enkel moment vervelen. De lat wordt met sommige nummers bovendien ook wel érg hoog gelegd. Dus ja, tot in december op de eindejaarslijstjes?
Op dinsdag 10 november staat het zestal met zijn debuutplaat in Le Botanique in Brussel.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Ghillie Suit”, ons favoriete nummer van Adult DVD, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
