Rock Olmen 2026 (Festivaldag 2): Zonen van Ganzen

Met een affiche die laveerde tussen jonge Belgische beloften, gevestigde alternatieve namen en enkele internationale gasten, bood de tweede dag van Rock Olmen een mooie dwarsdoorsnede van wat de gitaarmuziek vandaag te bieden heeft. Van de vroege energie van Garagefuzzters en Mixed Waste over de intense passages van HEISA en Maria Iskariot tot de triomfantelijke slotsprint van SONS, RONKER en GOOSE: de zaterdag groeide langzaam maar zeker uit tot een dag waarop vooral de Belgische bands de sterkste indruk nalieten. En alsof dat nog niet symbolisch genoeg was, werd de avond afgesloten door een twee-pak van SONS en GOOSE, waardoor de titel van deze festivaldag zich haast vanzelf schreef.

Garagefuzzters @ Stoot Stage

Garagefuzzters begon als drie vriendinnen die keihard wilden spelen, en die spirit is er duidelijk nog altijd in. Het Belgische viertal, dat zichzelf omschrijft als stonergrunge met punkenergie, stond om kwart over twee op een podium voor een publiek dat de dag nog aan het opwarmen was, en dat was aan de lage opkomst merkbaar. Toch viel de band groter uit dan je bij eerste oogopslag zou verwachten: drie mensen aan de oudere kant die samen een muur van geluid neerzetten die de lege ruimte voor het podium groter deed lijken dan ze was. Frontvrouw Stefanie is het onbetwiste middelpunt van de band, charismatisch genoeg om zich tussen het publiek voor het kleine podium te begeven en iedereen muisstil te krijgen zodra ze begon te spreken. Om 14.15 uur is dat al een prestatie op zich. “Afterglow” bood een welkome verandering van tempo, harder en sneller dan de zwaardere nummers ervoor, en gaf de set net genoeg afwisseling om te blijven boeien. Een bescheiden maar overtuigende start van dag twee.

Mixed Waste @ Main Stage

Mixed Waste is een Antwerps post-punkbandje dat zijn reputatie puur op liveshows heeft gebouwd, en na Rock Olmen weten we waarom. Het vijftal, laureaat van Sound Track Antwerpen en momenteel resident bij Trix, heeft nog niets uitgebracht, maar klinkt al strakker dan veel bands die dat wel hebben. Dat ze jong zijn valt op, maar dat ze het in de hand hebben ook. De frontman droeg de set op zijn eentje verder dan je voor mogelijk houdt: al buiten adem na het eerste nummer door het constante rennen en springen, introduceerde hij de band vrolijk als ‘Maria Iskariot’, wat het publiek deed lachen en meteen de toon zette voor de rest van de set. Op een gegeven moment verliet hij het podium volledig, liep de weide in en ging recht in mensen hun gezicht schreeuwen, waarvan een groot deel duidelijk niet wist wat hen overkwam. Dat ongemak was ook een beetje het punt. Mixed Waste verdient het om later op de avond te staan, voor een volle weide die er klaar voor is, want wat ze nu al neerzetten zonder ook maar één release achter hun naam is ronduit indrukwekkend. We kijken uit naar wat er gaat komen.

Mixed Waste staat op 20 augustus in de Entrepot in Brugge en op 11 september op het festival Leffingeleuren.

Sad Boys Klub @ Main Stage

Sad Boys Klub is een Gentse viertal dat op papier een interessant verhaal heeft: eighties postpunk en shoegaze door elkaar gevlochten, met Joy Division en Bauhaus als vertrekpunt en DIIV en bdrmm als modernere referenties. Hun debuut-EP Talking Silence kreeg goede kritieken en het potentieel is er duidelijk in te horen. Op Rock Olmen lukte het echter niet om dat potentieel volledig waar te maken. De band speelde luid en met energie, maar luid en energetisch alleen volstaat niet als het onderscheidende karakter van je geluid zich niet doorzet in een live context. Na de uitgesproken aanwezigheid van Garagefuzzters en de rauwe chaos van Mixed Waste voelde de set van Sad Boys Klub als een stap terug in intensiteit, niet omdat ze het niet probeerden, maar omdat het moeilijker was om je er als luisteraar aan vast te haken. Een fotograaf die quasi de volledige set over het podium liep en de aandacht geregeld van de muziek wegtrok, hielp ook niet mee. Geen slechte band, maar op deze dag, in deze volgorde, een merkbare dip.

