Sinds zijn debuutplaat To Lose My Life… uit 2009 heeft White Lies zich goed genesteld tussen de alternatieve indie en eerder donkere synthrock. Ieder nummer van het gezelschap leunt wel tegen een van beide kanten en elke setlist is telkens weer een allegaartje van klanken, balancerend tussen wanhoop en hoop, dat samen een mooi geheel vormt. Ondertussen is het Londense drietal volwassen geworden en bracht het al zes albums uit die telkens op eenzelfde of toch gelijkaardige lijn te plaatsen waren. Grotendeels voorzichtig, af en toe gedurfd, heel soms dat tikkeltje vernieuwend. Zoals we wel al vaker hebben gesteld, vindt White Lies het warm water niet uit en zal het dat ook nooit doen, maar met zijn zevende langspeler Night Light gaat het wel op zoek naar andere horizonten zonder afbreuk te doen aan wie het is en wat het ondertussen al achttien jaar brengt.
De aftrap wordt gegeven door single “Nothing On Me“, een nog geen drie minuten durende rit op een achtbaan van eerste categorie aan een tempo dat we van White Lies niet meteen gewoon zijn, maar dat het potverdikke goed staat. Er wordt weinig ruimte voor zang gelaten, waardoor vooral de instrumentatie boekdelen spreekt. Het vormt een krachtige postpunksong die verslavend werkt, waarbij we nauwelijks kunnen wachten om dit live te horen en mee te kunnen stampen op de kletterende cimbalen die het nummer besluiten. Eenzelfde doortrappend ritme krijgen we bij hekkensluiter “In the Middle“, dat deze zomer als tweede single op ons werd losgelaten en een eerste teken van vernieuwing was. Halverwege het nummer krijgen we een verschuiving van het gekende recept naar een elektronische toets binnen de postrock, waarbij frontman Harry McVeigh zelfs geen woord meer zingt en zich mee overgeeft aan de instrumentale hoofdrol binnen “In the Middle”. Beide singles blijken vandaag vooral de energetische verpakking te zijn van het geheel dat Night Light heet, want ertussen krijgen we muzikale explosies van een andere soort.
Zo straalt “All the Best” meteen een geheel andere vibe uit: rustig, doordacht opgebouwd met zelfs een lichte jazztoets in de strelende drumslagen. McVeigh is de stem die ons doet herkennen dat het om White Lies gaat, terwijl er toch een ander licht op zijn stemgebruik wordt geplaatst. De band heeft dit album voor het eerst live opgenomen in de studio, waar de leden vroeger elk apart hun stukken inspeelden, en dat is duidelijk hoorbaar aan de samenhang. Na vier minuten (van de zes) verdwijnt de zang en verschuift de focus volledig naar het knappe gitaarspel van McVeigh, die een solo afsteekt om met volle teugen van te genieten. Het is niet het enige nummer waarin de bridge een prominente invulling krijgt: ook “I Just Wanna Win One Time” legt alle kaarten in een gunstige positie en laat zelfs een saxofoon naar de voorgrond treden – dat is geheel nieuw voor White Lies.
Een song die ons meteen bij de keel grijpt is “Juice”. Je voelt aan alles dat er naar iets wordt toegewerkt: de snelle drumslagen van Jack Lawrence-Brown, de daverende baslijn die Charles Cave opbouwt en McVeighs geschommel tussen fluisteren en krachtdadig zingen vormen een zachte proloog richting een refrein dat alle registers opentrekt. Terwijl er eigenlijk weinig aan het tempo verandert, voel je dat de intensiteit volledig verschoven is en dat maakt van “Juice” een enorm krachtig nummer. Wanneer even de rust wordt opgezocht in de song, blijft de spanning hangen als een bedreiging tot uiteindelijk enkele harde meppen de lont van het instrumentale schouwspel in brand steken. We krijgen een meervoudige gitaarsolo door de trommelvliezen die ook bij de herneming van het refrein blijft doorgaan. Het nummer is in de kern White Lies in klassieke vorm, maar dan opnieuw bijeen gepuzzeld. Grootse muziek, perfect om gaandeweg tijdens concerten op herkenningsapplaus te kunnen rekenen. Het maakt duidelijk dat energie en melancholie graag (en goed) hand in hand gaan bij de band.
Daartegenover staat dan “Everything is OK”, dat ontstaan is uit een eenvoudig pianomotief met slechts twee akkoorden en het vanaf het begin van het creatieproces moest hebben van eenvoud. Het resultaat is een gevoelige, sombere ballad geworden die ons ergens aan The Boss zelve doet denken. Door de eenvoud is het net een zeer kwetsbare song geworden en zo hebben we White Lies amper eerder gehoord. We kunnen het wat vergelijken met “Change” vanop Big TV (2013), gezien daar ook een sombere pianolijn de hoofdrol speelt, al klinkt McVeigh op “Everything is OK” nog kwetsbaarder dan toen.
De complete plaat wordt eigenlijk perfect samengevat in titeltrack “Night Light”, dat zeer ingetogen uit de startblokken stapt met rustige synthtonen en minimalistische percussie. Beetje bij beetje wordt de emotionele kraan verder geopend en word je als luisteraar gewaar dat je naar euforie toewerkt. Na een kleine drie minuten is het dan daar. Kalme pianotonen worden bijgestaan door ritmische cimbaalslagen tot de verpakking er compleet van gescheurd wordt. Het is White Lies op zijn best en doet ons zelfs even aan Coldplay denken, jawel. In dit en quasi ieder ander nummer loert er steeds iets om de hoek en krijgen we het bekende drietal verrassender dan ooit tevoren voorgeschoteld.
De band streeft met Night Light duidelijk niet naar de grootste verkoopcijfers, maar wel naar liefde voor het creatieve werkproces dat ze heeft doorlopen. We hebben White Lies nog niet gehoord zoals het tijdens deze negen nummers klinkt en daar kunnen we eigenlijk enkel met respect op reageren. De gekende donkere emoties en grootse melodieën gaan gepaard met vernieuwde energie en gedurfde afwisseling, wat ervoor zorgt dat Night Light vooral een artistiek werkje is dat misschien toch dichter bij het warm water ligt dan we ooit hadden kunnen denken.
White Lies brengt zijn nieuwe album mee op 25 februari in de Ancienne Belgique en op 26 februari in AFAS Live (NL).
Ontdek “Juice”, ons favoriete nummer van Night Light, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