Sad Boys Klub staat op 2 augustus in Damme op Camp Solar, op 15 augustus op Panorama in Turnhout en op 26 september op Thorn In My Side in Antwerpen.

L.A. Sagne @ Stoot Stage

L.A. Sagne is een Amsterdams viertal dat dit jaar hun debuutalbum Good Company uitbracht, een plaat die ontstond uit onzekere tijden, gedwongen verhuizingen en gedeelde keukentafels in een kraakpand aan de rand van de stad. Die achtergrond hoor je in hun garagepunk, rauw en direct, met zangeres Tara Wilts als luid en praatschreeuwend middelpunt. Live zijn ze ook visueel een band die opvalt: bassist Joost van Eck in een felroze pak met bob-snor en zonnebril, gitarist Lazlo Rogier met gebleachte tips, en de rest van de band even uitgesproken aanwezig. Vanaf hun set begon de crowd eindelijk goed op te vullen, wat na de wat lauwe namiddag een welkome verschuiving was. Het hoogtepunt was een nummer met de tekst “you live in the city and wanna know my name”, makkelijk om mee te zingen en met genoeg haak om ook wie de band niet kende mee te trekken. Wat minder werkte was de energie op het podium zelf, die geregeld wat laag bleef hangen. Of dat een bewuste nonchalance was of het gevolg van een publiek dat nog niet volledig mee was, was moeilijk te zeggen, maar het gaf de set af en toe iets dat net niet over de streep trok. Het potentieel is er, de verschijning ook, maar de vonk sloeg niet altijd over.

L.A. Sagne staat op zondag 13 september op Schipperweekend in Lauwe en op zaterdag 21 november op Tough Enough in Brussel.

Personal Trainer @ Main Stage

Personal Trainer is het project van Amsterdammer Willem Smit, die in het voorbije decennium is uitgegroeid van een underground curiositeit naar een van de meest geliefde indierockbands van de Lage Landen. Na Big Love Blanket en Still Willing staat derde album Human Assholes op 4 september klaar via Bella Union, en Rock Olmen was een van de eerste kansen om nieuw materiaal live te horen. Met zes man op het podium, een gigantische piano waarop het drumstel stond, één bassist en maar liefst drie gitaristen, was de opstelling al meteen anders dan alles wat er eerder op de dag stond. De sfeer die volgde ook: rustiger, wholesomer, met een publiek dat voor het eerst die dag stilstond zonder dat dat als gemis voelde. “I Feel Round” was een dikke banger die vroeg in de set de toon zette, maar het echte hoogtepunt was de titeltrack van het aankomende album, waarbij de tweede gitarist halverwege het nummer zijn instrument inruilde voor een saxofoon en de set daarmee een warme, breed opgebouwde climax gaf die nog een tijdje nabloeide. Smit nam tussendoor even de tijd om te melden hoeveel hij van garnaaltjes houdt, wat in de context van Personal Trainer eigenlijk perfect past. Zes competente muzikanten op een podium die samen iets bouwen zonder ophef of aanstellerij. Meer is soms gewoon niet nodig.

Human Assholes verschijnt op 4 september, en de band komt daarna op 27 oktober naar Cactus Club in Brugge, 28 oktober naar Trix in Antwerpen en 29 oktober naar Club AFF in Hasselt.

HEISA @ Stoot Stage

HEISA is een van die Vlaamse bands die al jaren net onder het grote publieke bewustzijn opereren terwijl ze intussen wel een van de meest overtuigende live reputaties van het land hebben opgebouwd. Het Limburgse trio, dat zijn geluid omschrijft als ‘verse – chorus – weird stuff’ en daarmee iets wezenlijks zegt over hoe ze werken, mengt post-rock, screamo en hardcore elementen op een manier die op papier een beetje rommelig klinkt maar live juist heel coherent aanvoelt. Invloeden als black midi, Tool en Swans zijn er wel in te horen, maar HEISA klinkt nooit als een afgeleide van iets anders. De set op Rock Olmen was dan ook gewoon heel erg goed, met de eerste moshpit van de dag als bewijs dat de band het publiek meekreeg op een manier die de vorige acts niet waren gelukt. Een grote Palestijnse vlag achter op het podium gaf de set een extra lading die bij hun muziek paste. Het enige ongemakkelijke moment was een verplichte pauze van een paar minuten halverwege de set omdat een synthesizer te warm was geraakt en gestemd moest worden, wat de opgebouwde spanning even deed weglopen. Maar de band herpakte zich zonder moeite en eindigde de set alsof de onderbreking er nooit was geweest.

Op vrijdag 27 november staan ze met Ronker in Jeugdcentrum De Bilding in Bilzen.

The Sheila Divine @ Main Stage

The Sheila Divine is een van die bands die je kent zonder ze echt te kennen, een cultnaam in de Belgische indierock die al decennia een trouwe fanbase onderhoudt in wat de band zelf de BBBs noemt: Boston, Buffalo en België. Dat laatste was op Rock Olmen meer dan duidelijk: het publiek was wat ouder dan de rest van de dag, stond dicht op elkaar en zong van bij de eerste noten luidkeels mee. Perrino stond er met zijn oranje bril en weinig poespas: geen banner, geen grote productie, gewoon een band die weet dat ze het niet nodig hebben. Tussendoor hield hij het luchtig: bij “We All Have Problems” gaf hij openlijk toe dat hij een gitaarlick had verprutst, bij een nummer over een echtscheiding begon hij per ongeluk het verkeerde nummer te spelen en herstartte gewoon zonder blikken of blozen. Na een stevig nummer kondigde hij het volgende aan als ‘like a smooth jazz song in comparison’. Dat “Like A Criminal” als voorlaatste stond voelde als een gemiste kans als afsluiter, maar deed weinig af aan een set die precies deed wat het moest doen voor een publiek dat er al lang klaar voor was.

The Sheila Divine staat op donderdag 29 oktober in De Casino in Sint-Niklaas.

Maria Iskariot @ Stoot Stage

Maria Iskariot bevestigde op Rock Olmen nog maar eens waarom ze tegenwoordig tot de meest geliefde livebands van de Belgische punkscene behoren. Het Gentse viertal speelde met een vanzelfsprekend zelfvertrouwen dat vanaf opener “Waaromdaarom” de toon zette voor een set vol scherpe Nederlandstalige punk, onstuimige energie en een publiek dat zichtbaar meegezogen werd in het enthousiasme van de band. Frontvrouw Helena Cazaerck bleef daarbij het natuurlijke zwaartepunt, voortdurend in beweging en met een présence die de aandacht moeiteloos vasthield, terwijl nummers als “Leugenaar”, “Toch uitverkoren”, “Zes bekers” en het altijd furieuze “Tijm” de intensiteit hoog hielden. Ook de Gorki-cover “Dat vind ik lekker” werd enthousiast onthaald, met luidkeelse publieksparticipatie als logisch gevolg. Zonder grote showelementen of overbodige franjes slaagde Maria Iskariot erin de Stoot Stage volledig naar haar hand te zetten, met een strakke, energieke set die nogmaals onderstreepte waarom de band de voorbije jaren zo’n stevige live-reputatie heeft opgebouwd.

Maria Iskariot staat op vrijdag 21 augustus op Pukkelpop en zondag 13 september op Leffingeleuren.

SONS @ Main Stage

SONS is al een tijdje een van de betrouwbaarste namen in de Belgische rockscene, een status die de band stap voor stap heeft verdiend. Het Antwerpse viertal, dat De Nieuwe Lichting won in 2018 en sindsdien drie albums uitbracht waarvan Hallo het meest recente, stond als subheadliner op de Main Stage en maakte zonder te blozen duidelijk waarom ze die plek verdienen. De klassieke opstelling van twee gitaren, bas en drums hoeft weinig toelichting, maar de staging maakte het verschil: palen met lampen die het podium vulden en een sfeer creëerden die op sommige andere momenten van het festival had ontbroken. De set begon goed maar ontplofte pas echt tijdens “I Need a Gun”, waarna de moshpits niet meer stopten en een stofwolk over de hele weide trok van hoe hard het er aan toe ging. “Surfin'”, de laatste single, had dikke gitaarlijnen die het podium nog verder deden uitdijen, en op de meest intense momenten deed de verblindende lichtshow alles groter aanvoelen dan het al was. “Somehow” sloot af op een manier die de dag een waardige afsluiting gaf. SONS weet wat het is en wat het kan, en op Rock Olmen lieten ze dat overtuigend zien.

SONS staat op vrijdag 7 augustus op de Lokerse Feesten. Op zaterdag 30 januari staan ze dan weer op eigen houtje in De Roma in Antwerpen.

RONKER @ Stoot Stage

RONKER is een van de snelst stijgende namen in de Belgische heavyscene, en dat maakten ze op Rock Olmen in een mum van tijd duidelijk. Het Denderleeuwse viertal, dat zichzelf als uitvinder van het genre speednoise beschouwt en klinkt als een kruising tussen Danzig-era Misfits en Helmet met een scheutje 90s emo, sloot de Stoot Stage af als de beste versie van zichzelf. Frontman Jasper De Petter nam tussendoor even de tijd om te vermelden dat SONS, de subheadliner van de avond op het hoofdpodium, een paar jaar geleden nog op dezelfde plek stonden waar RONKER nu stond, en dat hij hoopte dat het publiek even excited zou zijn als destijds. Dat lukte: de moshpit die volgde was de grootste die we het hele weekend op de Stoot Stage hadden gezien. Er was ook een moment waarop De Petter expliciet zijn steun uitsprak voor Sophie Straat, die net in het nieuws was gekomen, wat in de context van de set volkomen logisch aanvoelde. Aan het einde nam de band uitgebreid de tijd om alle andere bands die dat weekend op Rock Olmen hadden gespeeld één voor één bij naam te bedanken. Een klein, maar oprecht gebaar van een band die duidelijk weet waar ze vandaan komt.

RONKER’s tweede album Respect the Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever is uit nu. De band trekt deze zomer nog richting Alcatraz in Kortrijk (8/8), Pukkelpop in Hasselt (23/8), Backyard Festival in Merksplas (11/9), Leffingeleuren in Leffinge (12/9), Pelter Skelter in Pelt (26/9) en De Duystere Markt in Roeselare (27/9).

GOOSE @ Main Stage

GOOSE bestaat al meer dan twintig jaar en heeft in die tijd een catalogus opgebouwd die van debuutalbum Bring It On over het gelauwerde Synrise tot recenter werk als Endless en Something New loopt. GOOSE is simpelweg een band die al lang bewezen heeft dat ze weet hoe ze een grote zaal of weide moet meenemen. Op Rock Olmen was dat ook het geval, al had de set even tijd nodig om echt te ontvlammen. Vanaf het allereerste nummer voelde je de bas van “Control” al doorheen je hele lichaam, en bij “What You Need” was de energie zowel op het podium als in het publiek al opvallend hoog, met de eerste crowdsurfers al vroeg in de set. Pas vanaf het vierde nummer begon de lichtshow echt op gang te komen, met grote blokken lichtinstallaties achter en naast de band die iets toevoegden aan een podiumaanwezigheid die visueel verder weinig opzienbarends deed. Opmerkelijk was ook hoe de gitaristen en bassist geregeld hun instrument aan de kant legden om achter elektrische keyboards te gaan staan, wat de muziek van GOOSE live die extra elektronische laag gaf die hun geluid zo typeert. Het duurde een tijdje voor de echte hits kwamen, maar met “Call Me” begon dat te veranderen, en “Bring It On” deed daarna wat het altijd doet: heel de weide mee laten springen en meebrullen. Na een elektronische break zong opeens iedereen “Can’t Stop Me Now” mee, en “British Mode” hield de vaart erin. Na een korte encore sloot “Synrise” de avond af als het nummer dat het altijd al was: het beste en populairste dat GOOSE heeft, en op een avond als deze een afsluiter waar weinig op af te dingen valt.

GOOSE staat op 12 en 13 augustus in OLT Rivierenhof te Antwerpen, daar worden nu de laatste tickets voor verkocht, dus wie erbij wil zijn zal snel moeten zijn. Daarnaast spelen ze op zaterdag 5 september ook op Crammerock in Stekene.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!